Πιθανή η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα μέσω ροτέισον

Πιθανή είναι, Πιτσιρίκο, η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα και χωρίς συμφωνία Ελλάδας-Βρετανίας για το σε ποια από τις δύο χώρες ανήκουν, όπως μεταδίδει το Reuters.

Η Ελλάδα ζητάει από άλλες χώρες να μιμηθούν τα Μουσεία του Βατικανού, που συμφώνησαν αυτόν τον μήνα να επιστρέψουν αρχαία 2.500 ετών του Παρθενώνα.

Το Λονδίνο και η Αθήνα είναι σε συνομιλίες για τα γλυπτά του Παρθενώνα, που φυλάσσονται στο Βρετανικό Μουσείο.

Η Ελλάδα έχει ζητήσει επανειλημμένα τη μόνιμη επιστροφή των γλυπτών που είχε πάρει ο Λόρδος Έλγιν τον 19ο αιώνα, όταν ήταν πρέσβης, επί οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Το Πρότζεκτ για τον Παρθενώνα, που στηρίζεται από πολλούς Βρετανούς πολιτικούς διαφόρων κομμάτων, προβλέπει ότι η συλλογή του Βρετανικού Μουσείου θα μπορούσε να επιστραφεί στην Ελλάδα, μέσω μίας μακρόπνοης πολιτιστικής συμφωνίας συνεργασίας.

“Θα μπορούσαν να επανενωθούν με άλλα εκθέματα στο Μουσείο της Ακρόπολης ως ένα πλήρες καλλιτεχνικό έργο, συνεπές με το όραμα των δημιουργών του” αναφέρουν οι Βρετανοί που είναι υπέρ της επιστροφής.

Το σχέδιο που έχει συζητηθεί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον πρόεδρο του Βρετανικού Μουσείου, George Osborne, προβλέπει ένα ροτέισον των ελληνικών αριστουργημάτων, που προσφέρονται στο Βρετανικό Μουσείο, δηλαδή, για κάθε ένα που θα πηγαίνει εκεί, ένα άλλο θα έρχεται πίσω, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων που δεν έχουν βγει ποτέ εκτός Ελλάδας.

Το Πρότζεκτ του Παρθενώνα αναφέρει, επίσης, ότι αυτή η συμφωνία προϋποθέτει την αποδοχή και από τις δύο πλευρές ότι αυτή η πολιτιστική συνεργασία είναι πιθανή, παρά την απουσία μίας κοινής θέσης, σχετικά με την ιδιοκτησία των μαρμάρων και των γλυπτών.

Αυτό σημαίνει ότι παρακάμπτεται η απαίτηση για αλλαγή του νόμου, προκειμένου το Βρετανικό Μουσείο να εκθέτει τα έργα τέχνης του.

Ο Osborne έχει υποβαθμίσει την προοπτική της μόνιμης επιστροφής των γλυπτών, επικαλούμενος νομικά εμπόδια και αντιπροτείνει αυτή τη συμφωνία, έτσι ώστε να βρίσκονται εναλλάξ στο Λονδίνο και την Αθήνα.

Κάτι σαν την Περσεφόνη θα γίνουν, δηλαδή, τα γλυπτά, μισό χρόνο στον ήλιο και μισό στη σκιά.

Γυμvοί σαν αγάλματα κολύμπησαν, εξάλλου, πάνω από 1.300 Αυστραλοί, για πρώτη φορά μετά την πανδημία, όπως αναφέρει ο Guardian.

Δεν έσπασαν, όμως, το ρεκόρ των 2.505 γυμνών κολυμβητριών, που κατέχει η Ιρλανδία από το 2018.

Ίσως και επειδή ήταν η πρώτη φορά που έγινε αυτός ο κολυμβητικός διαγωνισμός μετά την πανδημία και ο κόσμος δεν συμμετέχει ακόμα με θέρμη σε μαζικές εκδηλώσεις.

