Η δουλεία δεν καταργήθηκε ποτέ, επεκτάθηκε μόνο για να συμπεριλάβει όλα τα χρώματα
“Ευχαριστώ για το καλό σου γράμμα, John.
Δεν νομίζω ότι πονάει, μερικές φορές, να θυμάμαι από πού έρχομαι. Ξέρεις τα μέρη από τα οποία ξεκίνησα. Ακόμα και οι άνθρωποι που προσπαθούν να γράψουν ή να κάνουν ταινίες για αυτό, δεν μπορούν να καταλαβαίνουν.
Το αποκαλούν «9 έως 5.»
Δεν είναι ποτέ 9 έως 5, δεν υπάρχει δωρεάν διάλειμμα για μεσημεριανό γεύμα σε αυτά τα μέρη. Στην πραγματικότητα, εάν θέλεις να κρατήσεις τη δουλειά σου, δεν πρέπει να τολμήσεις να φάς μεσημεριανό.
Μετά υπάρχούν οι υπερωρίες αλλά αυτές δεν είναι ποτέ σημειωμένες σωστά και εάν παραπονεθείς για αυτό, υπάρχει πάντα ένα άλλο κορόιδο για να σε αντικαταστήσει.
Ξέρεις το παλιό ρητό «Η δουλεία δεν καταργήθηκε ποτέ, επεκτάθηκε μόνο για να συμπεριλάβει όλα τα χρώματα».
Και αυτό που πονάει είναι ο σταθερά εξαφανιζόμενος ανθρωπισμός, εκείνων που αγωνίζονται να κρατήσουν θέσεις εργασίας που δεν θέλουν, αλλά φοβούνται το χειρότερο εναλλακτικό σενάριο.
Οι άνθρωποι απλά αδειάζουν. Μετατρέπονται σε σώματα με φοβισμένο και υπάκουο μυαλό. Το χρώμα αφήνει το μάτι. Η φωνή γίνεται άσχημη. Και το σώμα. Τα μαλλιά. Τα νύχια. Τα παπούτσια. Τα πάντα.
Ως νεαρός, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να ανταλλάξουν τη ζωή τους για αυτές τις συνθήκες.
Ως γέρος, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Για ποιο λόγο το κάνουν; Σeξ? ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ? Ένα αυτοκίνητο με μηνιαίες πληρωμές; Ή παιδιά; Παιδιά που πρόκειται να κάνουν ακριβώς τις ίδιες επιλογές με αυτόυς;
Νωρίς, όταν ήμουν αρκετά νέος και πήγαινα από δουλειά σε δουλειά, ήμουν αρκετά ανόητος για να μιλήσω μερικές φορές με τους συναδέλφους μου εργαζόμενους: “Ρε, το αφεντικό μπορεί να μας απολύσει όποτε θέλει. Δεν το συνειδητοποιείς αυτό; ”
Αυτοί απλά με κοίταζαν. Παρίστανα μια σκέψη που δεν ήθελαν να μπει στο μυαλό τους.
Τώρα, στη βιομηχανία, λαμβάνουν χώρα μαζικές απολύσεις (χαλυβουργεία τέλος, τεχνικές αλλαγές που αλλάζουν τους χώρους εργασίας). Απολύονται με τις εκατοντάδες χιλιάδες και τα πρόσωπά τους είναι είναι σοκαρισμένα:
«Έβαλα 35 χρόνια…»
“Δεν είναι σωστό …”
“Δεν ξέρω τι να κάνω…”
Δεν πληρώνουν ποτέ τους σκλάβους ώστε να μπορούν να γίνουν ελεύθεροι, παρα μόνο αρκετά ώστε να μπορούν να μείνουν ζωντανοί και να επιστρέψουν στη δουλειά. Εγώ μπορούσα να τα δω όλα αυτά. Αυτοί γιατί δεν μπορούσαν; Σκέφτηκα ότι το παγκάκι του πάρκου ήταν εξίσου καλό ή το να είσαι ένας μεθυσμένος θαμώνας σε ένα μπαρ. Γιατί να μην καταλήξω εκεί μόνος μου χωρίς αυτοί να με στείλουν εκεί; Γιατί να περιμένω;
Εγώ απλά έγραψα με αηδία εναντίον όλων και ήταν ανακούφιση να βγάλω αυτά τα σκατά από το σύστημά μου. Και τώρα που είμαι εδώ, ο λεγόμενος επαγγελματίας συγγραφέας, αφού έδωσα τα πρώτα 50 χρόνια της ζωής μου, ανακάλυψα ότι υπάρχουν και άλλες αηδίες πέρα από το Σύστημα.
Θυμάμαι μια φορά, εργαζόμενος ως συσκευαστής σε αυτήν την εταιρεία φωτιστικών, ένας από τους συσκευαστές ξαφνικά είπε: «Δεν θα είμαι ποτέ ελεύθερος!»
Ένα από τα αφεντικά περπατούσε -το όνομά του ήταν Morrie- και άφησε αυτό το σαρκαστικό γέλιο, απολαμβάνοντας το γεγονός ότι αυτός ο συνάδελφος παγιδεύτηκε για μια ζωή.
Έτσι, η τύχη που είχα τελικά να ξεφύγω απο αυτού του είδους τις δουλείες, ασχέτως πόσο καιρό μου πήρε να το πετύχω, αυτό μου έδωσε ένα είδος χαράς, την χαρά του θαύματος. Γράφω τώρα από ένα παλιό μυαλό και ένα παλιό σώμα, πολύ πέρα από την εποχή που οι περισσότεροι άντρες θα σκεφτόταν να συνεχίσουν κάτι τέτοιο, αλλά εφόσον ξεκίνησα τόσο αργά, οφείλω στον εαυτό μου να συνεχίσω, και όταν οι λέξεις αρχίζουν να γίνονται δύσκολες, και θα χρειάζομαι βοήθεια να κατέβω τα σκαλοπάτια και δεν θα μπορώ πλέον να ξεχωρίσω ένα σπουργίτι απο έναν συνδετήρα, θεωρώ ότι κάτι μέσα μου θα θυμάται, ότι πέρασα απο τό χάος και την καταστροφή, τουλάχιστον σε έναν γενναιόδωρο τρόπο να πεθάνεις.
Το να μην σπαταλήσω όλόκληρη τη ζωή μου, είναι από μόνο του, ένα άξιο επίτευγμα.
Ο φίλος σου,
Χανκ”
Charles Bukowski, επίκαιρος
(Σε ευχαριστώ, Πάνο. Είχα φάει τρομερό κόλλημα με τον Μπουκόφσκι, όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο. Μετά μου πέρασε. Συγγνώμη που άλλαξα τον τίτλο του κειμένου από “Ο Τσιόδρας απαγγέλλει Μπουκόφσκι” σε “Η δουλεία δεν καταργήθηκε ποτέ, επεκτάθηκε μόνο για να συμπεριλάβει όλα τα χρώματα”, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.