Πελατεία για τον εθνικό μας ψυχίατρο

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Είμαι παλιός φίλος, σε διαβάζω από χρόνια μακρινά, κλπ.
Αυτή τη στιγμή σου γράφω καταμεσής του πελάγου με κατεύθυνση την Κω. Λίγο καιρό στην ιδιαίτερη πατρίδα και μετά απέναντι. Σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Τουρκίας, στο τέλος του Κεραμεικού κόλπου (ή Gökova στα τουρκικά), όπου τα τελευταία 5 χρόνια αποκαλώ σπίτι.

Δεν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα σου στην αρχή του καλοκαιριού προς τους Έλληνες του εξωτερικού -και δεν θα το κάνω και τώρα- αλλά ίσως κάποια στιγμή αργότερα.

Θελω να σου μιλήσω για τον Βασίλη και την απόφασή του για τα Δωδεκάνησα.

Δεν θέλω να πάρω θέση αν έκανε καλά ή όχι. Αυτό το ξέρει μόνο αυτός και μακάρι να του πάνε όλα μια χαρά και ακόμα καλύτερα από ό,τι περιμένει.

Εγώ πάλι που δεν αντέχω για πολύ το κρύο -κι ας έχω κάνει και 8 χρονάκια στην ΒΔ Ιντιάνα, στο Σικάγο, και στα πέριξ της λίμνης Μίσιγκαν και καταλαβαίνω τι σημαίνει να έχει μέγιστη ημερησία θερμοκρασία -6 βαθμούς για μήνες το χειμώνα και για την ελάχιστη δεν συζητάμε-, θυμάμαι τις ανταποκρίσεις του Βασίλη από τη Βόρεια Σουηδία και σκέφτομαι πως ο εθνικός μας ντόκτορ έχει κατακτήσει με την τεράστια σκέψη του και τον Αρκτικό κύκλο κι ας γίνανε τα απ’ αυτά του γρανίτα.

Βέβαια, τα Δωδεκάνησα είναι πιο φιλικά και φιλόξενα -αν και εδώ υπάρχουν σκατάδες, βέβαια- και σίγουρα, αν μη τι άλλο, θα ζεστάνει τουλάχιστον το κοκαλάκι του.

Σε παρακαλώ πολύ να του πεις πως αν μείνει στην Κω, θέλω να γίνω το πελατάκι του για ένα δικό μου πρόσωπο, γιατί καλή η αποδοχή αλλά δεν το πιάνουν όλοι το μήνυμα δυστυχώς.

Από παιδιά μας φλομώνουν με αηδίες, όπως ιστορία, πατρίδα, λεφτά, θρησκεία, φύλο, ράτσα, στάτους, και όλα τα σκατά για να μας διασπάσουν και να μας εξανδραποδίσουν, και δεν καταλαβαίνουμε τελικά ότι όλα τα αληθινά πράγματα είναι και απλά.

Η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να τη δουν, όπως σοφά λέει ο υπότιτλος του ιστολογίου σου κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Βέβαια, αυτά τα τυχερά στον δυτικό μας κόσμο.

Γιατί, όπως ξέρει καλά ο φίλος ΝΙΖ, στον άλλο γεννιέσαι αυτόματα εξανδραποδισμένος καταδικασμένος -αν γλιτώσεις από την παιδική ατροφία, τις λοιμώξεις, και τη γνωσιακή ανεπάρκεια που αυτά προκαλούν- να ζεις μια ζωή στην ανέχεια και στην υποταγή.

Κι αν προσπαθήσεις να αλλάξεις τη μοίρα σου μαζικά, ο δυτικός ήταν και είναι ακόμα εκεί, μαζί με μια δράκα τοπικών αφεντάδων για να σε εκμηδενίσει, να σε πνίξει στο ίδιο σου το αίμα ή καταμεσής της Μεσογείου στην τελική.

Αυτά φίλε Πιτς.

Ξεκίνησα για μια παράγραφο και βγήκε σεντόνι. Άτιμη, αλλά αναγκαία, γραφή! Σε παρακαλώ στείλε το μέιλ μου στον Βασίλη, αν όντως έχει το νου του στο νησί του Ιπποκράτη.

Φιλιά,
Μπάρμπα Γιώργος

ΥΓ 1. Αν και πεθαμένος, εσύ κι η διαδικτυακή παρέα σου μας δίνετε τροφή για ζωντάνια.

ΥΓ 2. Αυτές τις μέρες διαβάζω το Δικαίωμα στην Τεμπελιά. Έχεις δίκιο. Αυτό το βιβλίο τα σπάει.

(Αγαπητέ φίλε, με τόση πελατεία που θα έχει ο Βασίλης στα Δωδεκάνησα, τον βλέπω να φεύγει πάλι για τη Σουηδία, για να βρει την ησυχία του. Πολύ μου αρέσει που στο μπλογκ γράφετε ο ένας στον άλλον. Υπάρχει μια διαρκής επικοινωνία πίσω από τα κείμενα των αναγνωστών. Επίσης, υπάρχει και μια επικοινωνία που δεν φαίνεται, γιατί πολλοί επικοινωνούν με μέιλ που μου ζητούν να στείλω σε άλλους αναγνώστες. Μου αρέσει που άφησα το μπλογκ να πάει όπου ήθελε αυτό. Φυσικά, και θα στείλω το μέιλ σας στον Βασίλη, για να ετοιμάζει το πελατολόγιό του. Στο λιμάνι θα τον περιμένουν. Θα είναι ο Βασίλης στα Δωδεκάνησα και δεν θα μπορεί να πάει για μπάνιο. Θα βλέπει τους ασθενείς στην παραλία, για να μπορεί να κάνει και καμιά βουτιά. Καλά, σταματάω γιατί μπορώ να γράψω ολόκληρη ιστορία. Να μου γράψετε κάποια στιγμή τις εντυπώσεις σας από τη ζωή στην Τουρκία. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.