Γιατί είμαστε δυστυχισμένοι;
Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο,
Διάβασα σε μια πρόσφατη έρευνα ότι η Φινλανδία είναι -νομίζω για δεύτερη χρονιά στη σειρά- η χώρα με τους πιο ευτυχισμένους κατοίκους στον κόσμο.
Επειδή μου ακούστηκε λάθος αυτό, μετέτρεψα τη φράση στο μυαλό μου έτσι: «Η Φινλανδία είναι η χώρα με τους λιγότερο δυστυχισμένους κατοίκους στον κόσμο».
Τώρα μου ακούγεται πιο σωστή.
Πέρα από την πλάκα, όμως, υπάρχει και ουσιαστικό υπόβαθρο στην αλλαγή αυτή, και καλά θα κάνουμε να το συνειδητοποιήσουμε.
Να είμαστε αληθινά, ειλικρινά ευτυχισμένοι όταν οι άλλοι είναι δυστυχισμένοι δεν γίνεται.
Ή μάλλον, καλύτερα να μην γενικεύω· καλύτερα να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου: Δεν μπορώ εγώ να είμαι ευτυχισμένος, όταν σκέφτομαι ότι άλλοι βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα από μένα.
Ή όλοι, ή κανείς.
«Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!
Μόνος δεν θα μπορέσεις να σωθείς.
Όπλα καλύτερα παρά δεσμά.»
Από την άλλη, πάλι, δεν θέλω να είμαι υποκριτής: Ναι, χαίρομαι τη ζωή, χαίρομαι όσα καλά -από τύχη ή ικανότητα, δεν έχει σημασία- μου συμβαίνουν, και προσπαθώ να συνεχίσω να χαίρομαι χωρίς να ενοχλώ κανέναν, όσο μπορώ.
Όταν πάω βόλτα στο δάσος, όταν κοιτάζω ένα ηλιοβασίλεμα, όταν -άντε, να δούμε πότε- έρχομαι στην Ελλάδα και αράζω στην παραλία, βρίσκομαι σε ένα στεγανό χωροχρόνου όπου θα μου ξεφύγει ένας αναστεναγμός και θα πω σιωπηλά, στον εαυτό μου: «Ναι».
Δεν ξέρω καν τι σημαίνει αυτό το «Ναι», αλλά το λέω και το νιώθω.
Ίσως είναι «ναι» στην ζωή, ίσως να δίνω άδεια στον εαυτό μου να χαρεί για την μηδαμινή -αλλά πόσο γεμάτη!- εκείνη στιγμή.
Ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος γιατί οι Φινλανδοί είναι οι λιγότερο δυστυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο: γιατί ξέρουν πού να ψάξουν για πράγματα που αξίζουν.
Εξυπακούεται, φυσικά, ότι γενικεύουμε τώρα, δεν είναι ποτέ όλοι ίδιοι, μην λέμε τα αυτονόητα.
Αλλά, γενικά, ο μέσος Φινλανδός δεν θέλει φαντασμαγορίες και μπιχλιμπίδια.
Αυτό που θέλει είναι να φύγει για Σαββατοκύριακο από την πόλη, να πάει στο καλυβάκι στο δάσος, να αράξει γυμνός δίπλα στη λίμνη παρέα με μπίρες και λουκάνικα.
Βασικά, όπως φαίνεται κι από την φωτογραφία -όχι δική μου- άνθρωπος που τον Ιανουάριο, με -20 βαθμούς, ανοίγει τρύπα στον πάγο για να κολυμπήσει, έχει βρει το νόημα.
Προσωπικά, νομίζω ότι η μεγαλύτερη δυστυχία δεν είναι να μην κάνεις πράγματα που σου αρέσουν, αλλά να κάνεις πράγματα που δεν σου αρέσουν.
Γλείφουμε εκεί -και εκείνους- που φτύναμε.
Δουλεύουμε σαν σκύλοι για ψίχουλα.
Δεχόμαστε τα πάντα αδιαμαρτύρητα ή ξεσπώντας σε άσχετους.
Ξεχνάμε τα νεανικά μας όνειρα, κι αν τυχόν τα θυμηθούμε, παλεύουμε να τα ξεχάσουμε ξανά γρήγορα.
Βασικά, με μια φράση: «Και πώς θα ζήσω εγώ ρε φίλε», όπως είπε ο Άρης.
Όπως θες ζήσε -ρε φίλε- αλλά μην τα βάζεις με όποιον στο λέει· ο θυμός σου είναι απέναντι στον εαυτό σου.
Πολύ δυστυχισμένοι αυτοί που δεν μπορούν να πουν την αλήθεια στον εαυτό τους.
Και λίγο απογοητευτικό για όλους μας -ή όλοι ή κανείς, άλλωστε, όπως είπα- το ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Αν δεν μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, πώς θα είμαστε ο ένας με τον άλλον;
Να είσαι καλά,
Χρήστος
Υ.Γ.1 Πριν λίγες μέρες, μίλησεςστο podcast για την τηλεκπαίδευση -λέμε τώρα- και το πώς βάζουν στα παιδάκια τραγούδια για το ’21. Μου θύμισε κάτι αστείο από τότε που ήμουν πρωτάκι στο Δημοτικό -εποχές παλιού ΠΑΣΟΚ, του ορθόδοξου. Μας έβαζαν να τραγουδάμε «Το Ακορντεόν», και από τις πολλές φράσεις που δεν καταλάβαινα, αυτή που μου έκανε εντύπωση ήταν η «δεν θα περάσει ο φασισμός». Θυμάμαι λοιπόν -λες κι ήταν χθες- που ρώτησα την δασκάλα τι σημαίνει φασισμός. Η απάντηση: «Είναι περίπλοκο, δεν θα καταλάβεις». Αυτό, πάντως, που κατάλαβα -με καθυστέρηση δεκαετιών- ήταν γιατί μου απάντησε έτσι. Το κατάλαβα όταν διάβασα την απάντηση που έδωσε ο Άγιος Αυγουστίνος όταν κάποιος τον ρώτησε τι έκανε ο Θεός πριν φτιάξει τον κόσμο: «Έφτιαχνε την κόλαση για όσους κάνουν ενοχλητικές ερωτήσεις».
Υ.Γ.2 Η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να την δουν.
(Φίλε Χρήστο, αυτές οι έρευνες για το ποιος λαός είναι πιο ευτυχισμένος, βασίζονται -μεταξύ άλλων- σε στοιχεία όπως το ΑΕΠ, το προσδόκιμο ζωής κλπ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σκανδιναβικές χώρες -αλλά και η Φινλανδία, η Ισλανδία και η Ολλανδία- είναι πάντα στις πρώτες θέσεις της λίστας. Από την άλλη, η ευτυχία είναι μια αυστηρά προσωπική υπόθεση. Δεν είναι κρατική υπόθεση η ευτυχία. Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα πια να είμαι ευτυχισμένος, όταν οι άλλοι δεν είναι. Άλλωστε, ποτέ στην Ιστορία της ανθρωπότητας δεν ήταν όλοι οι άνθρωποι ευτυχισμένοι· ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν κι αυτοί που δεν αντέχουν την ευτυχία. Αυτό που θα επιθυμούσα είναι να είναι όλοι οι άνθρωποι ταϊσμένοι. Αυτό θα με έκανε πιο ευτυχισμένο. Τελικά, η ευτυχία είναι μάλλον μια διαρκής ουτοπία. Είναι ο δρόμος προς την ευτυχία που σε κάνει ευτυχισμένο και ζωντανό. Και η ευτυχία δεν περιγράφεται· νιώθεται. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.