Το ροζ μνημόνιο (μέρος δ’)

Τα πηγαδάκια που είχαν στηθεί σκόρπισαν στις άδειες θέσεις και η Ούρσουλα πήρε το μικρόφωνο για να ανακοινώσει την έναρξη του συνεδρίου. Οι ομιλίες που ακολούθησαν ήταν όπως και οι χιλιάδες άλλες ομιλίες στο παρελθόν, στις οποίες οι δύο άνδρες ήταν αναγκασμένοι να παρακολουθούν σε κάθε συνάντηση, συνέδριο, ή δεξίωση επισήμων, στεγνές, βαρετές και απόλυτα προβλέψιμες.

Ο Αλέξης έβγαλε τα ακουστικά της μετάφρασης και στράφηκε προς τον Κυριάκο.

“Έχει πολλή ώρα ακόμα το μαρτύριο; Πότε σταματάμε για φαγητό;”, είπε χαμηλόφωνα.

Ο Κυριάκος φαινόταν απορροφημένος από την ομιλία, αλλά στην πραγματικότητα δεν πρόσεχε καθόλου. Το μυαλό του ήταν στο τριήμερο που ήταν προγραμματισμένο να πάνε στον Παρνασσό για μοτοκρός και δεν έδινε δεκάρα για την αλγοριθμική προκατάληψη, που ήταν το θέμα της ομιλίας.

“Μην είσαι τόσο ανυπόμονος, σε μισή ωρίτσα σταματάμε για μεσημεριανό και μετά έχει κανά δυο working groups και τέλος για σήμερα”, απάντησε ο Κυριάκος ενοχλημένος.

Το υπόλοιπο της ημέρας κύλησε ομαλά και εξαιρετικά βαρετά και για τους δύο. Αν και το μεσημεριανό τους βρήκε σε διπλανά τραπέζια, οι συζητήσεις τους με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς τους κράτησαν χώρια. Οι κοφτές ματιές του Αλέξη προς το μέρος του δεν έκαναν τίποτα για να βελτιώσουν την διάθεση του Κυριάκου, ο οποίος συνέχισε να χαμογελά χωρίς λόγο.

Το τέλος της πρώτης μέρας του συνεδρίου βρήκε τον Κυριάκο να κοιτάει απογοητευμένος την οθόνη του κινητού του. 348 μηνύματα και 834 ανακοινώσεις. Το μπλε φως της οθόνης που έπεφτε στο πρόσωπό του δεν τον κολάκευε καθόλου. Στάθηκε για μια στιγμή στο φουαγιέ του συνεδριακού χώρου να συγκεντρώσει τις σκέψεις του. Το μόνο που ήθελε για σήμερα, ήταν να επιστρέψει στο δωμάτιό του και να ηρεμήσει.

Αλλά ο Αλέξης είχε αλλά σχέδια.

“Δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι μουτρωμένο, ρε Κυριάκο”, είπε φωναχτά με την αυτοπεποίθηση ότι δεν υπάρχει κανείς γύρω του που να καταλαβαίνει Ελληνικά. “Είναι και η Μαρέβα εδώ μαζί σου;”, ρώτησε αθώα.

“Όχι, είχε κάτι υποχρεώσεις στην Ελλάδα και δεν μπόρεσε να έρθει. Κάποια δεξίωση στην Εθνική Πινακοθήκη”, απάντησε νωχελικά ο Κυριάκος.

“Κι εγώ μόνος! Έλα, τώρα είμαστε τα δύο μας, πάμε για ένα ποτάκι να τα πούμε, πότε θα έχουμε ξανά τέτοια ευκαιρία;”, είπε χαμογελώντας ο Αλέξης.

Ο Κυριάκος δεν είχε καμία όρεξη να παρασυρθεί σε μια τόσο προφανή πολιτική παγίδα από τον βασικό του πολιτικό αντίπαλο, αλλά το χαμόγελο του Αλέξη φαινόταν ειλικρινές και τον έφερε σε δυσκολη θέση.

“Εντάξει. Αλλά μόνο ένα, στο μπαρ του ξενοδοχείου”, είπε με αυστηρό τόνο. Το επίμονο χαμόγελο του Αλέξη ήταν αφοπλιστικό.

