Ανθρωποκεντρισμός

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Δεν θα πω τίποτα συγκεκριμένο για όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες. Πολλά ενδιαφέροντα γράφτηκαν -τροφή για σκέψη, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι- αν και προσωπικά τα αγαπημένα μου κείμενα, που εκφράζουν περισσότερο και τις δικές μου απόψεις ήταν το δικό σου και του Αντώνη.

Από εκεί και πέρα, ο κοινός παρονομαστής μεταξύ αυτού του γεγονότος και όλων των υπολοίπων είναι η απίστευτη ιδιοτέλεια κι ο εγωκεντρισμός που χαρακτηρίζει τον κόσμο:

“Εγώ, το μαγαζί μου, η ζωή μου, η γνώμη μου.”

Όταν βάζεις μαζί την εγωπάθεια, την βλακεία, και τον φόβο, έχεις ένα πολύ επικίνδυνο μείγμα.

Το να νιώθει κανείς ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος είναι -ως ένα βαθμό- φυσιολογικό.

Άλλωστε, κατά κάποιο τρόπο κάθε ένας μας είναι πράγματι το κέντρο του σύμπαντος.

Γιατί, είτε κανείς είναι εμπειριστής είτε ιδεαλιστής, μέσα από το κρανίο μας περνάει ό,τι εικόνα της πραγματικότητας έχουμε.

Τα προβλήματα ξεκινούν, όταν κανείς νομίζει ότι κατέχει τη μία και μοναδική αλήθεια.

Ακόμα χειρότερα, αν κανείς νομίζει ότι όχι μόνο είναι το κέντρο του σύμπαντος αλλά κι ότι αυτό περιστρέφεται τριγύρω του.

Ναι, κύριε Θανάση από το Παγκράτι, κυρία Θοδώρα από τα Πατήσια, κύριε Αχμέντ από το Ισλαμαμπάντ. Είστε το κέντρο του κόσμου και το σύμπαν έχει νόημα επειδή υπάρχετε.

Θα γελάς, αγαπητέ Πιτσιρίκο, αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτό πιστεύουν οι περισσότεροι. Αν όχι συνειδητά, σίγουρα υποσυνείδητα.

Πήγαινε για παράδειγμα στις κριτικές για κάποια ηλίθια εφαρμογή για κινητά, και δες κάτι τύπους να γράφουν «Δεν δουλεύει!!! Φτιάξτε το τώραααα!!»

Μιλάμε για τόσο απέραντη βλακεία, που νομίζουν ότι ο πλανήτης θα σταματήσει να κινείται μέχρι να τους φτιάξει κάποιος το φρουτοπαίχνιδο.

Το πραγματικά συγκλονιστικό είναι ότι αυτή η εγωπάθεια επεκτείνεται και στις διαβαθμίσεις ομαδικότητας.

Η οικογένειά μου, η πολυκατοικία μου, η γειτονιά μου, η πόλη μου, η χώρα μου, ο πλανήτης μου.

Και κάθε διαβάθμιση γίνεται όλο και πιο ανειλικρινής, κι απλά φανερώνει την απίστευτη μοναξιά του Θανάση, της Θοδώρας, και του Αχμέντ.

Ανθρωποκεντρισμός, λοιπόν.

Η απίστευτα γελοία πεποίθηση ότι αυτή η εντελώς -μα εντελώς- ασήμαντη μπλε μπάλα που αποκαλούμε Γη είναι το κέντρο του κόσμου.

Άμα δεν αντέχω άλλο τη βλακεία των ανθρώπων στο διαδίκτυο, πάω στη Wikipedia κι αρχίζω να διαβάζω ό,τι βρω κι ό,τι μου κατέβει για το σύμπαν.

Είναι ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβει ο άνθρωπος πόσο ασήμαντος είναι.

Το μεγαλύτερο άστρο στο σύμπαν είναι το VY Canis Majoris, που μέσα του χωράει περίπου 3,7 τετράκις εκατομμύρια πλανήτες σαν τη Γη.

Παρενθετικά, στο σύμπαν υπάρχουν περίπου εκατό χιλιάδες εκατομμύρια άστρα.

Αλλά όλα πρέπει να σταματήσουν να κινούνται, μέχρι να ανάψει πράσινο το φανάρι μπροστά στον κυρ-Θανάση από το Παγκράτι.

Συμπεράσματα δεν βγάζω, ούτε είμαι ικανός να πω σε κανέναν τι να κάνει.

Αυτό που κάνω εγώ, πάντως, είναι -όσο μπορώ- να μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου.

Δεν έχω αυταπάτες ούτε για νόημα, ούτε για αιωνιότητα.

Το ένα πόδι μπροστά από το άλλο προσπαθώ να βάλω.

