Always look on the bright side of life
Έχει δίκιο ο Βασίλης, φίλε μου Πιτσιρίκο. Χάλασε ο καιρός εδώ στην Εσπερία –Βόρεια και Κεντρική– και μας έχει πάρει λίγο από κάτω.
Κι οι άλλοι φίλοι στο blog γράψανε για την ζωή που δεν έχουμε γιατί δεν τολμάμε ούτε να την διεκδικήσουμε, ούτε να την ζήσουμε. Μετά τον Χρήστο, η Ελένη και οι υπόλοιποι φίλοι.
Και ο Βαγγέλης ήρθε να προσθέσει το κερασάκι στην τούρτα, γράφοντας για το τεράστιο πρόβλημα που καθημερινά δημιουργούμε στα παιδιά μας καταστρέφοντας τον πλανήτη και υποθηκεύοντας το μέλλον τους.
Στο σχολείο της μικρής μου, ήθελαν –οι ξιπασμένοι Αμερικάνοι γονείς– να γιορτάσουν το Halloween.
Κι έτσι άρχισαν να πιέζουν την έρμη την δασκάλα -που σήμερα είναι κι αύριο δεν είναι εκεί- καθώς και την διοίκηση του σχολείου, να προετοιμάσουν μια γιορτή για αυτήν την αμερικανική αηδία.
Φαίνεται ότι η υπερδύναμη έχει την ικανότητα να πείθει τους πάντες ακόμα και τους τυπολάτρες Ελβετούς κι έτσι λάβαμε από την διεύθυνση ένα λιτό στο ύφος e-mail που μας ενημέρωνε ότι το Halloween θα εορταστεί και στην Ελβετία επειδή το σχολείο είναι πολυπολιτισμικό.
Ένας δυο γονείς από την Ισπανία, πιθανά καθολικοί στο θρήσκευμα, αντέδρασαν χλιαρά.
Εγώ πάλι τους έστειλα μια ενθουσιώδη απάντηση για την επίσημη πια αποδοχή του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα του σχολείου μας και τους πρότεινα να συμπεριλάβουν στο φετινό εορταστικό πρόγραμμα του σχολείου και το Πάσχα των Ορθοδόξων, εξηγώντας τους ότι μπορεί να μην είμαι εγώ ορθόδοξος χριστιανός αλλά γνωρίζω κάποιους άλλους Έλληνες γονείς που είναι, και μάλιστα τους πρότεινα να λάβει χώρα αυτός ο εορτασμός σε δύο διαφορετικές ημερομηνίες αφού οι Ρώσοι Ορθόδοξοι –από όσο ξέρω– είναι Παλαιοημερολογίτες και θα ήταν άδικο για 3-4 ρωσάκια που υπάρχουν στο σχολείο να μην εορταστεί και το δικό τους Πάσχα.
Τους συμβούλεψα, επίσης, να μην παραλείψουν και τον εορτασμό του Ραζαμανίου, δεδομένου ότι υπάρχουν και μουσουλμάνοι στο σχολείο μας και υπάρχει πάντα η περίπτωση να τους γυρίσει καμία βίδα στο κεφάλι και να έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα όλοι μας.
Δεν παρέλειψα να αναφερθώ και στους Εβραίους για να μην χαρακτηριστώ αντισημίτης, παρά το γεγονός ότι πιστεύω πως εκείνοι μπορούν να χωρέσουν σε κάποια από τις χριστιανικές εορτές, δεδομένου ότι κι ο χριστιανισμός μια αίρεση του ιουδαϊσμού είναι σε τελική ανάλυση.
Τους έγραψα, τέλος, ότι μπορεί να μην γνωρίζω τίποτα σχεδόν για τα ήθη και τις παραδόσεις, θρησκευτικές ή μη, των Ινδών και των Κινέζων μαθητών του σχολείου μας, όμως κι αυτά τα παιδάκια μανούλα τα γέννησε, οπότε θα ήταν φρόνιμο και πρέπον να την ρωτήσουν κι αυτήν για τα σχετικά.
Γενικά, αφού άνοιξαν τον ασκό του αμερικανικού Αιόλου, οφείλουν να φάνε στην μάπα και την ανοησία όλων των υπολοίπων μελών του πολυπολιτισμικού σχολείου τους.
Φυσικά, δεν έλαβα καμία απάντηση στο e-mail σεντόνι που τους έστειλα.
Τι σημασία λοιπόν έχει όλη αυτή η ιστορία που μόλις σας διηγήθηκα;
Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή: δεν έχει την παραμικρή σημασία.
Μπορεί, βέβαια, να δημιούργησε σε ορισμένους κάποια συναισθήματα, χαμόγελα ή σαρκαστικά σχόλια του τύπου «τι γράφει πάλι αυτός ο μ@λάκας», όμως δεν έχει σημασία.
