Κάτι πρέπει να γίνει με την περίπτωσή μου

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Αρχίζω το μέιλ από το Y.Γ.4, επειδή έχω την συνήθεια πριν σου στείλω μέιλ να ρίχνω μια ματιά στο μπλογκ και μόλις διάβασα το κείμενο του φίλου από την Κω. Υ.Γ.4: Θα σου απαντήσω προσωπικά Γιώργο (αν μου επιτρέπεις τον ενικό), δυστυχώς αύριο, γιατί είμαστε μια ώρα μπροστά και έχω ξύπνημα 6.00. Αν τα γραφόμενά μου παρεξηγήθηκαν, είναι γιατί προφανώς εκφράστηκα με λάθος τρόπο, χωρίς να ξέρω την κλινική περίπτωση, και το κείμενό σου ήταν απλά αφορμή καθώς έχω λάβει περισσότερα από ένα μέηλ μέσω του μπλογκ.
Αν το Υ.Γ.3 δημοσιευθεί (ο Π. αποφασίζει) θα καταλάβεις.

Το σημερινό μου κείμενο άρχιζε έτσι:

Αφού έγινα το πρώτο όνομα στην ελληνική ψυχιατρική μέσα από την συστηματική προπαγάνδα που έχεις στήσει στο μπλογκ και βαράς στο σταυρό από όπου σταθείς και όπου βρεθείς, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω από καρδιάς. Τα ποσοστά, όπως τα κανονίσαμε, ξέρεις εσύ…

Τι ποσοστά βέβαια να σου δώσω, αφού βλέπω την φάση του επαναπατρισμού να πάει άπατη οικονομικά και να μην μπορώ να σταυρώσω ασθενή.

Αστειεύομαι, βέβαια, το ξέρω πως θα σκίσω, αλλά θα ήθελα να διηγηθώ κάτι που μου συνέβη πρόσφατα και έχει να κάνει με την σχέση αρκετού κόσμου με την ψυχιατρική. Θα αποφύγω οποιαδήποτε αναφορά σε συγκεκριμένες νόσους και λεπτομέρειες σχετικά με κλινικά στοιχεία γιατί η συζήτηση αφορά πρόσωπα και πράγματα στην Ελλάδα.

Χωρίς λοιπόν να έχω ζητήσει την συγκατάθεση κάποιου από τους εμπλεκόμενους, θα το θέσω πολύ γενικευμένα.

Σε συζήτηση με ένα συμπαθέστατο άτομο που συνάντησα τελείως τυχαία κάποια στιγμή, αφού του ανέφερα την ειδικότητά μου, ένιωσε την ανάγκη τελείως αυθόρμητα να μου διηγηθεί κάποια περιστατικά σε κοντινούς του ανθρώπους, που ο ίδιος θεώρησε πως η θεραπεία τελικά περισσότερο κακό τους έκανε παρά καλό.

Ανώφελη αποδείχθηκε η προσπάθειά μου να του εξηγήσω πώς έχουν τα πράγματα σε ό,τι αφορά τα περιστατικά που μου διηγήθηκε.

Όχι μόνο σε γενικές γραμμές αλλά και λίγο πιο τεχνικά, καθώς το άτομο αυτό κατέχει μια πολύ υψηλή εκπαίδευση/εξειδίκευση, και σίγουρα πάνω από την απαραίτητη νοημοσύνη για να καταλάβει τι εννοώ.

Σε καμία περίπτωση δεν διαφάνηκε επιθετικότητα ή διάθεση μομφής από την πλευρά του, παρά μόνο μια δυσπιστία και αμφιβολία για τα λεγόμενά μου, οι οποίες είχαν τη βάση τους στην παρατήρηση των περιστατικών και στα προσωπικά βιώματα.

Θα ήθελα λοιπόν με αυτή την αφορμή -και με τον κίνδυνο να μου πεις κάποια στιγμή «άντε γ@μήσου και εσύ και η ψυχιατρική σου»- να εξηγήσω με λίγα λόγια κάποια πράγματα που ίσως να τα έχω αναφέρει ξανα σκόρπια σε διάφορα κείμενά μου.

Μη βρεις και εσύ τον μπελά σου που με συστήνεις δεξιά και αριστερά δηλαδή, και έρθει ο κόσμος καραβιές, πιστεύοντας πως έχω το μαγικό φίλτρο που θα τους κάνει ανίκητους και απογοητευθεί.

Βασική αρχή: εμπιστεύσου τον ιατρό σου, μην περιμένεις να σου βγάλει μια διάγνωση που θα σου αρέσει.

