Ρεξ

Πιτσιρίκο
Ιστορίες με τραγική κατάληξη, πολλές, ξετυλίχτηκαν τις τελευταίες μέρες. Καί τις τελευταίες μέρες, μιας και δε λείπουν πια απ το μενού της εβδομάδας, δυστυχώς. Φονικά, αυτοκτονίες. Βία, πόνος, απελπισίες. Κι ένας μη άνθρωπος που προτιμώ να μην σχολιάσω.

Εκείνο το παλληκαράκι το 17χρονο που αυτοκτόνησε στην Κρήτη, όμως, μου έσπασε την ψυχή.

Άφησε κι ένα σημείωμα, λέει, όπου έγραφε ότι δεν ήθελε να ζήσει χωρίς την αγάπη του. Που τον είχε αφήσει.

Ας πουν οι ψυχολόγοι ό,τι θέλουν, λες και αναλύεται κι εξηγείται η τρέλα του έρωτα. Λες και ανακουφίζεται με στίχους, προσευχές και κάθε είδους παζαρέματα ο πόνος της απώλειας εκείνου που ήταν πάθος και λατρεία. Μοιραία το κέντρο της ζωής. Να φωτίζει και να δίνει νόημα στην κάθε ημέρα. Να χάνεται και να χάνεται μαζί κι ο κόσμος.

Λες και θα παρηγορήσει κανείς ποτέ όσους τον αγαπούσαν κι έμειναν πίσω, να τους τραβάνε οι ενοχές μέσα στο βαθύ πηγάδι. Τι μπορούσαν να έχουν κάνει μα δεν είδαν, δεν ένιωσαν, δεν πρόλαβαν.

Δεν ξέρω γιατί, ή ίσως ξέρω πολύ καλά γιατί, αλλά θυμήθηκα το Ρεξ.

Ο Ρεξ ήταν ένας θεόρατος λυκόσκυλος αγαπημένος, γέννα του Γκάντο και της Λούνας μας.

Τον είχαμε δώσει κουτάβι, σε πολύ δικό μας άνθρωπο, ας τον πούμε Ιερόθεο (μη γελάς).

Τον αγαπούσε τον Ρεξ ο Ιερόθεος. Τον άφησε, όμως. Δεν ήξερα πώς γίνεται να αγαπάς κάποιον και να τον αφήνεις. Μέσα στο αδιέξοδο, όμως, μπορεί και να το κάνεις. Έχω δει συχνά, άντρες κυρίως, μπροστά στο αδιέξοδο να παίρνουν την πιο σκληρή, την πιο παγερή απόφαση. Χωρίς να ζητάνε βοήθεια, που θα μπορούσε να αλλάξει ίσως τη ροή της ιστορίας. Κατ’ εμέ λάθος. Μα είμαι γυναίκα.

Τι και πώς πήρε αυτή την απόφαση που τσακίζει καρδιές δε θα σου πω. Θυμάμαι μόνο, ήμουν μέσα σ ένα σινεμά, είχα πάει τη μανούλα να δούμε ταινία.

Και ξαφνικά, εκεί δίπλα μου, μέσα στο σκοτάδι, αρχίζει εκείνη να κλαίει.

“Τι έγινε;” Μου είπε, μέσα σε αναφιλητά. Της είχε τηλεφωνήσει ο Ιερόθεος να της πει ότι είχε αφήσει τον Ρεξ στο κυνοκομείο της πόλης μας. Δεκαπέντε μέρες πριν περίπου. Εκεί τον είχαν στειρώσει, όπως πάντα κάνουν, και όπου να ‘ναι θα τον έβγαζαν στο δρόμο. Η πολιτική τους ήταν αυτή.

Όπως γνωρίζεις, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αφήνουμε τα κλάματα για μετά και βλέπουμε τι μπορεί να γίνει. Ευτυχώς, υπήρχε ακόμα χρόνος.