Είναι όπως το νόημα της ζωής, φίλε Χρήστο, και την διέξοδο στο αδιέξοδο που δεν μπορεί να τα δεις, παρά μονάχα αν αποστασιοποιηθείς από τα πράγματα και τις καταστάσεις και να μπορέσεις είτε να τραβηχτείς αρκετά μακριά είτε να βυθιστείς πολύ βαθιά μέσα τους ή και τα δύο μαζί, για να μπορέσεις να χωρέσεις μέσα στο μυαλό σου την συνολική εικόνα.
Είναι υπερβολικά ίσως απλό αλλά το νόημα της ζωής είναι η ίδια η ζωή.
Ή, για να είμαι περισσότερο ακριβής, η συνέχεια, η εξέλιξη, η διαιώνιση της ζωής.
Και δεν αναφέρομαι μονάχα στην αναπαραγωγή του ενός ατόμου ή του ενός είδους αλλά στην αναπαραγωγή της ζωής ως κατάστασης μέσα στην φύση.
Ακόμα και όταν η κλιματική αλλαγή εξαφανίσει τον άνθρωπο και πιθανότατα και τα υπόλοιπα θηλαστικά από την επιφάνεια της γης η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει, όπως υπήρχε εκατομμύρια χρόνια πριν.
Να υπάρχει και να εξελίσεται.
Όμως, εμείς δεν μιλάμε για αυτό θα μου πει κάποιος.
Μιλάμε για το νόημα της ζωής του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.
Το αίσθημα του κενού, της μοναξιάς -πραγματικής ή φανταστικής- και της ανημπόριας που μας καταβάλλει.
Μιλάμε για την ανάγκη της επιβίωσης που μας υπόχρεώνει να αφοσιωνόμαστε σε πράγματα που δεν γουστάρουμε και μας κάνουν να βαριόμαστε θανάσιμα, ενώ ταυτόχρονα μας αναγκάζουν να προδίδουμε τα θέλω μας και τις προσδοκίες μας.
Λυπάμαι που θα γίνω λιγάκι σκληρός και κακός στις παρακάτω γραμμές, το κάνω όμως και με τον εαυτό μου.
Μπορεί να μην είναι ευχάριστο, είναι όμως εξαιρετικά χρήσιμο.
Θα ξεκινήσω με το πολύ σημαντικό που ανέφερε ο φίλος ο Γιάννης: Si vis vitam para mortem.
Ο θάνατος είναι εκείνος που τοποθετεί το νόημα της ζωής του κάθε ανθρώπου στις πραγματικές του διαστάσεις.
Η βεβαιότητα και το αναπόφευκτο του θανάτου είναι που κάνει την ζωή του καθενός από εμάς ταυτόχρονα ασήμαντη και σημαντική.
Βέβαια, η ασημαντότητα είναι δεδομένη εκ των πραγμάτων, ενώ η σημαντικότητα πάντοτε ζητούμενο.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι στην ζωή ποτέ δεν γνωρίζεις εκ των προτέρων τι είναι εκείνο που ολόψυχα επιθυμείς, αφού δεν είναι ίδιες οι επιθυμίες σου σε κάθε φάση της ζωής σου, ούτε φυσικά είναι πάντοτε ξεκάθαρο αν εκείνα που ποθείς είναι πράγματι δικά σου ή έχουν υπαγορευτεί από κάποιους άλλους, εξουσίες ή μεμονωμένους ανθρώπους.
Μπορείς, όμως, να μιμείσαι την ίδια την φύση, να την αντιγράφεις.
Το νόημα της ζωής σου είναι η ίδια η ζωή σου.
Ή, για να είμαι ακριβής, η εξέλιξη της προσωπικότητάς σου, του χαρακτήρα σου, του εαυτού σου.
Είναι κάτι απόλυτα μετρήσιμο.
Είναι η απάντηση που εισπράττεις, όταν στέκεσαι μονάχος την νύχτα κάτω από τα αστέρια και ρωτάς τρυφερά τον εαυτό σου, «πώς έγινες έτσι ρε μ@λάκα» και περιμένεις ξαπλωμένος και με κλειστά τα μάτια πάνω στην άμμο, ήρεμα να ακούσεις την απάντηση.
Χρειάζεται να ακονίζεις την σκέψη σου, να διατηρείς την μνήμη σου, να συγχωρείς τον εαυτό σου και να μαθαίνεις από τα λάθη και τις αποτυχίες σου.
Χρειάζεται να αγαπάς τον εαυτό σου, γιατί είναι αυτή η αγάπη η μάσκα που θα φορέσεις στην δύσκολη στιγμή που λιγοστεύει ο αέρας στο αεροπλάνο, η μάσκα που θα σου επιτρέψει να αγαπήσεις και να βοηθήσεις τους άλλους.
