Δεν τρώω γλυκά, αλλά…

Γεια σου πιτσιρίκο,
είχα πει νομίζω στο τελευταίο μου κείμενο ότι, όταν μου πιάνουν την κουβέντα οι άνθρωποι, συνήθως θέλω να το βάλω στα πόδια μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Σε ένα podcast είχες πει ότι συμβαίνει κάτι ακόμα χειρότερο, ότι οι άνθρωποι που σου μιλούν, έχουν μία ατζέντα.

Λοιπόν πρόσφατα μία κυρία μου έπιασε κουβέντα και μου είπε για τον μικρό της γιο, ότι τον πηγαίνει σε δημόσιο παιδικό σταθμό, αλλά στο προνήπιο θα τον πάνε σε ιδιωτικό γιατί, παρόλο που το δημόσιο προνήπιο της περιοχής έχει καλή φήμη (όντως έχει), έχει πολλούς ξένους. Εγώ έμεινα κόκκαλο και φυσικά ήθελα να το βάλω στα πόδια γιατί ξέρω ότι δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα στο μυαλό ενός τέτοιου ανθρώπου. Αν έλεγα για παράδειγμα: «Γιατί τι έχετε με τους ξένους; Και σε κάθε περίπτωση αυτό που λέτε είναι ρατσιστικό», είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η απάντηση θα ήταν: «Εγώ δεν είμαι ρατσίστρια, αλλά…».

Φαντάζομαι ότι, αν στο συγκεκριμένο δημόσιο οι ξένοι δεν ήταν αλβανικής, συριακής ή αφγανικής καταγωγής και ήταν ας πούμε φινλανδικής, γερμανικής ή ελβετικής καταγωγής και οι γονείς τους τα πηγαινοέφερναν στο σχολείο με πανάκριβα αυτοκίνητα, μάλλον τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Ένα παιδάκι τεσσάρων πέντε χρονών που είναι αλβανικής καταγωγής, μιλάει τα ελληνικά τέλεια, μορφάζει όπως ένα ελληνάκι, είναι ένα ελληνάκι. Απλά, είναι δίγλωσσο. Η κυρία λοιπόν προτιμάει να πληρώσει πέντε, έξι κατοστάρικα τον μήνα, τα οποία προφανώς δεν της περισσεύουν αφού ο παιδικός σταθμός που πηγαίνει το παιδί είναι δημόσιος, διότι οι συμμαθητές του δεν θα είναι πλούσιοι ξένοι αλλά φτωχοί ξένοι, ή τέλος πάντων όχι πλούσιοι ξένοι.

Δεύτερο πρόσφατο περιστατικό. Μία άλλη γνωστή μου, μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο σύζυγός της είναι έξαλλος και δεν θα πάει να ψηφίσει επειδή το βύσμα τους δεν έχει καταφέρει (ακόμη) να κάνει μεταγραφή στο παιδί τους από τη σχολή στα Ιωάννινα στην αντίστοιχη στην Αθήνα. «Ναι αλλά ρε συ, άμα σκεφτόμαστε έτσι πώς θ’ αλλάξουν τα πράγματα;» τόλμησα να πω και ήρθε η απάντηση που περίμενα: «Εντάξει, γενικά δεν σκέφτεται έτσι, αλλά…»

Ας πω άλλο ένα τελευταίο παράδειγμα, πιο παλιό αυτή τη φορά. Έψαχνα να βρω παρέα για να ανέβω στο Μέτσοβο για έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος. Είχα κλείσει και δωμάτιο σε ξενοδοχείο το οποίο είχε μόνο διπλά κρεβάτια στα εναπομείναντα δίκλινα. Δεν σε νοιάζει βέβαια, αγώνα πας να τρέξεις. Τελικά, ήρθε ένα φιλαράκι μου μαζί μου που είναι ομοφυλόφιλος. Γνωριζόμαστε πολύ καλά και ξέρει ο καθένας για τον διαφορετικό σεξoυαλικό προσανατολισμό του άλλου. Ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο στο άκουσμα και μόνο ότι θα κοιμηθώ παρέα με ένα gay άτομο, μου είπε: «Καλά, αυτοί έχουν aids, δεν φοβάσαι;». Στην απάντησή μου ότι τον ξέρω καλά, ότι δεν κολλάς έτσι στον αέρα aids, ότι δεν έχει aids και σε κάθε περίπτωση αυτό είναι ρατσιστικό όπως και να το δει κανείς, ήρθε πάλι η απάντηση: «Εγώ ρατσιστής; Εγώ αγαπώ όλον τον κόσμο, αλλά…»

