Καλά μπάνια! (από τη Φινλανδία)
Γεια σου πιτσιρίκο!
Όσο πάει και καλυτερεύει το μπλογκ σου, σαν καλό κρασί!
Είμαι πολύ χαρούμενη που το Νινί, η Μαρία, η Σταυρούλα, η Πάμελα και άλλες γυναικείες φωνές είναι πλέον τόσο ενεργές.
Μου έλειπε λιγάκι η γυναικεία αφήγηση, ειδικά μετά από ένα διάστημα που κουράστηκα να ακούω κυρίως άντρες να μιλάνε επί παντός επιστητού.
Είναι λίγο χαρακτηριστικό της Ελλάδας αυτό, ίσως γι´ αυτό μένω στην Φινλανδία.
Αλλά τους ευχαριστώ, ακόμα κι έτσι, για τα ωραία κείμενα και τη συντροφιά. Ειδικά τον Γ.Κ., ας βγάλει ένα βιβλίο με διηγήματα να πάρει τα λεφτά μου.
Και τον Άρη, τον Ηλία, τον Βασίλη και όσους ξέχασα.
Επίσης, ευχαριστώ τον κ. Σπανό για την ανταπόκριση από το βυθό· όσο παραπάνω γαλάζιο βλέπω, τόσο ανοίγει η ψυχή μου.
Τα δικά μου:
Φέτος έκανα μόνο 10 μπάνια στην Μεσόγειο, όλα στον Κορινθιακό, που ευτυχώς δεν είχε μέδουσες, και 15 στην Βαλτική· εδώ το μέτρημα συνεχίζεται, αλλά μπαίνει και το φθινόπωρο και χρειάζεσαι σάουνα αμέσως μετά. Ελπίζω εσύ να φτάσεις τα 100.
Έχασα μερικά μπάνια γιατί πήγαμε σε κάτι βουνά, για ένα γάμο, που ήταν πολύ ωραία και δεν κολλήσαμε κορώνα, αλλά ήταν πολύ μακριά από τη θάλασσα.
Λοιπόν, μετά από την αρχική παραίτηση ότι φέτος δεν θα έρθουμε Ελλάδα και θα χάσουμε πολύτιμες στιγμές με τους δικούς μας ανθρώπους, τσιμπήσαμε μια πτήση φίσκα και ήρθαμε.
Μια παρένθεση, για να αναφέρω ότι με είχαν ταράξει στα διαφημιστικά mail οι Aegean για το πόσα πρωτόκολλα ασφαλείας τηρούν και την ροή του αέρα στη καμπίνα, και ότι θα έχει μια κενή θέση ανάμεσα σε κάθε γκρουπ ταξιδιωτών.
Και φυσικά, ήμασταν όλοι χωρίς κενές θέσεις ανάμεσα και τόσο φοβισμένοι που πολλοί δεν τόλμησαν να φάνε.
Αλλά, τέλος πάντων, κάπως φύγαμε γρήγορα από την Αθήνα, την γλιτώσαμε την κορώνα και βιώσαμε ένα μίνι ελληνικό καλοκαίρι.
Κι είδε ο μικρός τη γιαγιά και τον παππού και φέτος.
Με ψητό καλαμπόκι μετά το απογευματινό μπάνιο αλλά και λίγο κορωνοτρόμο στο μάρκετ.
Σε πλοίο της γραμμής δεν τόλμησα να μπω, γι’ αυτό δεν είδαμε κάποιο ελληνικό νησί.
Στην Ελλάδα συνήθισα να φοράω μάσκα, οπότε, αν χρειαστεί να μπω στο μετρό εδώ το χειμώνα, ξέρω τι να κάνω. Μέχρι τότε, ποδήλατο και βάρκα.
Αυτό το καλοκαίρι αγόρασα μια παλιά βάρκα, εδώ στην Φινλανδία. Είμαστε πλέον τρεις και η σανίδα μου δεν είναι αρκετή.
Την λέω Αλκυόνη. Συνιστώ σε όλους να πάρετε ή να δανειστείτε ένα πλεούμενο. Με κουπιά, με πανιά, με εξωλέμβια, φουσκωτό μονόκερο, δεν έχει σημασία.
Αλλά να πλέει στη θάλασσα γιατί εκεί δεν έχει σύνορα.
Ε δηλαδή, οι άνθρωποι χαράζουν διάφορα νοητά σύνορα κι εκεί, αλλά η θάλασσα δεν καταλαβαίνει από τέτοιες μικρότητες.