Αν δεν τον εμπιστεύεσαι, απορώ γιατί πήγες και του έδωσες τα χρήματά σου περιμένοντας να βρεις την υγειά σου.

Το να αλλάζεις γιατρό όταν δεν βλέπεις αποτέλεσμα είναι από τα χειρότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις.

Υπάρχει ο όρος second opinion στην ιατρική και συχνά είναι ο ευσυνείδητος (υπάρχουν και τέτοιοι) ιατρός που, αφού δεν βγάζει άκρη, σε παραπέμπει για δεύτερη γνώμη.

Τρίτη γνώμη εάν η πρώτη με τη δεύτερη δεν συμφωνούν, τέταρτη και πέμπτη γνώμη δεν παίζουν εύκολα. Άσε που αν είναι όλες διαφορετικές, πού ξέρεις ποιός έχει δίκαιο;

Ο τρίτος γιατρός θα σου βάλει το φάρμακο που θα σου είχε βάλει ο πρώτος αν είχες πάει τρεις φορές, μ@λάκας θα είναι να σου βάλει το πρώτο και το δεύτερο;

Εξ ου και «ο τελευταίος γιατρός είναι ο καλύτερος», αφού οι άλλοι είχαν αποκλείσει τα υπόλοιπα!

Σαν το τελευταίο μέρος που κοιτάς και βρίσκεις τελικά αυτό που έψαχνες. Απέκλεισες τα άλλα, δεν κρυβόταν το αντικείμενο.

Όπως μια σοβαρή λοίμωξη μπορεί να χρειάζεται μεγαλύτερες δόσεις και συνδυασμούς αντιβιοτικών, το ίδιο συμβαίνει με τις ψυχικές νόσους και τα φάρμακα.

Εμείς δεν έχουμε ούτε εξετάσεις και καλλιέργιες αίματος να δούμε το μικρόβιο, ούτε αντιβιογράμματα για την ευαισθησία στα φάρμακα…

Υπάρχει ο κίνδυνος, όπως σε όλες τις ειδικότητες έτσι και στην ψυχιατρική, η ασθένεια να είναι χρόνια ή υποτροπιάζουσα. Πολλές ασθένειες, ανεξαρτήτως βαρύτητας, είναι εξ ορισμού χρόνιες.

Το να λαμβάνει κανείς θεραπεία ή/και ψυχολογική υποστήριξη εφ όρου ζωής και, παρ’ όλα αυτά, η ασθένεια να επιδεινώνεται ή να παρουσιάζει εξάρσεις και υφέσεις, είναι κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά.

Βλέπεις τους πυροσβέστες να ρίχνουν τόνους νερό και η φωτιά να δυναμώνει. Φταίνε οι πυροσβέστες ή το νερό;

Για αυτό και κάποιοι πιστεύουν πως δεν έχει νόημα να συνεχίσουν την φαρμακευτική τους αγωγή, αφού δεν αισθάνονται βελτίωση. Μόλις τα κόβουν, η επιδείνωση μπορεί να είναι δραματική εώς και απειλητική για τη ζωή.

Οδηγούνται λοιπόν στο συμπέρασμα πως εξαρτήθηκαν από τα φάρμακα.

Το να πιστεύει κανείς πως σε κάποιες περιπτώσεις είναι τα φάρμακα που τον κρατάνε εξαρτημένο, είναι το ίδιο με το να πιστέψει πως, αν αρχίσεις την ινσουλίνη, θα είσαι εξαρτημένος γιατί ο διαβήτης θα είχε εξαφανιστεί από μόνος του αν δεν το είχες κάνει.

Ή πως θα πάρεις βρογχοδιασταλτικά για ένα φεγγάρι αν έχεις χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, γιατί αν συνεχίσεις να τα παίρνεις δεν θα μπορέσεις ποτέ να τα κόψεις.

Ή τα παίρνεις, ή δες το ζάχαρό σου να τρυπάει το ταβάνι στην πρώτη περίπτωση και ξέχνα το οξυγόνο στα πνευμόνια σου στη δεύτερη.

Η επαφή με την ψυχιατρική είναι εθελούσια.

Κανένας δεν είναι υποχρεωμένος από τον νόμο να πάει στον ψυχίατρο επειδή έχει άγχος, αισθάνεται απαίσια και η ζωή του δεν έχει νόημα, θέλει να αυτοκτονήσει ή ακόυει φωνές και νομίζει πως τον παρακολουθούν.

