Ψυχοθεραπεία και παζλ

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, γειά σου και πάλι.
Με μνημονεύεις τόσο συχνά τελευταία που θα με κατηγορήσουν για αθέμιτο ανταγωνισμό. Ευχαριστώ πολύ και για την ασματάρα που μου αφιέρωσες παρεμπιπτόντως.

Από τον καταγάλανο και φωτεινό ουρανό και τους υπέροχους 23 βαθμούς της Ρόδου λοιπόν, να ‘μαι και πάλι στους -5 και το σκοτάδι της Σκανδιναβίας.

Ευτυχώς που είχα έρθει Σεπτέμβρη μήνα πριν 6 χρόνια και μπήκα σταδιακά στο βρωμόκρυο, γιατί παίζει να είχα κάνει μεταβολή χωρίς να ξεφορτώσω καν το αυτοκίνητο.

Η αλήθεια δεν είναι ακριβώς έτσι, γιατί το σκοτάδι που είχε πέσει επάνω μου εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα δεν το έφτανε ούτε η βαθύτερη νύχτα της Σκανδιναβίας.

Άλλες καταστάσεις, άλλες αποφάσεις.

Ο καθένας, φυσικά, έχει δικαίωμα να το σκέφτεται όπως θεωρεί πιο σωστά, αλλά προσωπικά έχω υιοθετήσει την τακτική «του φεύγα η μάνα δεν έκλαψε ποτέ».

Πρόκειται για μια αρχαιότατη και πολλάκις δοκιμασμένη πολεμική τέχνη που σπάνια οδηγεί σε ήττα, καθώς οι οχτροί δεν σε βλέπουν ούτε με τηλεσκόπιο της ΝΑΣΑ.

Όποτε λοιπόν αρχίζει και με χαϊδεύει απαλά στον σβέρκο αυτή η γλυκιά ανησυχία, ξέρω πως το πράγμα θα καταλήξει σε άνευ συναίνεσης σεξoυαλική συνεύρεση και όχι σε ρομαντική ερωτική επαφή.

Αντί λοιπόν να περιμένω να μου ανοίξουν τα πόδια -για να μην πω τίποτα άλλο- με τη βία, τα κόβω μοναχός μου στον ώμο και αφήνω τους ηρωισμούς για αυτούς που το λέει η περδικούλα τους.

Ντροπή δεν είναι να είσαι δειλός, μηχανισμός επιβίωσης είναι και αυτό.

Το πρόβλημα είναι να είσαι δειλός και να το παίζεις λιοντάρι, λες και οι άλλοι είναι μ@λάκες και δεν θα σε πάρουν χαμπάρι κάποια στιγμή.

Έτσι λοιπόν και τώρα, κρίνοντας αποκλειστικά και μόνο με γνώμονα το συμφέρον μου και αυτό των δικών μου ανθρώπων, πήρα μία βαθιά ανάσα και ετοιμάζομαι για την επιστροφή στην Ελλάδα και το μακροβουτι στον σκοτεινό ωκεανό του ιδιωτικού τομέα.

Έχοντας πάντα μία πισινή, με την πόρτα της Σουηδίας μισάνοιχτη για συμπληρωματικό εισόδημα -έτσι ώστε να μην χρειάζεται να σκύψω κεφάλι- πέφτουμε με την γυναίκα μου στην μάχη.

Αυτό με το συμπληρωματικό εισόδημα το τονίζω, γιατί αλλιώς σιγά μην την παλεύαμε.

Άσε που με τα όσα έχω κατά καιρούς σούρει εδώ μέσα, γίνομαι λίγο παρανοϊκός και σκέφτομαι πως θα μου στείλει ο Τσίπρας αυτοπροσώπως την εφορία να δει αν κόβω αποδείξεις.

Θα κόβω.

Δεν βαριέσαι, όμως, καλοδεχούμενοι όλοι. Καλοί και κακοί, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Κυριολεκτικά, λόγω της κλιματικής αλλαγής…

Χαμός γίνεται σε αυτόν τον πλανήτη, ρε Πιτσιρίκο, και εμείς οι μικροί παραμένουμε κολλημένοι στον παραλογισμό μας.

Μαλώνουμε και συγκρουόμαστε, σκοτωνόμαστε και καταστρέφουμε ο ένας τον άλλον, για να κατακτήσουμε ένα αύριο που -όπως πάει το πράγμα- δεν θα προλάβουμε καν να δούμε.

Σαν παίκτες σε μια σκακιέρα, προσπαθούμε να εκμηδενίσουμε οι μεν τους δε, και δε βλέπουμε πως γύρω μας καίγονται τα πάντα.

