“Συμφέρει πραγματικά τη Δύση να εξοπλίζει τους Ουκρανούς”;
“Μετά την Ουκρανία, πόλεμος και στη Μεσόγειο;” αναρωτιέται, Πιτσιρίκο, η Le Monde, καθώς αναλυτές που προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τη ρώσικη εισβολή, βλέπουν πιθανή μία επέκταση της σύγκρουσης στη Μεσόγειο.
Κι αυτό διότι, από τη στιγμή που στην περίπτωση της Ουκρανίας ο Putin εκμεταλλεύτηκε ουσιαστικά την έλλειψη της αποφασιστικότητας ΗΠΑ και Ευρωπαίων, μία κλιμάκωση της κρίσης μπορεί να έχει επιπτώσεις και στη Μεσόγειο.
O Barack Obama, που πρώτος διαχώρισε εσφαλμένα την ανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο (στρατηγικό πεδίο) από τη Μέση Ανατολή (επιχειρησιακό πεδίο), δεν κατάλαβε ποτέ ότι στη Συρία αχρήστευσε ένα μεγάλο μέρος της αποτροπής των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας, όταν ουσιαστικά αποχώρησε τον Αύγουστο του 2013, αρνούμενος να παραβεί τις δικές του κόκκινες γραμμές, μετά τη χρήση χημικών από τον Bashar al-Assad.
Aυτό έδειξε στον Putin ότι η Ουάσινγκτον δεν θα αντιδρούσε σοβαρά στην προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, η οποία πραγματοποιήθηκε έξι μήνες αργότερα, για να ακολουθήσει η επέμβαση υπέρ του Assad στη Συρία.
Το Κρεμλίνο την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο για να επεκτείνει την οργάνωσή του στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, με αναδιοργάνωση της ναυτικής βάσης στην Tαρτούς και με τη δημιουργία αεροπορικής βάσης στη Λαττάκεια.
Έτσι, η Ρωσία όχι μόνο υπονόμευσε τις στρατηγικές θέσεις της Δύσης στη Συρία και τη Λιβύη, αλλά ενίσχυσε την παρουσία της στην ανατολική Ευρώπη.
O Putin πατάει σταθερά στα δύο του πόδια, τόσο στο ευρωπαϊκό, όσο και στο μεσογειακό, ενώ οι αντίπαλοι του επιχειρούν σχιζοφρενικά να ξεχωρίζουν επιχειρησιακά την Ουκρανία από τη Μεσόγειο.
Η Μόσχα δεν έχει, όμως, τέτοιες ακαμψίες, αφού έστειλε τον υπουργό Άμυνας στη Συρία, μόλις εννέα μέρες πριν την εισβολή στην Ουκρανία.
Αυτό το ταξίδι είχε πιθανότατα σκοπό να διασφαλίσει τη σταθερότητα του ρωσικού συστήματος στην ανατολική Μεσόγειο, πριν από μία επίθεση που είχε ήδη σχεδιάσει στο ευρωπαϊκό μέτωπο.
Και στις 25 Φεβρουαρίου ο Assad συνεχάρη τον Putin για τη “διόρθωση της ιστορίας και την αποκατάσταση της διεθνούς ισορροπίας μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης”.
Αλλά ο σχεδιασμός της Ρωσίας δεν περιορίζεται στη Συρία, περιλαμβάνει πιθανότατα την ανατολική Λιβύη, ίσως και την Αλγερία σε περίπτωση σύγκρουσης με το Μαρόκο.
Και τη στιγμή που η παγκόσμια προσοχή επικεντρώνεται στην Ουκρανία, η Ρωσία μπορεί να σχεδιάζει ήδη το επόμενο χτύπημα, όχι πλέον στην ανατολική, αλλά στη νότια Ευρώπη.
Ρωσικές ενισχύσεις έχουν, άλλωστε, σταλεί στην ανατολική Μεσόγειο, όπου υπάρχουν δύο επιθετικά υποβρύχια και ισάριθμες ναυτικές δυνάμεις.
Και αν αυτό το καταστροφικό σενάριο μπορεί να μοιάζει απίθανο, ας αναλογιστεί κανείς ότι και όσα διαδραματίζονται αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία, φάνταζαν πριν λίγο καιρό αδιανόητα.
Το μόνο σίγουρο, Πιτσιρίκο, είναι ότι δεν πρόκειται να γίνει πόλεμος στον Ατλαντικό. Στις ΗΠΑ, δηλαδή.
Οι Αμερικάνοι προκαλούν πολέμους αλλού και κοιτάζουν τα κορόιδα να σφάζονται, ενώ αυτοί κονομάνε.
Το ερώτημα είναι, λοιπόν, αν ολόκληρη Ευρώπη θα παίξει τον ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου.
Σχετική είναι και η ανάλυση του BBC, που αναρωτιέται αν συμφέρει τελικά τη Δύση να προμηθεύει με όπλα και να εκπαιδεύει στρατιωτικά τους Ουκρανούς, κάτι που έκαναν ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο και πριν την εισβολή της Ρωσίας.