Είναι ελεύθερος να στραφεί σε οποιαδήποτε μορφή θεραπείας θεωρεί αποτελεσματική, έντιμη στην πρακτική της ή συνάδουσα με την φιλοσοφική, πολιτική ή θρησκευτική του πεποίθηση.

Ο νόμος παρεμβαίνει και δίνει ιδιαίτερες εξουσίες και αρμοδιότητες στον ψυχίατρο, μόνο όταν κινδυνεύει άμεσα η ζωή ενός ανθρώπου, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το κάνει σε οποιαδήποτε άλλη ειδικότητα.

Αν θες, μπορείς να κάτσεις σπίτι και να υποφέρεις από την οξεία σκωληκοειδίτιδά σου με ομοιοπαθητικά σκευάσματα ή προσευχές.

Δεν έχω δει χειρουργούς να σπάνε πόρτες και να κάνουν έφοδο σε σπίτια για να χειρουργήσουν.

Όταν πας στο νοσοκομείο όμως σηπτικός από περιτονίτιδα, θα σε ανοίξουν χωρίς πολλά πολλά, με την στήριξη του νόμου.

Όσο πιο γρήγορα πας, τόσο καλύτερα για εσένα.

Δεν πας; Περισσότερος ελεύθερος χρόνος για τους γιατρούς.

Όταν παραγίνει ο ελεύθερος χρόνος και δεν υπάρχει σάλιο ούτε για καφέ, όλη η Ευρώπη ψάχνει για γιατρούς, οπότε θα την βρουν την άκρη τους.

Έχουν αδειάσει τα νοσοκομεία από ειδικευόμενους και ειδικούς…

Επαναλαμβάνω λοιπόν το πρώτο πράγμα που έγραψα:

Δεν χρειάζεται να πας σε κανέναν γιατρό αν δεν έχεις εμπιστοσύνη στις γνώσεις του, στις προθέσεις του και στην ίδια την επιστήμη.

Χαμένος χρόνος για εσένα και τον γιατρό, χαμένο χρήμα για εσένα και δυσφήμιση για τον γιατρό όταν θα βγεις και πεις πως πήγες καλά και έγινες χειρότερα.

Αυτό το τελευταίο ήταν και το μεγαλύτερο σουξέ στο ΕΣΥ, είχαν έρθει όλοι καλά και βγήκαν χάλια.

Εγώ, όταν ήμουν καλά, πάντως, πήγαινα για γλέντι, όχι στο νοσοκομείο.

Μην πας λοιπόν στην ταβέρνα που πιστεύεις πως το φαγητό είναι σκατά, η τιμή υπέρογκη και ο ταβερνιάρης βάζει κάτι στο κρασί που θα σε κάνει να ξαναπάς να φας σκατά και να το χρυσοπληρώσεις για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Μην παρεξηγηθώ, δεν ισχυρίζομαι πως όλοι οι γιατροί είναι τίμιοι, ικανοί και αλάνθαστοι.

Ξέρουμε τι είναι η κάθε επαγγελματική κατηγορία, δεν χρειάζεται καν να τα ξαναλέμε. Όσο σάπιοι όσο και όλοι οι υπόλοιποι.

Απλά, δεν πας στον γιατρό για να αποδείξεις πως είναι διεφθαρμένος και ανίκανος, πας για να βρεις την υγειά σου.

Οπότε, ψάξ’ το λίγο και ρώτα κόσμο που εμπιστεύεσαι την κρίση του, όπως θα έκανες για οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία που θα χρειαζόσουν.

Επειδή ο ένας βγαίνει στο γυαλί και ο άλλος γράφει στον Πιτσιρίκο -όποτε δεν έχει πού να τα πει να ξεθυμάνει- δεν τους κάνει και μάγκες αυτόματα.

Λίγο πιο μάγκες αυτοί του Πιτσιρίκου αλλά και πάλι…

Αυτά τα πολλά και όχι ολίγα είχα να πω Πιτσιρίκο μου.

Όχι γιατί το πήρα πατριωτικά, περισσότερο στεναχωρήθηκα κάπου μέσα μου όταν είδα πως ήταν αδύνατο να υπερνικήσω την αρνητική για την ψυχιατρική άποψη του ατόμου που έγινε η αφορμή για αυτό το μέιλ.

Όταν αποχαιρετηθήκαμε, με μηδαμινή πιθανότητα να ξανασυναντηθούμε -ο κόσμος είναι μικρός βέβαια- είπα πως έχει το τηλεφωνό μου και αν χρειαστεί μια φιλική συμβουλή δεν χρειάζεται καν να το σκεφτεί.

