Το νόημα της ζωής είναι μια ζωή με νόημα
Πιασάρικος τίτλος, αγαπητέ Πιτσιρίκο, δεν μπορείς να πεις. Κάποιος άλλος το έχει πει πριν από μένα, αλλά δεν ξέρω ποιος.
Όπως μάλλον θα υποψιάζεσαι, αφορμή για το μήνυμά μου είναι το κείμενο του Χρήστου για τα αδιέξοδα.
Προβλέπω ότι αυτό το κείμενο θα αποκτήσει δική του ζωή, ίσως παρόμοια και με διάφορα άλλα κείμενα· το πρώτο που μου έρχεται στο νου είναι το «Αποδοχή», του Βασίλη.
Το υποψιάζομαι αυτό γιατί ο Χρήστος είπε κάτι που ελάχιστοι παραδέχονται: «Αν γνώριζα ότι θα πεθάνω αύριο, θα ζούσα σίγουρα μια άλλη ζωή, πολυ διαφορετική».
Ο λόγος που ελάχιστοι σκέφτονται τέτοια πράγματα είναι απλός:
Νομίζουν ότι η ζωή κρατάει για πάντα. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό, όταν το βλέπεις στις εκφράσεις και πράξεις των άλλων.
Έτσι, όταν έρχεται κάποιος όπως ο Χρήστος και σκέφτεται -εξωτερικεύοντας μάλιστα- αυτή την τρομερή φράση, νιώθω συμπόνια και σεβασμό. Μου φαίνεται τρομακτικό το να συνειδητοποιεί κάποιος κάτι τέτοιο.
Ρωτώντας τον εαυτό μου τι θα έκανα σήμερα αν γνώριζα ότι θα πεθάνω αύριο, η απάντηση θα ήταν: «Ό,τι έκανα και χθες.»
Κι όχι ότι έχω κάνει και τίποτα σπουδαίο. Δεν έχω κάνει κάποια επιστημονική ανακάλυψη, ούτε είμαι γιατρός. Δεν είμαι καν μηχανικός, να πεις ότι έχω φτιάξει κάτι.
Αλλά πάντα προσπαθώ να κάνω πράγματα που με γεμίζουν συναισθηματικά, που με κάνουν να νιώθω ότι υπερασπίζομαι κάτι που πιστεύω, που βασίζονται στις ιδιοτροπίες μου -ταλέντο ίσως το λένε μερικοί- ή που στο φινάλε-φινάλε με κάνουν να χαμογελάω.
Είναι σημαντικό -πολύ σημαντικό- στη ζωή να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν.
Ξέρεις, όμως, τι έχω συνειδητοποιήσει, Πιτσιρίκο;
Ότι είναι ίσως πιο σημαντικό να μην κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν.
Ποτέ μου δεν έκανα πράματα που θα με έκαναν να μην μπορώ να δω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.
Δεν απάτησα ή πλήγωσα ποτέ κανέναν.
Δεν χτύπησα ποτέ κανέναν, εκτός από μια φορά που άρπαξα κάποιον που προσπαθούσε να πάρει το δίκαννο από την ντουλάπα για να σκοτώσει τον πατέρα του.
Δεν φίλησα ποτέ πισινούς αφεντικών, βουλευτών, ή κάτι παρόμοιο. Το αντίθετο, από τρεις δουλειές έχω φύγει γιατί τσακώθηκα με τους ηλίθιους που είχα για προϊσταμένους.
Η τελευταία περίπτωση είναι πρόσφατη, μάλιστα. Είμαι άνεργος εδώ και πολλούς μήνες, και στην ηλικία μου μάλλον έτσι θα μείνω. Το ήξερα, όταν τσακώθηκα. Και θα το έκανα ξανά.
Δεν έχω μειώσει τον εαυτό μου για οποιοδήποτε προσωρινό ή μη συμφέρον.
Μπορώ να κοιτάξω τον οποιονδήποτε κατάματα και να του πω:
«Δεν περπάτησα πάνω από άλλους, αλλά ούτε άφησα κανέναν να περπατήσει από πάνω μου.»
Αν ερχόταν ποτέ η μάνα μου ή ο πατέρας μου και έλεγε «Φίλησα κατουρημένες ποδιές για να σε σπουδάσω» θα τους έλεγα: «Μ@λάκες ήσασταν».
Όλα αυτά μπόρεσα να τα κάνω εν μέρει λόγω επιλογών και αποφάσεων και εν μέρει λόγω ασύλληπτης τύχης.
