Η Ζωή Είναι Ζήτημα Ζωής και Θανάτου

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Μ’ αρέσει η συζήτηση περί θανάτου και γηρατειών αυτές τις μέρες στο μπλογκ. Και το κείμενο της Λίλας και αυτό της Ε. ήταν πολύ ανθρώπινα.

Το να γερνάει κανείς και να έρχεται κοντά στο τέλος είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς θα αντιμετωπίσουμε· εν μέρει, το αντιμετωπίζουμε σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Τον θάνατο θα τον αντιμετωπίσουμε όλοι. Όλοι, ούτε ένας δεν θα ξεφύγει.

Πραγματικά γελάω μ’ εκείνους που μιλάνε για τεχνητή νοημοσύνη, για μετατροπή της ανθρώπινης συνείδησης σε ηλεκτρονική μορφή με σκοπό την αθανασία.

Όχι, δεν θα γλιτώσει κανείς. Κι έτσι πρέπει, αλλιώς η ζωή θα είχε ακόμα λιγότερο νόημα από αυτό που για πολλούς έχει.

O Σοπενχάουερ έγραψε ότι η μόνη αλήθεια του φαινομένου της θέλησης είναι το παρόν. Ο άνθρωπος, έγραψε, δεν μπορεί να τρομάξει από ένα μέλλον στο οποίο δεν θα υπάρχει.

Βέβαια, πολύ πριν από τον Σοπενχάουερ, ο Επίκουρος είχε ήδη πει ότι δεν χρειάζεται κανείς να φοβάται τον θάνατο, γιατί όταν υπάρχουμε εμείς ο θάνατος είναι απών, κι όταν ο θάνατος είναι παρών δεν υπάρχουμε εμείς.

Να, για κάτι τέτοιους λόγους πρέπει να ευχόμαστε να επικρατήσει γυναικοκρατία στον πλανήτη. Πρώτα λέω πόσο ανθρώπινα ήταν όσα είπαν οι φίλες του μπλογκ, και μετά βγαίνω και μιλάω φιλοσοφικά, λες και κάνω διάλεξη.

Είναι αμυντικός μηχανισμός κι αυτός, ξέρεις. Οι άντρες -περισσότερο νομίζω- το κάνουμε αυτό, να μιλάμε με στιλ κλινικό, απόμακρο, για να μην αναγκαστούμε να νιώσουμε την συναισθηματική επιρροή των όσων λέμε.

Μίλησες για την αποσυναισθηματοποιημένη εποχή μας, κι έχεις απόλυτο δίκιο. Ουσιαστικά φοβόμαστε, γι’ αυτό και κρυβόμαστε.

Ή, αν δεν κρυβόμαστε, οι συζητήσεις -λέμε τώρα- επί του θέματος περιορίζονται στον αν εξασφαλίζει η καύση των νεκρών την αθανασία ή αν μόνο τα σκουλήκια παρέχουν αυτό το προνόμιο.

Εδώ στη Φινλανδία, πάντως, βρίσκονται ένα βήμα μπροστά. Παίρνουν φωτογραφίες στις κηδείες.

Το πρώτο πολιτισμικό σοκ εδώ, πριν πολλά χρόνια, ήταν όταν πήγα σε κηδεία πρώτη φορά κι είδα καμιά ντουζίνα κάμερες να παίρνουν φωτογραφίες όλης της διαδικασίας, μαζί με αναμνηστικές όλων των συγγενών δίπλα στο μνήμα.

Σήμερα παίρνω εγώ τις φωτογραφίες, σαν αυτή που σου στέλνω από την κηδεία της γιαγιάς της γυναίκας μου.

Ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, γιατί δηλαδή να μην παίρνουμε φωτογραφίες σε κηδείες αν παίρνουμε σε γάμους και βαφτίσια; Προτιμώ να βλέπω φωτογραφίες συγγενών σε κηδείες παρά το τι έφαγε για μεσημεριανό το τάδε μοντέλο.

Τουλάχιστον οι φωτογραφίες από τις κηδείες έχουν ζωή μέσα τους, γιατί έχουν συναισθήματα. Και το να ζει κανείς με συναισθήματα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Να είσαι καλά αγαπητέ Πιτσιρίκο

Χριστόφορος

Υ.Γ. Όταν το καλοκαίρι πήγαμε στο νησί με τη γυναίκα μου και περάσαμε από τους τάφους των παππούδων μου, αυτό που φάνηκε σ’ εκείνη περίεργο ήταν το ότι στην Ελλάδα βάζουν φωτογραφίες των πεθαμένων στα μνήματα, δίπλα στα καντήλια. Αρχίζω να σκέφτομαι πως ίσως και να ‘χει δίκιο.

(Αγαπητέ φίλε, ο θάνατος έχει εξοριστεί από τις συζητήσεις των ανθρώπων. Για τους νεκρούς, δεν το συζητάω. Αν ο νεκρός δεν είναι κάποιος διάσημος, ξεχνιέται αμέσως σαν να μην υπήρξε ποτέ. Γενικά, όποιος δεν αποφέρει κέρδος είναι σαν να μην έζησε ποτέ. Οι διάσημοι αποφέρουν κέρδη σε κάποιους, οπότε τους θυμούνται. Βέβαια, αν είσαι νεκρός, σκασίλα σου αν σε θυμούνται ή όχι. Και στην Ελλάδα βγάζουν φωτογραφίες σε κάποιες κηδείες. Κλείνουν και φωτογράφους. Μου έλεγε πριν από αρκετά χρόνια ένας φωτογράφος πόσο είχε πάρει ανάποδες μαζί του μια χήρα επειδή δεν της άρεσαν οι φωτογραφίες που της τράβηξε στην κηδεία του άνδρα της. Υπάρχουν πολλά θέματα σε αυτές τις περιπτώσεις. Πρέπει να ταιριάζει το μαύρο φόρεμα της χήρας με το χρώμα του φέρετρου. Βέβαια, τώρα τραβάνε σέλφι στις κηδείες. Εδώ τραβάνε σέλφι και στους γάμους. Τους ζητάς να σου δείξουν φωτογραφίες από τον γάμο και ο γαμπρός με τη νύφη δεν υπάρχουν πουθενά. Τραβάνε τους εαυτούς τους. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης είχε πει πως, όταν ήταν παιδί, ο πατέρας του τον πήγαινε τις Κυριακές στο νεκροταφείο και εκεί κατάλαβε πόσο σημαντικό πράγμα είναι ο άνθρωπος. Να πείτε στη γυναίκα σας πως στα ελληνικά νεκροταφεία δεν υπάρχουν μόνο φωτογραφίες. Υπάρχουν τα πάντα. Ακόμα και ραδιοφωνάκια που παίζουν μέχρι να τελειώσουν οι μπαταρίες. Βέβαια, περισσότερο στην περιφέρεια γιατί στις μεγάλες πόλεις κλέβουν τα πάντα. Και να της δείξετε και φωτογραφίες από κηδείες πλούσιων τσιγγάνων, όπου το μνήμα είναι σαν κρεβατοκάμαρα και έχει μέσα ακόμα και τηλεόραση. Smart tv 60 ιντσών, όχι καμιά μπακατέλα. Άντε και στς δικά μας. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.