Θεωρητικά, τουλάχιστον, μπορείτε να πλεύσετε παντού, κι ας μην έχει πτήσεις, κι ας είναι κλειστά τα σύνορα της ξηράς, κι ας είναι υπερπλήρη τα φέρρυ, κι ας σας πάρει πολύ καιρό, κι ας είναι επικίνδυνο.
Στην θάλασσα είμαστε ελεύθεροι.
Σκέφτομαι να βρω μια άκρη να νοικιάζω έστω μια βάρκα ή ένα ιστιοφόρο στην Ελλάδα, που, έτσι κι αλλιώς, δεν έχω τίποτα στο όνομά μου. Ίσως αντικαταστήσει και το όνειρό μου για ένα μέρος στη νότια Κρήτη.
Όταν καίγεται ή καταστρέφεται από τουριστικά εκτρώματα ακόμα ένα αγαπημένο μέρος, παίρνεις τη βάρκα σου και πας αλλού. Νομαδικά. Η μητρότητα ίσως με έκανε λίγο πιο κυνική.
Προς το παρόν, αυτό το καλοκαίρι, πήγαμε σε τρία νησιά μόνο, εδώ στη Φινλανδία, γιατί στον μικρό αρέσει η άμμος και αυτά τα τρία έχουν τις καλύτερες αμμουδερές παραλίες, οπότε πάμε κατ’ επανάληψη.
Έχει άλλα πέντε “δημόσια” νησιά εδώ κοντά στο σπίτι, συμπεριλαμβανομένης της αγαπημένης μου βραχονησίδας -το όνομά της μεταφράζεται σε “βράχος των πειρατών” αλλά ΟΚ θα περιμένω λίγο.
Άλλες φορές κάνουμε βαρκάδα χωρίς προορισμό, απλά κάποια στιγμή γυρίζουμε σπίτι. Ωραίο κι αυτό.
Επίσης, από τα τέλη Μαρτίου δουλεύω μόνο εξ αποστάσεως, κι αυτό δίνει την ευκαιρία και για απογευματινές βαρκάδες.
Δίνει κι αυτό ένα αίσθημα ελευθερίας. Καλά εσύ, πιτσιρίκο, το κάνεις ήδη, πρίν γίνει trendy.
Μέχρι να γίνουν 4 οι εργάσιμες την εβδομάδα και τελικά μηδέν -ή καλύτερα όσες θέλει ο καθένας σε ό,τι τον ενδιαφέρει-, που είναι και ο στόχος.
Αυτά!
Ελπίζω εσύ και όλοι οι άλλοι ανεξάρτητοι/αυτοαπασχολούμενοι του μπλογκ να κάνετε όσα περισσότερα μπάνια μπορείτε αυτό το μακρύ καλοκαίρι και να επιβιώσετε οικονομικά και το χειμώνα (εγώ το κομμάτι μου στη στήριξη το κάνω πάντως).
Ν.
Αν δημοσιεύσεις τις ασυναρτησίες αυτές, έγραψα και μερικά υστερόγραφα:
Υ.Γ. Πες τα ρε Σταυρούλα για το σίδερο! Σιδερώνω μόνο για γάμο και πάνω. Και πρέπει να έχει πολλές ζάρες. Ελπίζω το 2021 να ρθω Ήπειρο και να βρω το μαγαζί σου.
Υ.Γ.2 Τα είπες σωστά Μαρία για τη γέννα, κι όποιος κατάλαβε
Κι άλλο Υ.Γ.: Το καλοκαίρι 2021 θα γίνει ΧΑΜΟΣ, όλα τα αναβληθέντα πάρτυ, γάμοι, φεστιβάλ, δεν συμμαζεύονται.
(Αγαπητή φίλη, τέλεια. Ταιριάζει η Φνλανδία στους Έλληνες. Βασικά, μακριά από εδώ κι όπου θέλει ας είναι. Περιμένω το podcast που θα κάνετε. Για να ακούγονται και οι γυναικείες φωνές στο μπλογκ, πρέπει να συμμετέχουν. Πάντως, το μέλλον -και του κόσμου και του μπλογκ- είναι γυναικείο. Καλοτάξιδη η βάρκα. Για τα μπάνια, μην ανησυχείτε. Θα κάνω εγώ για όλους σας. Και μου αρέσει πολύ που γράφουν και κάνουν podcast φίλοι από όλες τις χώρες του κόσμου. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.