Κατά τύχη γεννήθηκα στην Ελλάδα και όχι στη Σιέρα Λεόνε.
Αν είχα γεννηθεί στη Σιέρα Λεόνε, δεν θα ήξερα ούτε να γράφω μάλλον· αν ζούσα ακόμα βέβαια γιατί ήδη κοντεύω το προσδόκιμο ζωής για τη χώρα αυτή.
Η φράση «αν πέθαινα αύριο» είναι κυριολεκτική, αποτελεί καθημερινότητα για την τρομακτική πλειοψηφία του πληθυσμού στον πλανήτη.
Αυτοί οι χιμπατζήδες που μιλάνε για «λαθροπιθήκια», έχουν ιδέα τι γίνεται π.χ. στους σκουπιδότοπους της Καμπότζης;
Έχουμε ιδέα όλοι μας πόσο τυχεροί είμαστε, που έχουμε την πολυτέλεια να καθόμαστε αραχτοί στον καναπέ και να βλέπουμε στο χαζοκούτι τη Σουζάνα στο top model;
Παρενθετικά, ιδέα δεν έχω ποια είναι αυτή, αλλά διάβασα το κείμενό σου για τα σκληρά αντίποινα της Ελλάδας, το σημείο που λες για το πράμα της που είναι καταΐφι και κατάλαβα ότι γερνάω γιατί, αυθόρμητα, το πρώτο που λιγουρεύτηκα ήταν το καταΐφι, όχι το πράμα.
Ο Terence McKenna είπε κάποτε: «Η αποκάλυψη δεν είναι κάτι που έρχεται. Η αποκάλυψη είναι ήδη εδώ, σε τεράστιες εκτάσεις του πλανήτη, κι ο μόνος λόγος που έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε ακόμα την αποκάλυψη είναι επειδή ζούμε σε μια αδιανόητη φούσκα προνομίων και κοινωνικής μόνωσης».
Το ταλέντο είναι άχρηστο, αν δεν το φροντίζεις και δεν το υποστηρίζεις.
Παρόμοια, το να γεννιέσαι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα -που, είναι ό,τι είναι, από τη Σιέρα Λεόνε είναι ακόμα καλύτερη- είναι άχρηστο από μόνο του, αν δεν προσπαθείς να εκμεταλλευτείς την αδιανόητη αυτή τύχη σου καλυτερεύοντας τη ζωή σου.
Σκέψου, προσπάθησε, δημιούργησε.
Βοήθησε, κάνε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα.
Δεν χρειάζεται να σώσεις τον πλανήτη. Από τον εαυτό σου ξεκίνα, κάνε κάτι καινούργιο. Μάθε πλέξιμο, μάθε σκάκι.
Διάβασε ένα βιβλίο, διαβάστε ρε κάτι. Το διαδίκτυο γεμάτο από δωρεάν αριστουργήματα είναι.
Μάθε μια ξένη γλώσσα. Κι αυτό δωρεάν μπορεί να γίνει, στο διαδίκτυο, αν παρατήσεις τα Facebook και τα Instagram για δέκα λεπτά την ημέρα. Δέκα λεπτά. 10.
Αν κάθεσαι στον καναπέ βλέποντας top model περιμένοντας να πάει η γυναίκα σου -που την σιχαίνεσαι- για ύπνο ώστε να στείλεις μήνυμα στο Μαράκι από τη δουλειά -δουλειά που επίσης σιχαίνεσαι-, ε τότε το να έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα είναι άχρηστο.
Άλλοι αντιμετωπίζουν τον σκουπιδότοπο με το σώμα, άλλοι έχουν σκουπιδότοπο στο μυαλό.
Να είσαι καλά Πιτσιρίκο,
Χριστόφορος
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από τη Βικιπαίδεια και απεικονίζει παιδιά στην Τζακάρτα. Τα καημένα δεν μπορούν να δουν Next top model, ούτε Survivor.
(Αγαπητέ Χριστόφορε, όπως τα έγραψες, τα νιώθω κι εγώ. Και ναι, δεν είναι καθόλου λίγο να μην κάνεις πράγματα που δεν σου αρέσουν. Δεν είναι καθόλου λίγο να μην γίνεις αυτό που σιχαίνεσαι. Θα συνόψιζα το κείμενό σου στους στίχους του Καβάφη:
“Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.”
Να είσαι καλά, Χριστόφορε. Την αγάπη μου.)
(update: Χριστόφορε, δεν ξέρω αν υπάρχει Σουζάνα στο Next Top Model. Έβαλα ένα όνομα στην τύχη, για να γράψω αυτό που μου ήρθε.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.