Έχεις και τους κομμουνιστές, που λένε ότι το πρόβλημα είναι τελικά πως θα έπρεπε να παίζουμε ντάμα αντί για σκάκι, για να είναι όλα τα πιόνια ίσα. Ναι, αυτό φταίει…

Ο παραλογισμός λοιπόν μας έχει κάνει να παίζουμε όλοι μαζί κομπάρσοι σε μια υπερρεαλιστική παράσταση. Ακόμα και αυτοί που νομίζουν πως είναι πρωταγωνιστές, κομπάρσοι είναι και αυτοί. Απλά με καλύτερο μισθό.

Πώς βρίσκουμε το νόημα σε κάτι που δεν φαίνεται να έχει; Πες μου εσύ, σοφέ Πιτσιρίκο.

Εγώ, βέβαια, έχω μια ιδέα, αλλά, αν σας την γράψω εδώ, θα γίνετε όλοι οι αναγνώστες ευτυχισμένοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα.

Θα ζείτε μέσα στην απόλυτη νιρβάνα, δεν θα σας αγγίξει ποτέ ξανά η δυστυχία, η λύπη και η ανησυχία.

Εγώ τι θα κάνω μετά, κλέφτης θα γίνω;

Οι λύσεις στη ζωή είναι σαν το αγαπημένο σου τραγούδι ή το αγαπημένο σου φαγητό. Όχι μίας περιόδου, αλλά αυτό που σε κάνει να χοροπηδάς από την ημέρα που το ανακάλυψες μέχρι την ημέρα που θα πεθάνεις, χωρίς κανείς άλλος να καταλαβαίνει το γιατί.

Έτσι ακριβώς, κάτι μικρό και ασήμαντο μπορεί να φωτίσει τη ζωή σου και να της δώσει νόημα μέσα στον γενικό παραλογισμό της ύπαρξης, και κανείς άλλος να μην καταλαβαίνει το πώς και το γιατί.

Τα πράγματα είναι συνήθως πολύ πιο απλά από αυτό που φαίνεται. Μας έχουν μάθει να μην κοιτάμε το δέντρο για να μην χάνουμε το δάσος, αλλά η ζωή μάλλον μοιάζει περισσότερο με παζλ παρά με δάσος.

Δεν μπορείς να φτιάξεις ένα παζλ κοιτώντας τα ανακατεμένα κομμάτια πάνω στο τραπέζι.

Πρέπει να δεις την εικόνα που θες και να αρχίσεις να βάζεις ένα ένα τα κομμάτια στη θέση τους.

Το μυστικό είναι εκεί που διαλέγεις το παζλ, να διαλέξεις ένα που να σου αρέσει, όταν θα το έχεις ολοκληρώσει. Δεν έχει σημασία πόσα κομμάτια ή πόσο δύσκολο είναι, αλλά να αρέσει σε εσένα.

Άφησε και κάποιους να σε βοηθήσουν όταν πελαγώνεις. Δεν έχει, όμως, ούτε νόημα να σου το δώσουν έτοιμο οι άλλοι, δεν θα το διασκεδάσεις καθόλου.

Θα δεις πως, αν καταφέρεις να συγκεντρωθείς στο δικό σου παζλ, όσο προχωράει και αισθάνεσαι καλύτερα θσ έχεις και τη δυνατότητα να βοηθήσεις και τους δικούς σου ανθρώπους στα δικά τους παζλ.

Όσο προσπαθείς να λύσεις όλων μαζί, γίνονται όλα χαοτικά. Μπερδεύονται μέχρι και τα κομμάτια του ενός με του άλλου.

Στο τέλος πλακωνεσαι κιόλας γιατί δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις αφού, κακά τα ψέματα, κανείς δεν έχει τόσο διαφορετική εικόνα από τους άλλους.

Απλά, κανείς δεν θυμάται πια την εικόνα που είχε στο μυαλό του όταν άρχισε.

Φοβερές σοφίες έσταξε πάλι βραδιάτικα ο γκουρού της ψυχοθεραπείας, και σας άνοιξε τα μάτια.

You are welcome!

Αυτά και άλλα πολλά πεφωτισμένα θα τα ακούτε και σε μια σειρά podcasts που ετοιμάζω σε μία άλλη ιντερνετική πλατφόρμα, πιθανώς παρέα με έναν ή δύο συναδέλφους.

Οι συνδρομητές του Πιτσιρίκου θα έχουν πρόσβαση δωρεάν φυσικά, για τους τζαμπατζηδες και τους δεξιούς, από νεοφιλελέ εως και χρυσαυγίτες, θα έχουμε μία τιμή για την συνδρομή.

Για πορωμένους Συριζαίους και αμετανόητους Πασόκους θα χρεώνουμε κατά περίσταση, χρειάζονται βοήθεια οι άνθρωποι αναμφίβολα, και δεν θα κολλήσουμε στο οικονομικό.

Οι ορίτζιναλ αριστεροί και οι αναρχικοί έχουν Μαρξ, Έγκελς, Μπακούνιν. Δεν χρειάζονται Πιτσιρίκο και Βασίλη, είναι σαν τους χριστιανούς.