Ακόμα κι όταν τα πράγματα πάνε στραβά, μπορείς να το δεις σαν μια ευκαιρία για να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου και τους άλλους.
Ο άνθρωπος είναι σαν το ψάρι: Μέσα στην θάλασσα ζει, κολυμπά και ανασαίνει.
Πολύ συχνά κάνουμε το λάθος να ζούμε τις ζωές κάποιων άλλων, και όχι να ζούμε μέσα στις ζωές των άλλων.
Πολύ απλώθηκε όμως το σεντόνι και ήρθε νομίζω η ώρα να το μαζέψω.
Ακόμα κι αν υπάρχουν κάποιοι –λίγοι είναι η αλήθεια– άνθρωποι που τα επιτεύγματα της δικής τους ζωής, σημαδεύουν κι επηρεάζουν και φωτίζουν τις ζωές πολλών γενεών, οι περισσότεροι από εμάς μονάχα το προσωπό μας ή τα πρόσωπα κάποιων κοντινών μας ανθρώπων μπορούμε να φωτίσουμε κι αυτό ίσως μονάχα για λίγο.
Πράγμα σημαντικό κι ασήμαντο μαζί όπως εξήγησα παραπάνω.
Ακόμα όμως κι επάνω στο σταυρό, έχει την αξία του να γυρνάμε το κεφάλι μας στον ήλιο, να σφυρίζουμε δυνατά και να τραγουδάμε «Always look on the bright side of life»!
Φιλιά από την διαβολεμένα κρύα Εσπερία
Ηλίας
Υ.Γ. Η μακαρίτισσα η γιαγιά μου –μια αγράμματη μα καλοσυνάτη γυναίκα– μου έλεγε συχνά τρία πράγματα που τα κράτησα και με βοήθησαν αρκετά στην ζωή μου. Όταν απογοητευόμουν από την συμπεριφορά κάποιων φίλων, μου έλεγε το εξης: Ο Χριστός γιάτρεψε δέκα λεπρούς αλλά μονάχα ο ένας γύρισε να τον ευχαριστήσει. Εσύ γιατί περιμένεις κάτι περισσότερο;». Όταν ξενυχτούσα για τις εξετάσεις και πίστευε ότι κουράζομαι υπερβολικά χωρίς κανένα λόγο, μου υπενθύμιζε ότι «κανείς άνθρωπος λίγο πριν πεθάνει δεν ευχήθηκε ποτέ να είχε δουλέψει λιγάκι περισσότερο στη ζωή του». Και το τελευταίο, που σίγουρα θα σου αρέσει πολύ, Πιτσιρίκο, όταν πιεζόμουν πολύ από τις καταστάσεις και έπρεπε να πάρω αποφάσεις δύσκολες που δεν μου φαίνονταν και πολύ σωστές, μου έλεγε ότι: «κάθε φορά στην ζωή σου υπάρχει πάντα μια εναλλακτική απάντηση, να πεις ΟΧΙ». Να θυμάστε αυτό και να ξέρετε ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα παρα μονάχα δύσκολες αποφάσεις.
(Φίλε Ηλία, ένα θα σου πω: εδώ έχει 28 βαθμούς. Κι εγώ δεν είμαι στην παραλία! Είμαι να σκάσω. Έχω κολλήσει στα 140 μπάνια για το 2018 και ο κύριος Βαγγέλης Σπανός πάει για μπάνιο κάθε μέρα, έχει κάνει πάνω από 300 μπάνια και μου στέλνει και φωτογραφίες. Άσ’ τα Ηλία, δεν ξέρω αν η ζωή έχει νόημα πια. Σοβαρά τώρα, πολύ ωραία τα έγραψες. Ηλία, καλό είναι να παίρνουμε τη ζωή και κάπως πιο ελαφρά. Δηλαδή, αν σκεφτείς πως είμαστε πάνω σε μια μπάλα που γυρνάει, είναι να απορείς με όλους αυτούς που έχουν πολύ σοβαρό και περισπούδαστο ύφος και θέλουν να κάνουν και καριέρα. Κανονικά, θα έπρεπε να χτυπιόμαστε όλοι από τα γέλια. Αλλά ο άλλος έχει μια ζωή να ζήσει και πάει και γίνεται φασίστας και πιστεύει πως είναι κι ανώτερος από τους άλλους γιατί έχει διαφορετικό χρώμα. Αυτό δεν είναι πάρα πολύ αστείο; Ηλία, πλησιάζει το καλοκαίρι -πάει ο Οκτώβριος, τον φάγαμε- και εδώ είναι ακόμα καλοκαίρι. Άντε να κάνει λίγο κρύο κι εδώ, να πέσουν και τίποτα βροχές, γιατί κοντεύει να με πιάσει κατάθλιψη με τόσο ήλιο. Δεν μπορούμε να γιορτάσουμε και το Halloween με τόση ζέστη. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.