How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Σαν σήμερα, πριν από 74 χρόνια, στη πόλη Χιροσίμα της Ιαπωνίας διαπράχθηκε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Τρεις μέρες αργότερα επαναλήφθηκε, στο Ναγκασάκι.

Και όμως υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι που πιστεύουν ότι η ρίψη ατομικής βόμβας σε άμαχο -στην συντριπτική του πλειοψηφία- πληθυσμό ήταν ένα «αναγκαίο» κακό.

Και πάρα πολλοί στις ΗΠΑ πιστεύουν πως έτσι αποφεύχθηκε μια μεγαλύτερη εκατόμβη θυμάτων, αν, αντί για τις 2 βόμβες, είχαμε απόβαση του αμερικανικού στρατού στην Ιαπωνία.

Στην πραγματικότητα, η Ιαπωνία είχε σχεδόν παραδοθεί.

Εκεί που δεν τα έβρισκαν με τους Αμερικάνους και τους Άγγλους, ήταν στο θέμα του Αυτοκράτορα.

Οι Ιάπωνες επιθυμούσαν τη διατήρησή του στην εξουσία υπό εποπτεία -σημειωτέον, ο Αυτοκράτορας ήταν κάτι σαν θεός για τους Ιάπωνες- και δεν ήθελαν να δεχθούν με τίποτα την παράδοση άνευ όρων που τους έθεταν στο τραπέζι από τις 26/7 στο Πότσνταμ.

Αλλά για τα τουλάχιστον 250.000 θύματα των δυο επιθέσεων, οι λεπτομέρειες δεν έχουν καμία σημασία.

Και δεν λογοδότησε ποτέ κανείς.

Καμία τέτοια επίθεση δεν έπρεπε να χαρακτηριστεί ως συμμαχικός θρίαμβος και δεν έπρεπε να μνημονεύεται στα βιβλία της ιστορίας ως επιτυχία.

Έπρεπε να δικαστούν όσοι αποφάσισαν τη ρίψη των δυο ατομικών βομβών, μέχρι τα δυο πληρώματα των βομβαρδιστικών, έστω και αν οι ποινές δεν ήταν τρομερά αυστηρές.

Με αυτό τον τρόπο, θα δείχναμε στον υπόλοιπο κόσμο ότι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία για εμάς.

Γιατί θέλει μεγάλη προσοχή αυτοί που κυνηγούν τέρατα να μην γίνουν τέρατα οι ίδιοι.

Δεν τα λέω αυτά με τη λογική πως απέναντι στον Άξονα δεν έπρεπε να χυθεί αίμα· δυστυχώς, δεν υπήρχε άλλη επιλογή από την ένοπλη πάλη.

Ούτε πως οι Ιάπωνες δεν θα έπρατταν το ίδιο, αν είχαν αντιστραφεί οι ρόλοι.

Οι δυο ατομικές βόμβες, όμως, «μέθυσαν» την αμερικανική κοινωνία και την ανέδειξαν ως το δυνατότερο κράτος του κόσμου.

Σε μια από τις τελευταίες ταινίες του μεγάλου Ιάπωνα σκηνοθέτη, Ακίρα Κουροσάβα, μια ηλικιωμένη γυναίκα θυμάται την ατομική βόμβα και αναρωτιέται «οι Αμερικανοί δεν μας είπαν ούτε μια συγγνώμη. Τι να την κάνω; Αυτοί συνεχίζουν να βομβαρδίζουν αμάχους.».

Το πάθημα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου δεν μας έγινε μάθημα.

Η Γερμανία αφοπλίστηκε, αλλά οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση εξοπλίστηκαν όσο κανένα άλλο κράτος στην ιστορία.

Ο μιλιταρισμός της Ιαπωνίας συντρίφτηκε, αλλά έδωσε τη θέση του σε ένα ακόμα πιο μιλιταριστικό κράτος που πάτησε με την μπότα του σε κάθε γωνιά της Γης, τις ΗΠΑ.

Και όλες οι ιδέες για καθαρές φυλές και μεγάλα έθνη που αρρώστησαν τα μυαλά των ανθρώπων της εποχής, επέζησαν αλώβητες μέχρι τις μέρες μας.

Ίσως πολλοί δεν το γνωρίζουν, αλλά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40 και την δεκαετία του ’50, η ανθρωπότητα βρέθηκε δεκάδες φορές στο χείλος ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενός πολέμου που όπως έλεγε ο Αϊνστάιν θα ήταν τόσο ισοπεδωτικός για τον άνθρωπο που ο 4ος θα γινόταν με ξύλα και πέτρες.

Οι ΗΠΑ και η Αγγλία, φοβούμενες την αυξημένη επιρροή των Σοβιετικών στον κόσμο -καθώς εκείνοι έπαιξαν το καθοριστικότερο ρόλο στην ήττα του Άξονα, κατατροπώνοντας τον γερμανικό στρατό-, έδωσαν τα χέρια για να μειώσουν αυτή την επιρροή, για να μην απειληθούν τα οικονομικά τους συμφέροντα· ειδικά οι Βρετανοί φοβόντουσαν μην διαλυθεί η αυτοκρατορία, κάτι που δεν απέφυγαν τελικά.

Στις 5 Μαρτίου του 1946, ο χολωμένος από την πανωλεθρία του στις βρετανικές εκλογές, Ουίνστον Τσόρτσιλ, σηματοδότησε την έναρξη ενός νέου πολέμου, στην περίφημη ομιλία του για το Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Η Γερμανία χωρίστηκε σε κομμάτια με μια αποστρατικοποιημένη ζώνη στη μέση, τα αίματα άναψαν για άλλη μια φορά και ο Ψυχρός Πόλεμος κράτησε σχεδόν μισό αιώνα.