Με το βρετανικό μέσο να θυμίζει ότι κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στο Αφγανιστάν, όταν οι δυτικοί εξόπλιζαν τους μουτζαχεντίν και τελικά πέτυχαν την αποχώρηση των Σοβιετικών από την ασιατική χώρα μετά από μία δεκαετία.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτή ήταν και η αρχή του τέλους για την ΕΣΣΔ, αλλά είχε βαρύ τίμημα και για τη Δύση, καθώς ένοπλες οργανώσεις, όπως οι Ταλιμπάν, αναδύθηκαν στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Οι περισσότεροι είναι και τώρα υπέρ της στρατιωτικής ενίσχυσης των Ουκρανών, με τον Boris Johnson, μάλιστα, να υποστηρίζει ότι η Ρωσία θα καμφθεί όχι μόνο με τις κυρώσεις, αλλά αν έχει και κόστος σε ανθρώπινες ζωές.
Ωστόσο, πολλοί φοβούνται μήπως επαναληφθεί η ιστορία του Αφγανιστάν, ενώ επισημαίνουν και ότι σε αντίθεση με τότε, η Ρωσία δεν έχει στόχο να καταλάβει την Ουκρανία, απλά να φέρει στην εξουσία μία φιλικά προσκείμενη κυβέρνηση σε αυτήν.
Από την άλλη υπάρχει και το καθαρά πρακτικό κομμάτι, καθώς στα 80’ς Αμερικάνοι και Βρετανοί είχαν ως βάση το Πακιστάν για να προμηθεύουν με όπλα τους Αφγανούς.
Αν χρειαστεί και τώρα να επιλέξουν κάποια ευρωπαϊκή χώρα, γειτονική της Ουκρανίας, η Ρωσία μπορεί να το εκλάβει ως επιθετική κίνηση και η πολεμική σύρραξη να γενικευτεί.
Επίσης, σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1980, δεν μπορούν πλέον να κρατηθούν μυστικές οι κινήσεις των δυτικών.
Είναι κάτι που έχει αποδειχτεί πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν, όπως στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας προσπάθησαν να στηρίξουν την Ουκρανία, τις χώρες της Βαλτικής και την Αλβανία, αλλά με καταστροφικά αποτελέσματα, κάτι που συνέβη και αργότερα στη Συρία και την Τσετσενία.
Έτσι, μπορεί η στήριξη της Ουκρανίας να επιφέρει κόστος στη Ρωσία για την εισβολή της, αλλά πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι ούτε η Δύση θα μείνει αλώβητη.
Όχι όλη η Δύση, όμως. Οι ΗΠΑ θα μείνουν αλώβητες. Η Ευρώπη θα την πληρώσει σε μία τέτοια περίπτωση με έναν ακόμα πόλεμο στα εδάφη της.
Μακάρι, λοιπόν, να επιτευχθεί η ειρήνη και το Βατικανό ανακοίνωσε ότι μπορεί να διευκολύνει τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, προκειμένου να σταματήσει ο πόλεμος, όπως μεταδίδει το Reuters.
Συγκεκριμένα, ο καρδινάλιος Pietro Parolin, ο δεύτερος στην ιεραρχία του Βατικανού μετά τον Πάπα Φραγκίσκο, δήλωσε ότι “παρά τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, υπάρχουν τα περιθώρια για ειρηνευτικές συνομιλίες”.
Και Ουκρανός πρέσβης στο Βατικανό Andriy Yurash, το θεωρεί ιδανικό διαμεσολαβητή, λόγω της παγκόσμιας επιρροής που έχει, ενώ ο Pietro Parolin επισήμανε ότι ο διάλογος είναι ο μοναδικός δρόμος, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος κλιμάκωσης, όπως είχε γίνει στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μετά την εισβολή της Γερμανίας το 1939 στην Πολωνία.
Ο Πάπας Φραγκίσκος ζήτησε από την πλευρά του να βοηθηθούν με κάθε τρόπο οι πρόσφυγες να αποχωρήσουν από την Ουκρανία.
Να δούμε αν θα τα βρουν Ρώσοι και Ουκρανοί και στις διαπραγματεύσεις που άρχισαν από χθες.
Ας τελειώσει ο πόλεμος το συντομότερο και ας συνεχιστεί ο χειμώνας, που δεν ολοκληρώθηκε φυσικά τη Δευτέρα 28/2.
Η θερμοκρασία έπεσε λίγο, καθώς κόπασαν οι νοτιάδες και φάνηκε ξανά ο βυθός και μαζί μία χειλού, ένας γύλος, μερικές σάλπες και ένας σαργός.
Μία κυρία μάζευε τα σκουπίδια που είχε βγάλει την Κυριακή 27/2 στη δαντελένια – ναι, και του Φαλήρου – ακρογιαλιά το κύμα του νοτιά.
Της έδωσα -στη σακούλα της- και ένα πλαστικό που βρήκα στον πυθμένα, αλλά και συγχαρητήρια πολλά.
Βαγγέλης Σπανός
(Αγαπητέ φίλε, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν πραγματικά ισχυρή και σοβαρή, αυτός ο πόλεμος δεν θα είχε γίνει ποτέ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να έχει έναν πρόεδρο και μια ενιαία εξωτερική πολιτική. Αυτό δεν συμβαίνει. Οπότε, δεν την παίρνει κανείς στα σοβαρά. Ούτε ο Πούτιν, ούτε ο Μπάιντεν, ούτε κανένας άλλος. Να τελειώσει ο πόλεμος γρήγορα γιατί βλέπω κι εγώ τα χειρότερα να έρχονται. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.