Μαζί με τα άλλα φιλαράκια στο σπίτι και ο Ρεξ αν δεν βρισκόταν καλύτερη λύση. Μα τηλεφώνησα πρώτα στο Νίκο, φίλο κτηνίατρο. Καλή του ώρα. Το επόμενο πρωί ο Ρεξ, ο Ρεξ που λίγες ώρες πριν μέσα σ’ ένα κλουβί αρνιόταν την τροφή απ’ το μαράζι της εγκατάλειψης, ήδη ταξίδευε από το κυνοκομείο προς το νέο του σπίτι. Ένα κτήμα έξω απ’ την πόλη μας, με ζώα και άλογα. Στη διαδρομή, μέσα στο ημιφορτηγάκι που τον παρέλαβε, καθισμένος στη θέση του συνοδηγού, κύριος νομοταγής με τη ζώνη του και με όλα του, ήπιε τον καφέ της οδηγού και αγαπήθηκαν κεραυνοβόλα.

Λίγον καιρό μετά, πήγαμε με τη μητέρα μου να τον επισκεφτούμε. Παρκάραμε το μικρό μπλε Ρενό έξω από το κτήμα, ένα αυτοκίνητο που ο Ρεξ είχε πολλά χρόνια να δει. Δεν προλάβαμε να βγούμε καν. Τον είδα από μακριά να πηδάει, να κλαίει, να ίπταται σε ουρανούς ανείπωτης χαράς. Πλησιάσαμε κι έγινε το έλα να δεις, φωνές, γλειψίματα, σάλτα στον αέρα κι αχόρταγες αγκαλιές. Κλάψαμε. Καί οι τρεις.

Ο Ιερόθεος δεν ρώτησε ποτέ αν κάναμε κάτι, και τι ήταν αυτό. Νομίζω όχι από αδιαφορία, από το αντίθετό της. Κάποιες φορές δεν αντέχεις ούτε ν ακούσεις.

Ξέρω και ξέρεις ότι, αν αντί για εμάς τον είχε επισκεφτεί εκείνος, ο Ρεξ θα του είχε δείξει την ίδια απόλυτη αγάπη. Μόνο καλωσόρισμα και τρελή χαρά, και μόνο ευγνωμοσύνη για τη στιγμή.

Στο τέλος, όμως, κι ας θα πονούσε λίγο ο αποχωρισμός, θα έστρεφε το βλέμμα με στοργή στην καινούρια του αγάπη. Κι εκεί θα έμενε, με απόφαση.

Ουτοπικό, μα ήθελα να ‘μουν σε μια γωνίτσα να το αγκαλιάσω εκείνο το παλληκαράκι στην Κρήτη, πριν βουτήξει στα σκοτάδια του μυαλού. Τώρα σιωπή.

Σε φιλώ, να προσέχεις πολύ. Την αγάπη μου.

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι δεν λένε αυτό που νιώθουν. Και δεν ζητάνε βοήθεια. Από “περηφάνια”, από ντροπή, από άγνοια. Είναι και η εποχή κάργα απάνθρωπη. Είναι και άνοιξη τώρα, φουντώνουν οι ψυχές των ανθρώπων. Είναι αφόρητο να είσαι ερωτευμένος και το αντικείμενο το έρωτά σου να μην σε θέλει. Ειδικά, όταν είσαι νέος. Καλά, πάντα είναι. Ο έρωτας είναι το μόνο πράγμα που στα 60 σου μπορεί να κάνεις τα ίδια λάθη και τις ίδιες χαζομάρες που έκανες και στα 15 σου. Λίλα, οι σκύλοι αγαπούν ανιδιοτελώς. Και μέχρι τέλους. Κάποιοι νομίζουν πως η μόνη αγάπη στον κόσμο είναι αυτή των ερωτευμένων. Ή των μανάδων. Όχι, υπάρχουν πολλές …αγάπες. Ευτυχώς. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.