Αληθώς Ανέστη…

Σας φιλώ λοιπόν σταυρωτά, όπως κάνω με τους αγαπημένους μου φίλους, από τα σκοτάδια της Σκανδιναβίας. Για λίγο ακόμα…

Βασίλης

Υ.Γ. Σήμερα έμαθα από τον πατέρα μου, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να διαφημίσει πως το βλαστάρι του έχει κονέ με τον μεγαλύτερο μπλόγκερ στην Ελλάδα, πως σε διαβάζει και η κυρία Φ. Η κυρία Φ. είναι μία από τους ιατρούς, η σημαντικότερη, που φρόντισαν εδώ και πάνω από 30 χρόνια να μην μείνω ορφανός από πατέρα. Της στέλνω ειδικά την αγάπη και την εκτίμησή μου.
Υ.Γ. 2 Στην δουλειά μου οι ιδέες και τα φρονήματα δεν παίζουν απολύτως κανέναν μα κανέναν ρόλο. Το έχω ξαναγράψει και το τονίζω: Δουλειά μου είναι να θεραπεύω τον κόσμο, όχι να κρίνω. Έχω τις απόψεις μου αλλά τις αφήνω σπίτι μου κάθε πρωί. Εκτός αυτού, θεωρώ μετά από χρόνια δουλειάς πως όσο πιο ακραίες οι απόψεις, ιδέες και φρονήματα, τόσο περισσότερο βοήθεια χρειάζεται κάποιος και δεν θα του κλείσω την πόρτα. Άγχος και φόβος.
Υ.Γ. 3 Πριν λίγο καιρό, ξαναδιάβασα το κείμενο με τη φανταστική μου συνάντηση με τον Τσίπρα στο Γκέτεμποργκ. Σκέφτομαι, όμως, πως στην πραγματικότητα θα ήταν ο πλέον καλοδεχούμενος. Είμαι σίγουρος πως θα έκανε καλό και στους δύο μας. Ιατρικό απόρρητο κλπ, ούτε τσιμουδιά στον Πιτσιρίκο, συνεδρίες μέσω Skype, φιλική τιμή.
Υ.Γ4 και τελευταίο: πιστεύεις πως θα ήταν καλή ιδέα η προαναφερθείσα σειρά πόντκαστ με θέμα τις καθημερινές προεκτάσεις και εφαρμογές της θεραπείας (και ό,τι άλλη ιδέα μας σκάσει στη συζήτηση); Νομίζω πως είσαι ο πλέον αρμόδιος να κρίνεις τι θέλει το ιντερνετικό κοινό. Την αγάπη μου.

(Φίλε Βασίλη, η επιστροφή σου στην Ελλάδα θα είναι το πιο χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο γεγονός της χρονιάς που έρχεται. Και η Ρόδος είναι το ιδανικό νησί για να ζει, να εργάζεται και να στοχάζεται ο εθνικός μας ψυχίατρος. Βασίλη, έμαθα πρόσφατα πως στην Ελλάδα θερίζει ο εθισμός στον τζόγο. Επίσης, γίνεται πάρτι με τα αντικαταθλιπτικά. Με τις χούφτες τα παίρνουν οι Έλληνες. Με όλα αυτά που κάνουν θραύση στην Ελλάδα, αρχίζω να αμφιβάλλω για την ελληνικότητά μου. Βασίλη, θεωρώ πως είναι καλή ιδέα τα podcast για την ψυχοθεραπεία. Το ιντερνετικό κοινό, βασικά, θέλει βύζoυς, κώλoυς και κατινιές αλλά αυτοί που σκέφτονται και αυτοί που έχουν προβλήματα -τα οποία αναγνωρίζουν- θέλουν κι άλλα πράγματα. Η ταπεινή μου γνώμη είναι να εστιάζεις στους ανθρώπους που πραγματικά τους αφορά αυτό που κάνεις. Εγώ, συνειδητά, μείωσα τους αναγνώστες του μπλογκ. Έχοντας γράψει κείμενα που είχαν ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο αναγνώσεις, δεν έβλεπα πια κανένα λόγο να το κάνω αυτό. Δεν μου λέει πια απολύτως τίποτα. Είναι καλύτερα να απευθύνεσαι σε συνειδητούς ανθρώπους, παρά σε ανθρώπους που κωλοβαράνε στο Διαδίκτυο. Αυτό έχει πολλά θετικά. Το κυριότερο είναι πως βρίσκεις την ησυχία σου, μακριά από τις μάζες που δεν έχω σε καμία εκτίμηση. Ξεκίνα λοιπόν -μόνος σου ή μαζί με τους φίλους και συνεργάτες σου- και εδώ είμαι εγώ, για να το κάνουμε γνωστό σε πολλούς ανθρώπους. Να είσαι καλά, Βασίλη. Η επιστροφή σου στην Ελλάδα μου δίνει κουράγιο. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.