Η έκφρασή του πρέπει να έμοιαζε με τη δική μου όταν με πλησιάζουν στον δρόμο να μου πουλήσουν φυλαχτά και σταυρουδάκια.

Κάτι του τύπου «ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω, αλλά χαρά σε εσένα που τα πιστεύεις και τους είδα αυτούς που έτρεχαν πίσω από εκκλησιες και αγίους πώς κατάντησαν», συμπυκνωμένο σε ένα πικρό χαμόγελο.

Καλά να είναι και όλα καλά να τους πάνε, και ας έχουν δίκαιο αυτοί και εμείς το λάθος.

Την αγάπη μου από την – για λίγο ακόμη – Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ.1 Καλά, άκουσα την εκπομπή στο ραδιόφωνο και άκουσα φωνή Πιτσιρίκου σε κάποιες στιγμές να δονείται από οργή και αγανάκτηση. Την πονάς ακόμα την π**τάνα για χώρα… Γέλασα όμως με την απορία της παραγωγού για τον φανατικό σου αναγνώστη που θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα και το πώς και το γιατί, και πήρες εσύ την πάσα. Α ρε θεέ Πιτσιρίκο! Προσωπικοί λόγοι είναι κυρία Σαπουνά, δεν θα σας τους αποκάλυπτε ποτέ ο εχέμυθος προσωπικός μου θεραπευτής. Έτσι τον διάλεξα, στην τύχη; Πιστεύω στα κίνητρά του, με πείθουν οι γνώσεις του, είναι λίγο ακριβός αλλά τα αξίζει τα λεφτά του. Αισθάνομαι ήδη καλύτερα.
Y.Γ.2 Υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω να απέχω από σχετικά με το επάγγελμά μου κείμενα για λίγο, έχω κουραστεί εγώ να τα λέω, οι αναγνώστες να τα διαβάζουν και εσύ θες να με γνωρίσεις για να μου σπάσεις το κεφάλι.
Υ.Γ.3 (αν θες το δημοσιεύεις) Επίσης, κάποιοι καλοί αναγνώστες έστειλαν κατά καιρούς στον Πιτσιρίκο μέιλ προσωπικά/επαγγελματικά για εμένα. Χίλια ευχαριστώ για την εκτίμηση, αλλά επειδή του το έχω κάνει καλοκαιρινό το μπλογκ μην του κάνω ρημαδιό και το μέιλ. Κάντε υπομονή κάποιους μήνες και θα βρω τον τρόπο να σας ενημερώσω για δυνατότητα απευθείας επικοινωνίας με τη βοήθεια του Πιτσιρίκου. Μην φορτώνουμε στον Πιτσιρίκο στεναχώριες και δουλειές. Δεν χρειάζεται να απολογηθεί για λογαριασμό μου ο άνθρωπος, πρέπει να διαβάζει τα πάντα πριν τα ανεβάσει και θα μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που έμπλεξε μαζί μου, αν συνεχίσω έτσι.

(Φίλε Βασίλη, αν όλοι όσοι γράφουμε στο μπλογκ μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι έστω σε έναν άνθρωπο, τότε το θεωρώ επιτυχία. Και μπορώ να καταλάβω τις αγωνίες των ανθρώπων -όπως ο Γιώργος– που έχουν έναν άρρωστο άνθρωπο, όπως και το τι περνάνε. Στην ίδια κοινωνία ζούμε, τα ίδια βάσανα περνάμε. Δεν με κουράζουν τα μέιλ των φίλων που γράφουν. Εντάξει, υπάρχουν και περίοδοι που φρικάρω επειδή είναι πάρα πολλά -όπως τότε με το δημοψήφισμα που δεν πρόλαβα καν να διαβάσω τα μέιλ που έλαβα- αλλά το απολαμβάνω. Δεν μου λέει τίποτα να είμαι ο γαμάτος γραφιάς που θα το παίζει opinion leader. Αν ήθελα αυτό, δεν θα έμενα στο μπλογκ αλλά θα έκανα αυτό που κάνουν όλοι. Έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα από τα κείμενα των φίλων που γράφουν, ενώ με εξιτάρει το ότι ποτέ δεν ξέρεις τι κείμενο θα σκάσει. Ξαφνικά, σου γράφει ο ΝΙΖ από την Υεμένη, και κουφαίνεσαι. Το μπλογκ μου δίνει χαρά. Και ζωή. Οπότε, γράφε Βασίλη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.