Ωστόσο, τα νερά στο Σίδνεϊ είχαν ιδανική θερμοκρασία στη 10η επέτειο από τότε που έγινε θεσμός η μαζική κολύμβηση χωρίς μαγιό, η οποία δίνει την ευκαιρία στους ανθρώπους να συμφιλιωθούν με τα σώματά τους.

Ανάμεσα στις γυμνές κολυμβήτριες ήταν και η Casey Burgess, πρώην μέλος του συγκροτήματος Hi-5, η οποία βούτηξε για να τιμήσει συγγενείς της που παλεύουν ενάντια στον καρκίνο του δέρματος και το μελάνωμα. Άλλωστε, στην πρόληψη ενάντια στον καρκίνο του δέρματος ήταν αφιερωμένη και η φετινή εκδήλωση.

“Ο καρκίνος του δέρματος έχει κλονίσει τον κόσμο μου αμέτρητες φορές και για αυτό βουτάω σήμερα” δήλωσε η ίδια.

Στην Burgess άρεσε και το ότι κολύμπησε τόσος κόσμος μαζί και υπήρχε μία αίσθηση συλλογικότητας, κάτι που είναι πολύ διαφορετικό από το να κάνει κάποιος μόνος του διαδρομές στην πισίνα.

Όλοι γελούσαν και έλεγαν πόσο υπέροχο ήταν αυτό.

Οι γυμvοί κολυμβητές μπορούσαν να επιλέξουν δύο διαδρομές, 300 και 900 μέτρων αντίστοιχα.

Κάθε χρόνο, 2.000 κολυμβητές αψηφούν τα παγωμένα νερά του ποταμού Derwent στην πρωτεύουσα Χόμπαρτ του νησιού της Τασμανίας, που βρίσκεται νότια της Αυστραλίας.

Αλλά και τον περασμένο Νοέμβριο πολλοί κολυμβητές στην παραλία Bondi του Σίδνεϊ έμειναν γυμvοί για να αποτελέσουν μέρος ενός έργου τέχνης του φωτογράφου Spencer Τunick.

Μιας και ο λόγος για τον φωτογράφο, θυμήθηκα μία φορά, κατακαλόκαιρο, που δεν μπορούσαμε να βρούμε παραλία με σκιά.

Κολυμπώντας, όμως, στα ανοιχτά, είδα μία ακτή με 4-5 άτομα μόνο και πολλά δέντρα και θάμνους.

Σκέφτηκα να πάω κοντά και αν υπήρχε χώρος, να κάνω νόημα και στη φίλη μου να έρθει από ένα μονοπάτι σε ένα ύψωμα και να καθίσουμε σε εκείνη την παραλία.

Πλησιάζοντας, όμως, είδα ότι ήταν γυμvιστές εκεί και, καθώς κρατούσα, ως συνήθως, τη φωτογραφική μηχανή με το ένα χέρι έξω από το νερό -όπως κάνω όταν δεν έχει να φωτογραφίσω κάτι στον βυθό-, έμοιαζα σαν να προσπαθούσα να απαθανατίσω αυτούς.

Ντράπηκα και έκανα μεταβολή, επιστρέφοντας σιγά, σιγά στη δαντελένια ακρογιαλιά.

Όχι στο Θυμάρι, που βρεθήκαμε την Κυριακή 12/3, μετά από μία βδομάδα και πάλι.

Η υποβρύχια μηχανή είχε, βέβαια, το γνωστό της το χάλι.

Οι συνήθεις ύποπτοι κολυμπούσαν στα θολά ακόμα, καθώς δεν είχε γυρίσει σε βοριά, νερά.

Καλόγριες, μουρμούρες, κακαρέλοι, σπάροι, σαργοί κ.λ.π.

Είχαμε πάρει και τα ατίθασα σκυλιά μαζί.

Αλλά το Μαμούνι – η πιο μικρόσωμη γάτα, όχι η Ζουζού – ήταν αυτή που έβγαλε ασπροπρόσωπη τη φωτογραφική συλλογή.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.