Τρέξτε στα λιβάδια

Πιτσιρίκο, η κόρη μου είναι τώρα τεσσάρων και πηγαίνει στο σχολείο. Το σχολείο της είναι ολλανδικό, αλλά, λόγω του ότι η γειτονιά μας είναι γενικώς πολυπολιτισμική, τα παιδιά είναι κι αυτά από όλες τις φυλές.

Το ίδιο και το προσωπικό του σχολείου. Υπάρχουν δασκάλες Ολλανδέζες και μη, κάποιες φοράνε μαντήλα, κάποιες είναι από χώρες όπως η Ινδία. Όλες γλυκύτατες και χαμογελαστές.

Όταν σχολάει, πηγαίνω και την παίρνω με το ποδήλατο και εκεί αρχίζει να μου λέει πως ήταν η μέρα της.

Μερικές φορές θέλει να μου πει για κάτι που έγινε, με ποιο παιδάκι έπαιξε, με ποιο ζωγράφισε.

Επειδή ακόμα δεν ξέρει όλα τα ονόματα ή τα μπερδεύει, προσπαθεί να μου περιγράψει το παιδάκι για να καταλάβω.

Συνήθως, η περιγραφή περιλαμβάνει διάφορες λεπτομέρειες: «φορούσε κόκκινη μπλούζα», «είχε μακριά κοτσίδα», «είχε κίτρινη τσάντα», «έτρωγε κουλούρι» και ότι άλλο της έκανε εντύπωση.

Τις προάλλες το σκεφτόμουν.

Ποτέ δε μου έχει περιγράψει κάποιον, είτε παιδί είτε ενήλικο λέγοντας πχ ότι είναι μαύρος, ότι είναι κοντός, χοντρός ή οτιδήποτε άλλο που να σχετίζεται με την εξωτερική εμφάνιση.

Δε νομίζω ότι αντιλαμβάνεται αυτά τα στοιχεία ως διαφορετικά ή έστω ως άξια αναφοράς.

Μάλλον πιστεύει ότι πιο σημαντικό είναι το χρώμα του μπουφάν.

Η αλήθεια είναι ότι έως σήμερα δεν έχει ακούσει ποτέ από εμάς να χαρακτηρίζουμε έναν άνθρωπο με βάση κάποιο τέτοιο χαρακτηριστικό.

Για παράδειγμα, έχουμε φίλους μαύρους, αλλά ποτέ δεν τους έχουμε χαρακτηρίσει έτσι, ούτε και με την αθώα έννοια στη ροή του λόγου. Τους λέμε απλά με τα ονόματά τους.

Έχουμε φίλους και φίλες γκέι, αλλά ποτέ δεν αναφερόμαστε σε αυτούς με αυτό τους το χαρακτηριστικό. Έχουν όνομα.

Μια μέρα περπατούσαμε στο δρόμο και είδαμε δύο άντρες που προχωρούσαν χέρι χέρι.

Με ρώτησε γιατί αυτοί κρατιούνται από το χέρι και της είπα γιατί αγαπιούνται.

Χαμογέλασε και συνεχίσαμε τη βόλτα μας.

Κανένα παιδί δεν αμφισβητεί την αγάπη από όπου κι αν προέρχεται.

Ξέρω ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να της μιλήσω περισσότερο για τη διαφορετικότητα, για το ότι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, αλλά ίσοι.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθει ότι υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και να τα αναγνωρίζει.

Γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και θα πρέπει να είναι περήφανος γι’ αυτό που είναι, όχι να το κρύβει.

Κάποια στιγμή πρέπει να μάθει ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, έχουν διαφορετικό σώμα, διαφορετικά μάτια και μαλλιά, πιστεύουν σε διαφορετικό θεό ή δεν πιστεύουν πουθενά, έχει ο καθένας τις δικές του σκέψεις και ιδεολογίες, έχουν διαφορετικές σεξoυαλικές προτιμήσεις και διαφορετικό τρόπο να αυτοπροσδιορίζονται.

Πρέπει να μάθει τις διαφορές, για να μπορεί και να τις σεβαστεί.

Αλλά δεν θέλω να το κάνω τώρα. Προς το παρόν, χαίρομαι που δεν ξεχωρίζει φυλές, αλλά βλέπει μόνο παιδάκια.

Κανένα παιδί δε γεννήθηκε με ρατσιστική προδιάθεση. Τι σκατά μας κάνουν στην πορεία και γινόμαστε έτσι, μου λες;

Αντί να αγαπάμε αλλήλους και να τρέχουμε αμέριμνοι στα λιβάδια, περνάμε τα καλύτερά μας χρόνια υπηρετώντας αφεντικά και σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για να αποδείξει ο καθένας ότι είναι καλύτερος από τον άλλο.

Και επειδή στα σημαντικά είμαστε κότες, ξεσπάμε την οργή μας στον πρώτο διαθέσιμο που θα βρούμε μπροστά μας.

Γιατί εκεί βγάζουμε το κόμπλεξ μας και φαινόμαστε σπουδαίοι. Εκεί που μας παίρνει μόνο, εκεί που η νίκη είναι σίγουρη.

Και μετά κάνουμε και γκάλοπ να δούμε αν κάναμε καλά που τον λιντσάραμε. Αν βγει ναι, να το κάνουμε και στον επόμενο.

Αλλού δε βγάζουμε άχνα. Ακόμη και αν μας παίρνουν τη χώρα μας.

