Αγάπη μου, κοίτα, τετραγωνίσαμε το παιδί

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Πολύ μου αρέσει η «καινούρια» φουρνιά του μπλογκ, άντε γιατί εμείς πιαστήκαμε να γράφουμε χαχαχα.

Και να ‘ναι καλά και ο Χρήστος, αφού το είχα ανάγκη ένα τέτοιο κείμενο· και βαριέμαι να λέω συνέχεια ότι όλα τα κείμενα εδώ μέσα προσφέρουν επουσιώδη τροφή για το πνεύμα, κατέληξα κόλακας, αλλά γράφετε, γράφετε.

Δεν ξέρω, λοιπόν, τι έχουμε πάθει και θεωρούμε ότι η εργασία, ένα -κυριολεκτικό- απομεινάρι της δουλοκτητικής κοινωνίας, είναι το Α και το Ω στη ζωή μας και συνέχεια βρίσκουμε δικαιολογίες για τη διατήρησή της.

Ή, για να το πω πιο σωστά, έχουμε πειστεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.

(Η πρώτη βαθμίδα αφορά τον υποσιτισμό των παιδιών και οι υπόλοιπες τα ενήλικα μέλη του νοικοκυριού)

Και πλησιάζει η μέρα που η Γη θα κάνει απεργία διαρκείας, αλλά οι άνθρωποι ακόμα το σκέφτονται.

Κρίμα, γιατί ανοίγεται μια νέα προοπτική για δισεκατομμύρια ανθρώπους να απελευθερωθούν από τα δεσμά της εργασίας, να πάψουν να είναι …προλετάριοι.

Καλά, θα έχουν ένα βήμα ακόμα να κάνουν, αλλά μόνο εφόσον το θέλουν, γιατί αν το γουστάρουν να δουλεύουν, ποιος είμαι εγώ να τους εμποδίσω;

Πάντως, το σύστημα δεν τους θέλει να κάθονται και θα έπρεπε να αρχίσουν να αναρωτιούνται κάποτε γιατί έστω και μια υποτυπώδης απεργία έχει καλύτερα αποτελέσματα ακόμα και αν συγκριθεί με 10 χρόνια δουλειάς.

Μήπως, επειδή, όλες οι ιστορικές κοινωνικές αλλαγές επιτεύχθηκαν, μόνο όταν οι άνθρωποι σταματούσαν να δουλεύουν, να συμμορφώνονται και να υπακούν;

Και τι κάνουν πάλι οι άνθρωποι αυτές τις μέρες;

Ζητάνε να δουλέψουν, συμμορφώνονται σε όλες τις υποδείξεις -ακόμα και στις παράλογες, όπως η απαγόρευση της κολύμβησης- και φυσικά υπακούν.

Και πριν το πάρει κάποιος και το πάει βόλτα στο φεγγάρι, εννοείται πως δεν στέκομαι απέναντι στους ανθρώπους που αγωνιούν μην πεινάσουν, όπως κάτι ηλίθιοι που αρέσκονται να βρίζουν τους απελπισμένους, επειδή δεν είμαστε όλοι τόσο πλούσιοι όσο αυτοί.

Το μόνο που λέμε είναι ότι ακόμα και αν η εργασία είναι μέσο βιοπορισμού -ίσως ούτε καν αυτό, μάλλον μέσο συναλλαγής με την εξουσία είναι- σίγουρα δεν είναι μέσο κοινωνικών αλλαγών, ειδικά στην σημερινή εποχή που η εξουσία δεν χρειάζεται την ανθρώπινη εργασία, όσο στο παρελθόν.

(Πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για την επανέναρξη της οικονομίας. Τεράστια κομμάτια της δεν σταμάτησαν ποτέ και μάλιστα αύξησαν εκθετικά την επιρροή, την δύναμη τους και τον πλούτο τους: “Την τελευταία ΜΕΡΑ, οι 8 πλουσιότεροι άντρες στις ΗΠΑ αύξησαν την περιουσία τους κατά 6,2 δισεκατομμύρια δολάρια… ενώ 33 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ήδη χάσει τις δουλειές τους)

Δεν μας κάνει καν εντύπωση το γεγονός ότι ακόμα και ο πιο αυταρχικός ηγέτης υπόσχεται θέσεις εργασίας;

Μάλλον γιατί ξέρει ότι οι άνθρωποι που κάθονται, μπορούν να γίνουν εξαιρετικά επικίνδυνοι αν, εκεί που κάθονται, σκεφτούν με το δικό τους μυαλό και όχι με το δικό του.

Και που το ξέρει ότι δεν θα το πάνε μια μέρα λίγο παραπέρα και να μονολογήσουν «αφού σκέφτομαι μόνος μου, αυτόν τι τον χρειάζομαι;»

Και ποιο είναι άλλο ένα παράγωγο της εργασίας;

Τα χρέη.

Οι άνθρωποι άλλωστε δουλεύουν, κυρίως, επειδή έχουν λογαριασμούς να πληρώσουν.

Δεν αναρωτιούνται γιατί έχουν λογαριασμούς να πληρώσουν, αλλά πώς θα τους πληρώσουν.

