Πώς ξεχωρίζεις;
Γεια σου Πιτσιρίκο!
Σκέφτομαι κατά καιρούς ότι δεν υπάρχει σωτηρία και ότι, αν είναι να γράψει κανείς κάτι χρήσιμο, είναι περισσότερο για τις επόμενες γενιές. Όπως έκαναν ο Πεσόα και ο Νίτσε που -από το λίγο που έχω διαβάσει- έγραφαν συνειδητά για ανθρώπους στο μέλλον.
Και μετά σκεφτόμουν τι θα μπορούσα εγώ να πω σε ένα νέο άνθρωπο που νιώθει παρόμοια αδιέξοδα; Που σκέφτεται λίγο πολύ όπως εγώ;
Εκεί που έχω καταλήξει είναι ότι το σημαντικότερο μάθημα που έχω
διδαχτεί όλα αυτά τα χρόνια (45), είναι ότι οι λέξεις -αλλά και οι
πράξεις των ανθρώπων- δεν έχουν πολύ μεγάλη σημασία.
Πώς ξεχωρίζεις, για παράδειγμα τους τσιγγούνηδες από τους οικολόγους;
Ή πώς ξεχωρίζεις αυτούς που μάχονται εναντίον κάθε μορφής
εξουσίας/πλούτου από αυτούς που θέλουν την εξουσία/πλούτο για τον εαυτό τους;
Ή πώς ξεχωρίζεις τους ακτιβιστές για έναν καλύτερο κόσμο από αυτούς που αγωνίζονται να σώσουν ΑΥΤΟΙ (και όχι άλλοι) τον κόσμο;
Παρένθεση: ο Ross Daly έχει πει ένα ωραίο, ότι υπάρχουν μουσικοί που παίζουν μουσική για να ακούσεις την μουσική και άλλοι που παίζουν για να ακούσεις αυτούς.
Αν τους ακούσεις λοιπόν όλους αυτούς να μιλάνε και να πράττουν, δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές. Μόνο το “στομάχι” που λες και εσύ μπορεί να βοηθήσει αλλά και αν παρατηρήσεις και κάποια παράδοξα.
Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτά που πρέπει να παρατηρήσεις δεν
“λέγονται”. Πρέπει κάποιος να εμπιστεύεται τις αισθήσεις του και τη
λογική του και να παραμένει σιωπηλός. Πρέπει όσοι “καταλαβαίνουν” να συνεννοούνται χωρίς λόγια. Αλλά δεν αρχίζω πάλι τα μεταφυσικά μου γιατί ξέρω ότι δεν σου αρέσουν και πολύ.
Κάπως νιώθω ότι από εδώ και πέρα, για να έχει νόημα η ζωή μου, πρέπει να βρω και να στηρίξω ανθρώπους με τους οποίους έχουμε κοινό τρόπο σκέψης και συχνά “χανόμαστε” γιατί ασχολούμαστε με τους “άλλους” που μας πίνουν το αίμα! (είμαστε θύματα εμείς).
Το “σύστημα” καταρρέει από μόνο του και ίσως να πρέπει απλώς να βρούμε κάπου ένα καταφύγιο, να προστατευτούμε μήπως και μπορεί να γίνει κάτι αργότερα. Ή τουλάχιστον να μη χαραμίσουμε τις τελευταίες στιγμές μας.
Παρ’ όλα αυτά, εγώ συνεχίζω να παραμένω δραστήριος εδώ στα ελβετικά κινήματα που είναι γεμάτα -όπως και στην Ελλάδα- από ακτιβιστές που θέλουν να σώσουν τον κόσμο ΑΥΤΟΙ. Που δηλώνουν οικολόγοι αλλά μαζεύουν συνεχώς λεφτά, λεφτά, λεφτά.
Και συνεχίζω να απογοητεύομαι, αλλά να μην τα παρατάω, να μην ακούω το στομάχι μου.
Παρένθεση: Η γενναιοδωρία εδώ θεωρείται αμαρτία. Η Γερμανική λέξη “Gift” -που στα αγγλικά σημαίνει “δώρο”-, εδώ σημαίνει “δηλητήριο”. Και έτσι συμπεριφέρονται!
Τέλος πάντων. Αυτά.
Την αγάπη μου, που λες και εσύ.
Παναγιώτης
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από την Ιρλανδία όπου οι κτηνοτρόφοι χρωματίζουν τις κατσίκες τους για να τις ξεχωρίζουν, και μερικές φορές το παρακάνουν.
(Αγαπητέ Παναγιώτη, χρόνια και ζαμάνια. Παναγιώτη, αν κάτι μου έκανε τεράστια εντύπωση σε αριστερούς και αναρχικούς -κατά δήλωσή τους- τους οποίους γνώρισα και με κάποιους συνεργάστηκα την περασμένη δεκαετία, είναι η εγωπάθεια και ο ναρκισσισμός τους. Και κατά συνέπεια, τα πολλά συμπλέγματα που είχαν. Επίσης, μου έκανε εντύπωση πως, αν και έλεγαν συνέχεια διάφορα επαναστατικά, τελικά αποδείχτηκε πως έψαχναν για ένα αφεντικό. Και οι περισσότεροι το βρήκαν. Έχω μεγάλη απέχθεια για τους ακτιβιστές γιατί, ουσιαστικά, έχουν κάνει τον ακτιβισμό επάγγελμα. Όπως έγραψα πριν από μερικά χρόνια, “Η αλληλεγγύη έγινε επάγγελμα”. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση και σχεδόν όλοι αυτοί οι αριστεροί αποδείχτηκαν ανύπαρκτα ανθρωπάκια που απλά έψαχναν για μάσα και καρέκλα, ήταν πολύ διδακτικό για όλους μας. Πολλοί άνθρωποι λένε πως θέλουν να σώσουν τον κόσμο αλλά, στην πραγματικότητα, θέλουν να σώσουν μόνο τον εαυτό τους. Καλό θα ήταν να πάνε σε έναν ψυχολόγο, να τους βοηθήσει. Γιατί, αν δεν μπορείς να αποδεχτείς αυτό που είσαι -και νομίζεις πως είσαι επαναστάτης αν και δουλεύεις για τον Μαρινάκη-, έχεις ανάγκη από την βοήθεια της επιστήμης. Να είσαι καλά, Παναγιώτη. Την αγάπη μου. Και ψάξε για καβάτζα. Θα την χρειαστούμε.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.