Πιτσιρίκο, μεγάλωσα σε συντηρητική οικογένεια. Έχω κάνει κατηχητικό, σήκωνα εξαπτέρυγα και προσευχόμουν γονατιστός σε εικόνες. Αρκετά μικρός όλα αυτά. Κάτι φυσικά μου βρώμαγε, αλλά ένα μικρό παιδί είναι δύσκολο να ξεφύγει. Έτσι μου έλεγαν ότι είναι το σωστό, έτσι έκανα. Στο σπίτι κυκλοφορούσαν χριστιανικά βιβλία του στυλ «Η ζωή του παιδιού» και κάτι τέτοια. Ευτυχώς όμως υπήρχαν και αρκετά βιβλία κλασικής λογοτεχνίας. Εγώ, από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, διάβαζα. Μου άρεσε πάντα το διάβασμα, το απολάμβανα. Από τα «πέντε λαγωνικά» και τους «μυστικούς επτά» στο δημοτικό, πέρασα στον Ιούλιο Βερν και μετά όσο μεγάλωνα άρχισα να πιάνω και τα κλασικά. Από την κλασική λογοτεχνία κάποια στιγμή, μεταξύ άλλων, οδηγήθηκα και στο ιστορικό βιβλίο, όπως φυσικά και στο δοκίμιο. Ανακάλυψα πόσα κενά γνώσης είχα, ανοίχτηκαν άλλοι δρόμοι στη μυαλό μου. Το δοκίμιο δημιουργεί και θρέφει το πολιτικό και κοινωνικό αισθητήριο του πολίτη. Θεωρώ ότι ένας δείκτης για το επίπεδο καλλιέργειας του κόσμου σε μία χώρα είναι και το κατά πόσο διαβάζει ο πολίτης δοκίμιο. Τα αναφέρω αυτό γιατί έγραψες σε ένα σχόλιο ότι διαβάζεις δοκίμια.

Εμένα λοιπόν δεν με έσωσε ο καλός Θεούλης, με έσωσε το διάβασμα. Αυτήν τη ζωή έχουμε και η σωτηρία μόνο σε αυτήν τη ζωή έχει νόημα. Αν δεν διάβαζα, θα ήταν πολύ πιθανόν να ήμουν κάποιος χριστιανόπληκτος «θεούσος» ή σαν τα άτομα που ανέφερα πιο πάνω.

Εντάξει, για να λέω την αλήθεια, σε κάποιες περιπτώσεις, είμαι έτσι, όπως για παράδειγμα όταν έχω μπροστά μου ένα γαλακτομπούρεκο. Δεν πολυτρελαίνομαι για τα γλυκά, αλλά…όταν βρω γαλακτομπούρεκο…

Γιώργος

Υ.Γ. Ήδη το γαλακτομπούρεκο της φωτογραφίας έχει εξαφανιστεί κατά το ήμισυ!

(Αγαπητέ φίλε, το διάβασμα και τα ταξίδια διαμορφώνουν τους χαρακτήρες μας και την κοσμοθεωρία μας. Κυρίως το διάβασμα. Συναντάω συνέχεια ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα αλλά έχουν απόψεις και βεβαιότητες για τα πάντα. Αν διαβάζεις, καταλαβαίνεις πως έχεις πάρα πολλά να μάθεις ακόμα και πως η υπέροχη περιπέτεια της γνώσης δεν τελειώνει ποτέ. Νομίζω πως δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να αλλάξουμε τις απόψεις των άλλων. Θα τους τις αλλάξει η ζωή. Και το …γαλακτομπούρεκο. Έστω, το προφιτερόλ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.