Διάβασα και ένα κείμενο της εξαίρετης Naomi Klein, στο οποίο προβληματίζεται με την αντικατάσταση των θέσεων εργασίας των εκπαιδευτικών με εκπαιδευτικές πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης -ελπίζω να το λέω καλά στα ελληνικά- και για την εξαφάνιση των «good jobs» από την τεχνολογία που παράγει μαζικά «bad jobs» σε αποθήκες.

Δεν διαφωνώ με την προειδοποίησή της για τον επερχόμενο έλεγχο της μόρφωσης από τεχνολογικούς κολοσσούς -εδώ πέτυχε κέντρο (bullseye)- αλλά νομίζω πάτησε νάρκη θέτοντας την εργασία ως το στοιχείο που πρέπει να διασφαλιστεί στην τεχνολογική …δυστοπία που έρχεται.

Μα, ο καπιταλισμός είναι μια δυστοπία. Τεχνολογική ή μη, τι σημασία έχει;

Γιατί, δεν μπορείς να έχεις ένα σχολείο που θα παράγει γνώση σε ένα σύστημα που έχει ανάγκη μόνο από εργάτες.

Και εργάτες θα συνεχίσει να παράγει, είτε εκπαιδεύει τα παιδιά ο Terminator είτε ο …κύριος Κιμπλ.

Αυτό εννοείται πως δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραδώσουμε τα σχολεία στις ιδιωτικές εταιρείες.

Αν και τα κολλέγια στις ΗΠΑ φωνάζουν ότι αυτό έχει γίνει από καιρό.

Δηλαδή, η φυσική παρουσία εκπαιδευτικών στα κολέγια δεν εμπόδισε την μαζική παραγωγή μπετόστοκων, ούτε το γεγονός ότι πολλοί Αμερικανοί δεν ξέρουμε να δείξουμε ούτε που βρίσκεται η χώρα μας στο χάρτη.

Δηλαδή, μην κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο.

Και, φυσικά, δεν είναι αποκλειστική ευθύνη των εκπαιδευτικών η βλακεία που μας δέρνει.

Όταν ο στόχος του κάθε αμερικανικού σπιτιού είναι να αποκτήσει περισσότερα απ’ όσα έχει σήμερα, το τελευταίο που θα έχει αποτέλεσμα είναι να ξέρει το παιδί όταν μεγαλώσει την τετραγωνική ρίζα του 89.483.

Αν έχει όμως μια καλή δουλειά με προοπτική για καριέρα; Αγάπη μου, κοίτα, τετραγωνίσαμε το παιδί.

Είπαμε, οι εργάτες δεν εκπαιδεύονται να σκέφτονται. Και δεν πληρώνονται να σκέφτονται. Οπότε γιατί να σκέφτονται;

Περιττό να τα πω, τα λένε οι εικόνες, οι Αμερικάνοι χρωστάνε περισσότερα απ’ όσα μπορούν να βγάλουν σε 20 ζωές.

(Ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών, χωρίς να περιλαμβάνει το χρέος της στέγασης)

Και έχουν μόνο μια ζωή και νομίζουν ότι έχει νόημα όλο αυτό.

Για εμένα, δεν έχουμε άλλη λύση απ’ αυτή που ήδη ξέρουμε.

Τουλάχιστον, αυτό φωνάζουν οι καταστάσεις.

Γιατί, το μαρτύριο του Σίσυφου δεν ήταν ότι ο Δίας τον έβαζε κάθε μέρα να σπρώχνει έναν βράχο μέχρι την κορυφή ενός απότομου λόφου, αλλά ότι, όταν ερχόταν το δειλινό, της έδινε μια να φύγει στον κατήφορο και του έλεγε «αύριο πάλι, στις 8».

Οπότε μιας και μου θύμισε ο Χρήστος ξανά την έκφραση με την οποία έκλεισα το κείμενο για την εργασία το καλοκαίρι -μια έκφραση που όλοι μας έχουμε ακούσει άπειρες φορές- πως ακυρώνονται (πάλι) όλα αυτά που έγραψα;

Με μια και μόνο φράση: «και πώς θα ζήσω εγώ, ρε φίλε»;

Τα λέμε αύριο, λοιπόν, πάλι.

Στις 8.

Με εκτίμηση,

Άρης

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, υπάρχει μια ακόμα πιο νέα φουρνιά αναγνωστών. Είναι αυτοί που ανακάλυψαν το μπλογκ τους τελευταίους δυο μήνες, εξαιτίας της πανδημίας και του ελεύθερου χρόνου. Αυτοί δεν έχουν γράψει ακόμα κείμενα αλλά έχουν γράψει σε εμένα. Ποτέ άλλοτε, στα 15 χρόνια του μπλογκ, δεν πήρα τόσα μέιλ για ένα τόσο μεγάλο διάστημα. Ξενύχτησα πολλά βράδια για να απαντήσω στα μέιλ. Άρη, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα για όλα αυτά που γράφουμε. Δεν τους έχουν περάσει ποτέ από το μυαλό. Δεν έχουν σκεφτεί ποτέ πως μπορούν να ζούν χωρίς να δουλεύουν· θεωρούν πως αυτό είναι προνόμιο των γαλαζοαίματων και των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Δεν ξέρουν καν τι είναι το Βασικό Εισόδημα. Οπότε, γράφε Άρη, γράφε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.