Το όνειρο ενός καλύτερου κόσμου δεν πέθανε, το σκοτώσαμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Πάνω που λες ότι τα άκουσες όλα -όσα μπορούσαν να ειπωθούν- στα podcasts, έρχονται οι τελευταίες μέρες και σε διαψεύδουν πανηγυρικά.

Τι να γράψω που δεν το είπατε ήδη;

Είναι κάπως ξεκάθαρο -σε μένα τουλάχιστον- ότι ο κόσμος των ανθρώπων θα σέρνεται για δεκαετίες.

Το περσινό, και μοναδικό μας, lockdown -για τις ΗΠΑ μιλάω για όσους αναρωτιούνται- μας έδειξε, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ζούμε αποκλειστικά για να παράγουμε πλούτο για ένα μάτσο καθάρματα.

Είμαστε και εμείς περιουσιακά στοιχεία, τελικά.

Μας δόθηκε μια τεράστια ευκαιρία, μέσα από αυτή τη συνειδητοποίηση -ότι δεν ζούμε για να δουλεύουμε, ούτε δουλεύουμε για να ζούμε, αλλά- πως δεν χρειάζεται να δουλεύουμε καθόλου.

Δεν θέλουν οι περισσότεροι άνθρωποι να μην δουλεύουν. Δεν το αντέχουν. Δεν θα ήξεραν τι να κάνουν με τη ζωή τους. Με τόσο ελεύθερο χρόνο. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Παρά τα όσα έγιναν, και συνεχίζονται σε έναν σημαντικό βαθμό, στις ΗΠΑ, απέχουμε πολλά έτη φωτός από την …ουτοπία.

Γιατί σ’ αυτή τη ζωή ήρθαμε, ώστε να προετοιμαστούμε για την επόμενη.

Αν κάτσει λίγο και το σκεφτεί κάποιος, θα καταλάβει για ποιο λόγο οι θρησκείες έχουν τέτοια απήχηση σε μια εποχή που η μοναδική θρησκεία είναι πλέον το χρήμα.

Διαχρονικά, μέσα απ’ την ανθρώπινη δυστυχία γεννήθηκε το όνειρο ενός παραδείσου. Ακόμα και επίγειου.

Μια φυσική ανάγκη να ξεφύγει το ανθρώπινο μυαλό από τον σωματικό ή ψυχικό πόνο. Προς μια «άλλη» ζωή.

Στην Ισπανία νομοθετήθηκε το δικαίωμα στην ευθανασία για ανθρώπους που ζούν μια κόλαση, λόγω ανίατων νοσημάτων.

Δεν είναι λανθασμένη απόφαση.

Απλά, ίσως -κάποτε- θα έπρεπε να …νομοθετήσουμε και το δικαίωμα στη ζωή.

Και όχι δεν μιλάω για τα αγέννητα παιδιά και όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες που θέλουν να προστατεύσουν τη ζωή μέχρι τους 9 μήνες, αλλά όταν γεννηθείς είσαι μόνος/η σου.

Άσε που δεν θέλουν να προστατεύσουν καμία ζωή. Το παιδί τους θέλουν να προστατεύσουν. Το σπέρμα τους. Την ιδιοκτησία τους.

Μιλάω για την προστασία της ζωής από τη στιγμή της γέννησης -νωρίτερα αφορά τη γυναίκα και μόνο τη γυναίκα αυτή η απόφαση- μέχρι τη στιγμή του θανάτου.

Και ο μόνος τρόπος να προστατεύσεις μια ζωή -χωρίς να καταντήσεις να ζεις σε μια υπερφοβική κοινωνία όπου τα παιδιά θα είναι δεμένα με λουρί- είναι προσφέροντας σε όλους τους ανθρώπους τα απαραίτητα αγαθά και υπηρεσίες για τη διαβίωσή τους χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς κόστος.

Ωραία όλα αυτά, αλλά αυτοί που τα στερούνται δεν τα θέλουν δωρεάν. Θέλουν να …επιβραβεύονται για τον κόπο τους.

Ποτέ δεν θα καταλάβω πως τόσοι πολλοί φτωχοί -και λιγότερο φτωχοί, καθώς πλούσιοι λυπάμαι είναι μονάχα οι περίπου 2100 δισεκατομμυριούχοι και σχεδόν 50 εκατομμύρια εκατομμυριούχοι του πλανήτη- άνθρωποι γουστάρουν να πηγαίνουν κάθε μέρα στη δουλειά, αλλά τρελαίνονται στην ιδέα να έχουν πάντα στο τραπέζι τους φαγητό και μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, μεταξύ άλλων, χωρίς να χρειάζεται να το διεκδικούν.

«Μα άμα καθόμαστε, κανείς δεν θα δουλεύει και θα πεινάσουμε».

Και «πώς θα ζήσω εγώ ρε φίλε», δηλαδή.

Κοίτα να δεις που τον καπιταλισμό -και την ανθρώπινη εκμετάλλευση, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, αφού όλα τα συστήματα μέχρι σήμερα δομήθηκαν γύρω απ’ αυτή- τον κρατάνε στον ορό εκείνοι που έχουν τα λιγότερα να χάσουν.