Η συζήτηση των δύο ανδρών συνεχίστηκε για ώρες στο μπαρ του a Rocco Forte, και η αμηχανία του Κυριάκου έλιωνε αργά και σταθερά, όπως τα παγάκια στο ποτό του. Ποτέ του δεν φανταζόταν ότι θα απολάμβανε την παρέα του Αλέξη, και το ένα ποτό, έγινε τρία.

Ελαφρώς μεθυσμένος και αρκετά γοητευμένος από τα αστεία και την καλή διάθεση του Αλέξη, ο Κυριάκος πήρε μία βαριά γουλιά από το Λαγκαβούλιν που έπινε, κοίταξε τον Αλέξη στα μάτια, και είπε:

“Ρε, Αλέξη, ειλικρινά τώρα, γιατί μαλώνουμε όλη την ώρα; Γιατί μου την πέφτεις με τους κολαούζους σου σε κάθε τι; Αφού συμφωνούμε. Τα ίδια μνημόνια δεν ψηφίσαμε, τους ίδιους εφαρμοστικούς νόμους δεν περάσαμε, προς τι όλο αυτό το θεατράκι; Τι σημασία έχει ποιος από τους δύο μας στέλνει τους αστυνομικούς να δέρνουν τους φοιτητές, τους συνταξιούχους, τους δασκάλους, τους πυροσβέστες, και κάθε λογής εργαζόμενο; Όποιος και να είναι από τους δύο μας κυβέρνηση, οι πολιτικές που θα εφαρμόσει είναι συγκεκριμένες και καθορισμένες από τις δανειακές συμβάσεις που υπογράψαμε.”

Ο Αλέξης κοντοστάθηκε για μια στιγμή.

“Κυριάκο, τι είναι αυτά που ρωτάς τώρα, δεν ξέρεις; Εσύ έχεις το δικό σου μαγαζί και εγώ έχω το δικό μου. Οι πελατεία μας είναι συγκεκριμένη και κατά ένα μεγάλο ποσοστό δεν συμπίπτει. Αν δεν φαίνεται προς τα έξω ότι διαφωνούμε σε όλα, ασχέτως με τις κοινές μνημονιακές πολιτικές που εφαρμόζουμε και ψηφίζουμε, τότε θα χάσεις εσύ πελατεία από τα δεξιά και εγώ πελατεία από τα αριστερά και μετά θα έχουμε και οι δύο πρόβλημα. Όρεξη έχεις, να έχεις ανάγκη τον κάθε ψεκασμένο Βελόπουλο και τον κάθε Ναζιάρη Κασιδιάρη για να κυβερνήσεις; Έβαλες αρκετούς φασίστες στο κόμμα, δεν χόρτασες; Κέρδισες εσύ από την ακροδεξιά, έβαλα κι εγώ τους Πασόκους, μεγάλωσαν τα μαγαζιά και των δύο μας. Όσο φαινόμαστε εχθροί, τόσο τα πρόβατα παραμένουν στο μαντρί μας, και τόσο διατηρούμε την ασυλία μας, Κυριάκο. Αυτό, μην το ξεχνάς ποτέ.”

Ο Κυριάκος, φυσικά, δεν ξεχνούσε ποτέ την ασυλία -αν και, μετά από 150 χρόνια που το σόι του κατέχει δημόσια αξιώματα, την θεωρούσε πλέον ως κληρονομικό δικαίωμα- αλλά η αλήθεια ήταν ότι δεν περίμενε τόση ειλικρίνεια στην απάντηση του Αλέξη. Ούτε ο Αλέξης, βέβαια, είχε πρόθεση να είναι τόσο ωμός. Το αλκοόλ πάντα του έβγαζε μια κυνική διάθεση. Ήπιε μια γουλιά από το ουίσκυ του και γύρισε να κοιτάξει τον Κυριάκο κατάματα. “Μια φορά γίνονται αυτά, ας το πάρει ο διάολος”, σκέφτηκε από μέσα του.

“Κυριάκο, τι θα κάνουμε; Το δημόσιο χρέος έχει πάει στα 440 δισ., το ιδιωτικό χρέος στα 260 δις, το έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου στα 20 δισ.!”, είπε απότομα σε μια κρίση ειλικρίνειας, σαφώς επηρεασμένος από το αλκοόλ που είχε καταναλώσει, αλλά και από την στάση που είχε κρατήσει ο Κυριάκος κατά τη διάρκεια της βραδιάς. Το Λαγκαβούλιν είχε κάνει καλά τη δουλειά του.