Να είσαι καλά,

Χριστόφορος

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το νεφέλωμα της Έλικας, το οποίο οι πολλοί το ξέρουν -αν το ξέρουν- ως «το μάτι του Θεού». Έχω μάλιστα δει και περιπτώσεις κάποιοι να το αναφέρουν ως απόδειξη ότι υπάρχει Θεός. Δεν υπάρχει σωτηρία από αυτή την ηλιθιότητα.

(Αγαπητέ Χριστόφορε, νομίζω πως το χειρότερο που συμβαίνει είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι τα παίρνουν όλα προσωπικά. Ακόμα κι αν αυτό που έχει συμβεί, είναι προφανές πως επηρεάζει τις ζωές πολλών άλλων ανθρώπων. Θεωρώ πως προσωπικά τα παίρνουν όλα οι ηλίθιοι. Ακόμα κι αν μας συμβεί κάτι τραγικό, ξέρουμε πως αυτό το ίδιο πράγμα έχει συμβεί σε εκατομμύρια άλλους ανθρώπους στο παρελθόν και θα συμβεί σε πολλούς ακόμα στο μέλλον. Αυτό θα έπρεπε να γαληνεύει την ψυχή μας και όχι να μας εξαγριώνει. Δεν αφήνουμε χώρο μέσα μας για τους άλλους ανθρώπους. Εμείς βασιλιάδες -χωρίς βασίλειο και πιστούς- και οι άλλοι απέξω. Ε, δεν γίνεται δουλειά έτσι. Προσπαθώ -όχι πάντα με επιτυχία- να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως ένα ον όπως δισεκατομμύρια άλλα όντα πάνω στον πλανήτη και να σκέφτομαι τα πολλά προνόμια που μου δίνει αυτή η ιδιότητα· εκτός, βέβαια, από το διαρκές, συναρπαστικό και δωρεάν ταξίδι της Γης γύρω από τον Ήλιο. Δηλαδή, προσπαθώ να αντιλαμβάνομαι τη ζωή ως δώρο. Ένα δώρο που κάποιος μπορεί να μου το πάρει το επόμενο δευτερόλεπτο. Το πρόβλημα με την ηλιθιότητα -που εξαπλώνεται- είναι πως, ιστορικά, κανένας μεγάλος Δάσκαλος δεν αναφέρθηκε στους ηλίθιους και στην αρνητική επίδρασή τους στην κοινωνία. Ούτε ο Σωκράτης, ούτε ο Χριστός, ούτε ο Μαρξ. Ο Τρότσκι κάτι πήγε να πει για τους ηλίθιους -ειδικά για τους ηλίθιους συντρόφους- αλλά, αν κρίνω από το τέλος του, μάλλον δεν του βγήκε σε καλό. Το πρόβλημα με τους ηλίθιους δεν είναι ότι νομίζουν πως κατέχουν τη μια και μοναδική αλήθεια. Το πρόβλημα είναι πως θέλουν να σου την επιβάλλουν. Και για να το κάνω πιο κατανοητό, θα πω την δική μου εμπειρία. Εγώ έχω ένα μπλογκ. Κάτι δηλαδή που μπορεί να έχει ο καθένας και μάλιστα δωρεάν. Δεν ενοχλώ κανέναν. Ποτέ. Ούτε λέω σε κάποιον τι να γράφει ή τι να πιστεύει. Όμως, πάρα πολλοί άθρωποι θέλουν να μου επιβάλουν τι θα γράφω. Μα, το μπλογκ μου τυχαίνει να διαβάζεται από κάποιους ανθρώπους επειδή -για σχεδόν 14 χρόνια- γράφω αυτά που σκέφτομαι εγώ. Οπότε, δεν καταλαβαίνω γιατί αυτοί που θέλουν να μου υποδείξουν τι να γράφω, δεν κάνουν ένα μπλογκ να γράφουν αυτά που θέλουν αλλά θέλουν να γράφω εγώ τις δικές τους απόψεις. Όσες φορές έθεσα σε κάποιους αυτό το ερώτημα, δεν πήρα ποτέ απάντηση. Οπότε, καταλαβαίνεις πως δεν πρέπει να ασχολείσαι. Οι πικραμένοι είναι πάρα πολλοί. Και οι πικραμένοι δεν δημιουργούν ποτέ τίποτα. Οι πικραμένοι προσπαθούν να μειώσουν τους άλλους. Χριστόφορε, πολλή πίκρα στον κόσμο. Και πολλή ακύρωση. Πολλή ματαίωση. Οπότε, μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου και να προσέχουμε πάντα -όπως μου έλεγε ο πατέρας μου- με ποιους καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι. Όσο γίνεται τουλάχιστον. Εγώ την πάτησα πολλές φορές. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.