Στην πραγματικότητα, χάθηκε μια τεράστια ευκαιρία για παγκόσμια συμφιλίωση με το τέλος του Β΄ ΠΠ, καθώς Αμερικανοί και Άγγλοι έβλεπαν τη δύναμη τους να περιορίζεται στον νέο κόσμο που ανέτειλε από τις στάχτες, ενώ ο πλανήτης κουρασμένος από τους δυο παγκόσμιους πολέμους και το διάστημα του Μεσοπολέμου, δεν είχε διάθεση για άλλη φτώχεια, άλλες αναβολές στα όνειρα του και άλλες ψεύτικες υποσχέσεις, με αποτέλεσμα να απειλείται η «φυσική» τάξη των πραγμάτων.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά ούτε οι Σοβιετικοί είχαν τη διάθεση να περιμένουν πότε θα τους χυμήξει το αντίπαλο δέος, ενώ και εκείνοι με τη σειρά τους επιθυμούσαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα εποχή.

Και έτσι γεννήθηκαν δυο πόλοι εξουσίας, που έβλεπαν τον κόσμο σαν μια σκακιέρα.

Εκείνα τα χρόνια προέκυψε μάλιστα ο όρος «Τρίτος Κόσμος» για εκείνα τα κράτη που είτε ήταν άνευ στρατηγικής σημασίας για τους μεγάλους, ή πολύ φτωχά για να προσφέρουν οφέλη, ή απλά ανένταχτα.

Το 1955, στο Μπαντούνγκ της Ινδονησίας, οι ηγέτες 29 «τριτοκοσμικών» κρατών, όπου ζούσε ο μισός πληθυσμός της Γης, συναντήθηκαν για να συζητήσουν πώς να σταματήσουν την τρέλα Αμερικανών και Σοβιετικών, οι οποίοι «ξοδεύουν δισεκατομμύρια για όπλα, ενώ εμείς πεινάμε.»

Οι περισσότεροι ηγέτες του συνεδρίου ανετράπησαν τα επόμενα χρόνια.

Και για όσους απορούν τι κάναμε οι Αμερικάνοι στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη, στην Κούβα και τη Γρενάδα, μεταξύ άλλων, αυτό κάναμε.

Ανατρέπαμε κυβερνήσεις, μη προσκείμενες στα συμφέροντα μας.

Και φυσικά, χρηματοδοτούσαμε και χρηματοδοτούμε παραστρατιωτικές οργανώσεις, καρτέλ, μουτζαχεντίν και τζιχαντιστές, αιμοσταγείς δικτάτορες και όποιον άλλον υπόσχεται να μας φιλάει το χέρι· και αυτό αποδεικνύεται από δεκάδες αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, πολλά από τα οποία έχουν δημοσιευτεί, πχ τα έγγραφα για τον πόλεμο στο Βιετνάμ.

Η δε ψυχροπολεμική λογική παραμένει μέχρι τις μέρες μας, με φωτεινότερο παράδειγμα τον τρόπο που βλέπουμε στις ΗΠΑ την Κίνα.

Και η Κίνα αντιμετωπίζεται ως απειλή για τον κόσμο, γιατί έχει κάπου 200-300 πυρηνικές κεφαλές, τις δεκαπλάσιες από την ακόμα πιο επικίνδυνη Βόρεια Κορέα και σίγουρα περισσότερες από τη Βενεζουέλα που δεν έχει καμία.

Οι ΗΠΑ, που θα προστατεύσουν την παγκόσμια ειρήνη, έχουν μόλις 6.200.

Στο μεταξύ, αν προσέχετε τις εξελίξεις ανά τα χρόνια, οι μόνες χώρες που αρνούνται να υπογράψουν ή να τηρήσουν διεθνείς συνθήκες για τα πυρηνικά, την κλιματική αλλαγή κτλ, είναι πάντοτε οι ισχυρότερες και πάντοτε εκείνες ρίχνουν λάδι στη φωτιά, όπως οι ΗΠΑ που αρνήθηκαν να υπογράψουν την επιτυχία του προγράμματος αποπυρηνικοποίησης του Ιράν· γιατί τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους;

Είναι αυτό που λέμε ότι δίκιο είναι ο νόμος του ισχυρού.

Μέχρι να μην μείνει τίποτα όρθιο.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Την έχω δει τη σειρά «When They See Us». Να δείτε και το 13th του 2016, ένα ντοκιμαντέρ για το ποινικό σύστημα στις ΗΠΑ και γενικότερα τη μεταχείριση των μαύρων. Το όνομα του παραπέμπει στη 13η Τροπολογία του Συντάγματος.
Υ.Γ.2 Αντί επιλόγου για την επέτειο από την ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας -και μια και πιάσαμε τις κινηματογραφικές προτάσεις- να δείτε οπωσδήποτε την ταινία-αριστούργημα του Στάνλει Κιούμπρικ «Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb». Ειδικά η σκηνή όπου ένας πρώην Ναζί επιστήμονας, προτείνει μέτρα για την αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους στα καταφύγια, ενόψει πυρηνικού όλεθρου, σε ένα δωμάτιο γεμάτο πολεμοχαρείς και ντεκαβλέ άνδρες, είναι όλα τα λεφτά.

(Φίλε Άρη, έχει πολλή αντρίλα αυτός ο κόσμος και επιμένει με πολλή αντρίλα, αν και είναι προφανές πως θα ήταν όλα καλύτερα αν ήταν λίγο πιο γυναικείος. Πάντως, αν έσκαγαν σήμερα ατομικές βόμβες, οι περισσότεροι θα τραβούσαν σέλφι με το μανιτάρι πίσω τους, για να τις ανεβάσουν στα social media και να πάρουν κάνα like. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.