“Και τι φοβάσαι, ρε Αλέξη, ότι θα πτωχεύσουμε; Αφού πτωχεύσαμε ήδη! Δεν χρειάζεται να είσαι απόφοιτος Χάρβαρντ για να καταλάβεις ότι το κακό έχει ήδη γίνει, οπότε μην ανησυχείς”, είπε χαμογελώντας ο Κυριάκος. “Αν ξαναπτωχεύσουμε, θα μας ξανά δανείσουν”, συμπλήρωσε ειρωνικά, σηκώνοντας το ποτό του για να πιεί.

“Όχι, Κυριάκο, δεν φοβάμαι ότι θα ξαναπτωχεύσουμε. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Είναι θέμα χρόνου. Σε λίγα χρόνια, άλλωστε, ξεκινάμε πάλι την αποπληρωμή των δανείων. Με τι λεφτά; Όταν πτωχεύσαμε την πρώτη φορά, είχαμε μικρότερο χρέος απ’ ό,τι σήμερα, και μεγαλύτερο ΑΕΠ. Άσ’ το. Όχι, Κυριάκο, αυτό που φοβάμαι είναι, ότι, την δεύτερη φορά, δεν θα μας προλάβουν ούτε τα ελικόπτερα”, είπε ο Αλέξης γουρλώνοντας τα μάτια του.

“Ούτε τα ελικόπτερα!”

Ο Αλέξης έμεινε για λίγο σιωπηλός.

“Ωραία, πες ότι είναι όπως τα λες, και ξαναχρεοκοπούμε, και μας ξαναδανείζουν. Μα ό,τι ήταν να υποθηκευτεί, υποθηκεύτηκε με τα μνημόνια που ψηφίσαμε παρέα. Τι άλλο να δώσουμε; Μόνο κώλo δε στήσαμε, κυριολεκτικά. Εμείς τουλάχιστον το ξέρουμε, εσείς είστε που πουλάτε πατρίδα στον κοσμάκη. Ποια πατρίδα, ρε Κυριάκο; Η πατρίδα είναι υποθηκευμένη στο ΤΑΙΠΕΔ. Την βγάλαμε στο σφυρί. Οι αποφάσεις παίρνονται για εμάς από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, την Φρανκφούρτη και την Ουάσιγκτον. Εμείς μόνο κανένα επίδομα μπορούμε να δώσουμε, σαν ελεημοσύνη”, είπε με μια ανάσα ο Αλέξης, ακουμπώντας το ποτήρι του δυνατά πάνω στο μπαρ.

Η καρδιά του Αλέξη χτυπούσε δυνατά, μα δεν ήθελε να φανεί. Κοίταξε τον Κυριάκο στα μάτια και του χαμογέλασε. “Έλα να σε πάω στο δωμάτιο, είσαι πιο μεθυσμένος από εμένα. Μπορείς να σταθείς;”

Ο Κυριάκος τελείωσε το ποτό του και στάθηκε όρθιος, κούμπωσε το σακάκι του και με το πρώτο του βήμα παραπάτησε. Ο Αλέξης τον κράτησε όρθιο στηρίζοντας το μπράτσο του και οι δύο άνδρες ήρθαν για μια στιγμή πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον. Τα μάτια τους συναντήθηκαν. Ο Κυριάκος χαμογέλασε πρώτος.

Διακριτικά και αργά, με σταθερά βήματα, κατευθύνθηκαν προς τη σουίτα του Κυριάκου. Ο Κυριάκος κοντοστάθηκε έξω από την πόρτα, ψάχνοντας το ψηφιακό του κλειδί. Ο Αλέξης έμεινε σιωπηλός, παρακολουθώντας τον Κυριάκο να προσπαθεί να βάλει την κάρτα στη σχισμή. Κάτι ήθελε να του πει, μα είχε σκαλώσει στην άκρη της γλώσσας του. Ο Κυριάκος άνοιξε την πόρτα και χωρίς να κοιτάξει πίσω του τον Αλέξη, μπήκε στη πολυτελή σουίτα. Η πόρτα έμεινε ανοιχτή.