Φιλιά,

Ελένη

Υ.Γ. Πάντα πίστευα ότι το διάβασμα και τα ταξίδια σου ανοίγουν το μυαλό, αλλά κάθε φορά εκπλήσσομαι με το πόσοι άνθρωποι που γνωρίζω ότι έχουν διαβάσει και ταξιδέψει, παραμένουν πιο στενόμυαλοι και από τους παππούδες. Με τη γνωστή τάση μαζοχισμού που με διακρίνει, τους κρατάω όλους ως φίλους στα social και τους παρακολουθώ. Και ας με εξοργίζουν αυτά που βλέπω. Στο Facebook ξεσπούν όλοι αυτοί οι θρασύδειλοι που θέλω να θυμάμαι ότι υπάρχουν γιατί ενάντια σε αυτούς, ενάντια στην κοινωνία που αυτοί απαρτίζουν, ζω και μεγαλώνω τα παιδιά μου. Ξέρω ότι ως ηλίθιοι είναι αήττητοι βέβαια, αλλά ίσως να βρεθεί κάποιος τρόπος να τελειώνουμε με αυτούς. Αν και ξέρεις ότι δε συμφωνώ με όλα (και αυτό είναι το ωραίο), έχεις ένα δίκιο ότι ίσως είναι καλύτερα να τους αγνοήσουμε. Δηλαδή, αντί να επικεντρώνουμε στα όσα λένε οι φασίστες, μπορούμε να δούμε τί θα κάνουμε εμείς. Όχι για να αντιδράσουμε, δεν έχει νόημα, αλλά για να ζήσουμε όπως εμείς θέλουμε.

(Αγαπητή Ελένη, για μια ακόμα φορά θα επικαλεστώ τον Ρουσό στο ότι οι άνθρωποι γεννιούνται καλοί και η κοινωνία τους καταστρέφει. Ελένη, επίσης νομίζω πως πολλοί άνθρωποι σοκάρονται όταν αντιλαμβάνονται πως είναι ίδιοι με δισεκατομμύρια άλλους ανθρώπους και πως έχουν κι αυτοί δυο μάτια εκατέρωθεν της μύτης. Οπότε, ψάχνουν να βρουν διαφορές. Και αν δεν τις βρουν, τις δημιουργούν στο μυαλό τους. Στο θέμα της σεξoυαλικότητας, πολλοί άνθρωποι -ιδιαίτερα οι άνδρες- δεν είναι και πάρα πολύ σίγουροι για την σεξoυαλικότητά τους. Οπότε, τους τρομάζει ο άνδρας που γουστάρει άνδρες, ενώ μάλλον τους τρομάζει περισσότερο ο άνδρας που γουστάρει και άνδρες και γυναίκες. Γιατί προβάλουν πάνω του τον εαυτό τους. Πάντως, αν αρχίσει κάποιος να συγκρίνει την δική του σεξoυαλικότητα με αυτή των άλλων, θα χάσει όλη τη ζωή του συγκρίνοντας, γιατί θεωρώ πως κάθε άνθρωπος πάνω στον πλανήτη έχει την δική του μοναδική σεξoυαλικότητα. Επίσης, για να ενδιαφέρει κάποιον τόσο πολύ το τι κάνουν οι άλλοι στο κρεβάτι τους, μάλλον δεν είναι και πολύ ικανοποιημένος από το δικό του. Γενικά, οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τις προσωπικές ζωές των άλλων, δεν έχουν προσωπική ζωή. Ή είναι καταπιεσμένοι. Η προσωπική ζωή του άλλου σε ενδιαφέρει σε μια μόνο περίπτωση: όταν τον γουστάρεις και τον θέλεις πολύ. Συμβαίνει μια γυναίκα να ερωτευτεί έναν ομοφυλόφιλο άνδρα ή ένας άνδρας να ερωτευτεί μια ομοφυλόφιλη γυναίκα. Πρέπει να ξέρει αν έχει ελπίδες. Και πάλι, όμως, υπάρχει ένας τρόπος. Ελένη, δεν υπάρχει παιδί με ρατσιστική συμπεριφορά. Αλλά αν δεν σε χαϊδέψουν μικρό, μπορείς κάλλιστα να γίνεις φασισταριό. Όπως μου έλεγε ένας φίλος που ζει πια στο Λονδίνο, στον μικρό γιο του δεν κάνει εντύπωση πως στον παιδικό σταθμό υπάρχουν παιδιά με δυο πατεράδες, παιδιά με δυο μαμάδες, παιδιά με μόνο μαμά κλπ. Το θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό, αφού αφενός το ζει κάθε μέρα και αφετέρου κανείς δεν του είπε πως αυτό είναι κάτι περίεργο. Επίσης, τα παιδιά θέλουν να παίξουν και να χαρούν. Θα κάθονται τα παιδιά να ασχολούνται με το ποιον πηδάνε οι γονείς των συμμαθητών τους ή αν είναι μαύροι και κίτρινοι; Ελένη, κάποια στιγμή προσπαθούσα να αποδείξω πως το θέατρο δεν αλλάζει τις ζωές των θεατών και δεν τους κάνει πιο ανοιχτόμυαλους. Και έφερα σαν παράδειγμα όλες αυτές τις κυρίες που έχουν δει το παγκόσμιο θεατρικό ρεπερτόριο αλλά είναι τόσο μικροαστούλες. Να είσαι καλά, Ελένη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.