Το όνειρο ενός καλύτερου κόσμου δεν πέθανε. Το σκοτώσαμε. Και συνεχίζουμε να το σκοτώνουμε καθημερινά.

Εδώ πολλοί αναρωτιούνται πώς θα ήταν η ζωή σε μια δυστοπία, παρότι ήδη ζούμε σε μια.

Μόνο που σε λάθος κόσμο επενδύουμε.

Ασχέτως των επιλογών μας, όλα κάποτε τελειώνουν. Είτε έτσι ή αλλιώς.

Και αυτή η ψευδαίσθηση ότι μπορούσαμε να ζήσουμε αποκομμένοι από την γενικότερη ανθρώπινη δυστυχία, αν δουλεύουμε σκληρά και υπάκουα, λαμβάνει πανηγυρικά τέλος.

Σε όποια γωνιά του κόσμου και αν βρισκόμαστε.

Στην τελική, ένα σπίτι είναι τόσο γερό όσο το πιο αδύναμό του σημείο.

Σαν τον τύπο που έχτισε την καλύτερη σκεπή της Ιστορίας, αλλά ξέχασε να δώσει την ίδια προσοχή στους τοίχους. Οπότε κατέρρευσαν οι τοίχοι και τον πλάκωσε η καλύτερη σκεπή της Ιστορίας.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.Θα το καταλάβουμε και μετά τα εμβόλια -που η μόνη τους παρενέργεια θα είναι ότι θα γεμίσουν κάμποσες τσέπες- όταν ο ιός θα συνεχίσει να επελαύνει, γιατί μέχρι να εμβολιαστεί όλος ο πληθυσμός της Γης, ο κορονοϊός και οι 8 δισεκατομμύρια μεταλλάξεις του -θα το καταφέρουμε, είμαι σίγουρος- θα έχουν κάνει το γύρο του κόσμου περισσότερες φορές από την αμερικανική σημαία πάνω στη Σελήνη. Η κλιματική αλλαγή τι λέει, πάει; Πέρασε; Και καθόμαστε και ασχολούμαστε με ωρομίσθια, για κάτι άχρηστες δουλειές που δεν πρόκειται να υπάρξουν σε τέτοια μορφή που θα μπορούμε να ζούμε «αξιοπρεπώς», ενώ επιδόματα δεν θέλουμε, είμαστε …περήφανοι δούλοι εμείς, οπότε ας την αφήσουμε την επανάσταση για κανέναν άλλον, γιατί ούτε τα παπούτσια μας δεν δένουμε χωρίς αφεντικό. Το έχετε καταλάβει, όποιος δεν το κατάλαβε τον τελευταίο χρόνο δεν θα το καταλάβει ποτέ, ότι κρατάνε όσες περισσότερες δουλειές μπορούν ανοιχτές -εκεί δεν κολλάει, ενώ «περιέργως» καμία χώρα δεν πλήρωσε τους πολίτες για να κάθονται σπίτι να πεθαίνουν από το κρύο- ώστε να μας κρατάνε απασχολημένους και εξαρτημένους, έτσι; Και να μην αναγκάζονται να μας πληρώνουν για να καθόμαστε. Άλλο που δεν θέλουμε. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι πιο δυστοπικό πλέον. Ούτε σε έναν χρόνο που θα συζητάμε ακόμα τα ίδια θα ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να επιστρέψω στο βουνό να κάνουμε ποδήλατο όλη μέρα. Και η θάλασσα δεν είναι κακή, απλά πέφτει λιγουλάκι μακριά.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Άρη, όταν συνειδητοποίησα, πριν από πολλά χρόνια, πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι και θέλουν να έχουν πάντα αφεντικό και κάποιον να τους λέει τι να κάνουν, λυτρώθηκα από την αγωνία. Για την ακρίβεια, το συνειδητοποίησα αυτό πολλά χρόνια πριν το παραδεχτώ πως συμβαίνει. Να το παραδεχτώ ήταν δύσκολο· μου πήρε χρόνια αυτό. Είναι δύσκολο να παραδεχτείς πως οι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Άρη, κοίτα πόσο υπάκουοι είναι σχεδόν όλοι. Περιμένουν κάποιον -ακόμα κι έναν άγνωστο- να τους πει τι να κάνουν. Ε ναι, είναι δύσκολο να ζήσεις ελεύθερος, γιατί αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες σου και να αποδεχτείς τις πραγματικές σου επιθυμίες. Οπότε, Άρη, μη σκας. Κάνουμε αυτό που γουστάρουμε και αφήνουμε τους άλλους να γκρινιάζουν πως τα αφεντικά τους τούς καταπιέζουν, και να φωνάζουν βαριεστημένα στις θλιβερές τους διαδηλώσεις πως μπορούν χωρίς αφεντικά. Δεν μπορούν χωρίς αφεντικά. Και το πρόβλημά τους τώρα είναι πως τα αφεντικά μπορούν χωρίς εργάτες. Τι θα κάνουν οι άνθρωποι τώρα που περισσεύουν; Τι θα κάνουν τώρα που κανείς δεν θέλει να τους εκμεταλλευτεί; Ας κάνουν ό,τι θέλουν, έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε. Και ο χρόνος περνάει ταχύτατα. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.