Ο Αλέξης στάθηκε ακίνητος για μια μόνο στιγμή, μα του φάνηκε σαν αιωνιότητα. Η σκέψη του είχε θολώσει, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά και οι παλάμες του είχαν ιδρώσει. Χωρίς άλλο δισταγμό, άρπαξε το χερούλι της πόρτας και την άνοιξε διάπλατα. Μπροστά του, ο Κυριάκος στεκόταν όρθιος με το πουκάμισο του ανοιχτό και την γραβάτα του πεταμένη στο πάτωμα. Τα μάτια του Αλέξη καρφώθηκαν στο δασύτριχο στήθος του Κυριάκου και η καρδιά του έχασε, για μια στιγμή, ένα χτύπο. Το πάθος της στιγμής νίκησε την απόσταση που τους χώριζε με δύο γοργά βήματα και οι δύο άνδρες αρπάχτηκαν σε μια σφιχτή αγκαλιά, την ώρα που τα υγρά τους χείλη ενώθηκαν με πάθος. Τα χέρια του Αλέξη χώθηκαν στα μαλλιά του Κυριάκου και εκείνος ανταπέδωσε, γλιστρώντας την γλώσσα του στο στόμα του Αλέξη και σφίγγοντας τον πάνω του, την ώρα που το δεξί του χέρι έσφιγγε δυνατά το κωλομέρι του.

Ο Αλέξης έσπρωξε μακριά τον Κυριάκο, αφήνοντας τον λαχανιασμένο και απορημένο να τον κοιτά. Το καβάλο του Κυριάκου παλλόταν από καύλα. Άνοιξε για μια στιγμή το στόμα να μιλήσει, μα τον πρόλαβε ο Αλέξης.

“Έχουμε τρελαθεί; Τι είναι αυτά που κάνουμε, Κυριάκο;”, είπε έντρομος.

Ο Κυριάκος τον πλησίασε και του έβαλε το χέρι στο στήθος. Οι παλμοί του Αλέξη αμέσως έπεσαν. Οι δύο άνδρες κοιτάχτηκαν βαθιά στα μάτια.

“Συγκυβέρνηση Αλέξη, αυτό κάνουμε”, απαντήσε ο Κυριάκος. “Συγκυβέρνηση.”

Ο Αλέξης κατέβασε το πουκάμισο του Κυριάκου μέχρι τη μέση του, αποκαλύπτοντας τους κοιλιακούς παραλίας που είχε κάνει από τα τόσες χιλιάδες μπάνια στη θάλασσα κατά την διάρκεια της διακυβέρνησής του. Φέτες ήταν ο άτιμος. Πέρασε τα χέρια του πάνω στο στήθος του και έμπιξε τα νύχια του λίγο βαθιά, γλιστρώντας το χέρι του χαμηλά, και κάτω από το παντελόνι του Κυριάκου.

“Εναλλάξ, εσύ και γω, και δεν μας σταματάει τίποτα, μωρό μου”, είπε λαχανιασμένος ο Αλέξης.

Τα χείλη τους ενώθηκαν με πάθος. Ο κρύος αέρας της Φρανκφούρτης φύσηξε πάνω από την πόλη και το φως του φεγγαριού τρεμόπαιξε πάνω στα ήρεμα νερά του Μάιν. Τίποτα δεν μαρτυρούσε την ερωτική έκσταση του Κυριάκου και του Αλέξη, παρά μόνο οι αναστεναγμοί που συνεχίστηκαν για ώρες, ανάμεσα στα καυτά σεντόνια της βίλας Κένεντι.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, έρχεται η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΣΥΡΙΖΑ, και μπορεί και ΠΑΣΟΚ. Θα είναι το τελευταίο χαρτί της ντόπιας ολιγαρχίας, για να μην αντιληφθούν οι Έλληνες πως τίποτα στη χώρα τους δεν τους ανήκει. Πραγματικά, απορώ με αυτούς που τσακώνονται ακόμα για κόμματα και “ηγέτες”, και ψηφίζουν σε ένα προτεκτοράτο που δεν έχουν κανένα νόημα οι εκλογές. Κώστα, ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας είναι εντελώς ντεκαβλέ. Αν και ακούω γύρω πολλούς που λένε πως θέλουν να τους γαμήσoυν. Ειδικά, τον Μητσοτάκη. Τι να πεις, γούστα είναι αυτά. Δεν κρίνω. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.