Κolrate mint με ειδικό σύστημα γονιδιακής ανασύστασης ιστών

Γεια σου πιτσιρίκο,
Ένας φίλος μου είπε ότι «αυτός ο τύπος έμπαινε μέσα στο νερό, δροσιζόταν κι έπαιρνε και 200 ευρώ πουρμπουάρ, εμείς είμαστε μέσα στα σκατά και παίρνουμε τ’ @@ μας».

Ο τυπάκος που παίρνει τα διακοσάρια είναι ικανοποιημένος λοιπόν, οι εργαζόμενοι έβγαλαν ανακοίνωση ότι όλα πάνε περίφημα, ότι δουλεύουν πολλά χρόνια εκεί, άλλωστε καμία παραβίαση δεν έχει υπάρξει, 7 ώρες εκεί μέσα έκαναν έλεγχο, όλα καλά, αλλά τελικά όχι όλα καλά, γιατί από την έναρξη της επιχείρησης η οποία ξεκίνησε από καντίνα, έγιναν ένα σκασμό παραβάσεις, ωστόσο ο δήμος δεν έκανε τίποτα, μάλλον δεν είπε κανείς σε κανέναν τίποτα, τι να πεις όταν γεμίζει η τσέπη με ό,τι πρέπει να γεμίσει, με πετρούλες από την παραλία εννοώ, για να μείνει αστραφτερή η αμμουδιά από πέτρες και πλεμπαίους, να χρυσίζει η αγνή παρθένα άμμος, να έρχεται ο τουρίστας, να ευφραίνεται η ψυχή του και ν’ αφήνει τα χρήματά του ν’ αναπτύσσεται η χώρα, τι, δεν θα θέλουμε τα χρήματα του τουρίστα; Δεν τα θέλουμε;

Και στο κάτω κάτω, προς τι τόση φασαρία; Εδώ γίνονται πράματα και θάματα, δηλαδή τίποτα δεν γίνεται, να, παραιτήθηκε λέει ένας τύπος που έκανε το όχι, ναι, την άρνηση σε κατάφαση, μεγάλο επίτευγμα, προσωπικότητα υψηλού κύρους, εντάξει πια με την καραμέλα του όχι, διατήρησε την χώρα σε ευρωπαϊκή τροχιά…άσε μην λέμε για τροχιές, τα Τέμπη απαγορευμένη λέξη, μην λέτε τέτοια στον πρωθυπουργό, θα σας πάρουν σηκωτούς, απλά σηκωτούς, δεν φάγατε και καμιά φάπα, είδατε πρόοδος;

Ναι, πρόοδος, δεύτερη φορά Μητσοτάκης, αυτή θα είναι η καλύτερη και θα την ευχαριστηθούμε, δεν λες πάλι καλά που βγήκε ξανά το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη κι έχουμε μία ωραία Σημιτική Πασοκάρα του ακραίου κέντρου με δεξιούλικα χαρακτηριστικά, όπως δηλαδή η Κίνα έχει δημοκρατία με κινέζικα χαρακτηριστικά, κάτι τέτοια λένε οι Κινέζοι, είναι και πολλοί, τι να τους πεις, φαντάζεσαι να είχαμε δεύτερη φορά τον «πρώτη φορά αριστερά» που ανασυντάχθηκε προς όφελος των προοδευτικών δυνάμεων με σκοπό την ήπια ανατροπή του συστήματος;

“Gently push over the forces of repression” λέει ο μακαρίτης Terry Pratchett στη νουβέλα “Interesting times”, gently and with good manners, αστικοποίηση, όλοι είμαστε αστοί, και ο λατερνατζής που ψηφίζει δεξιά, αστός νομίζει ότι είναι, όχι φτωχός, ούτε πλούσιος, εν δυνάμει πλούσιος, μπορεί να γυρίζει τη λατέρνα αλλά, ώπα έχουμε και αξιοπρέπεια, όχι και φτωχός, «γιατί ψηφίζεις δεξιά ρε καλλιτέχνη;», «ε, παραδοσιακά δεξιά, τι να ψηφίζω τους κομουνιστές; Θα μου πάρουν τη λατέρνα», δουλεύετε μ@λάκες, δουλεύετε (α, ρε Οικονομίδη μάστορα) γυρνάτε τη μανιβέλα, παράγει μετρητό, τι κάνετε ρε με τις πορείες τα πανό και τα πλακάτ, τεμπέληδες, δουλειά, δουλειά, δουλειά, εγώ πιτσιρίκο πιστεύω στη δουλειά, να παίρνω όμως την υπεραξία μου (τα μέσα παραγωγής θα τα πάρω αργότερα, όταν έρθει ο καιρός) και να την κάνω gadget, να παίρνω κινητά, αφυγραντήρες, να πίνω καφέ στο Island με γυαλισμένο αμάξι πάνω στο κύμα, γιατί όχι και μέσα στη θάλασσα ν’ αφήνω πουρμπουάρ, εντάξει, όχι 200άρια, υπερβολή, αλλά είκοσι, τριάντα ευρώ να τ’ αφήνω, αυτή είναι ζωή, όχι για τους τεμπέληδες, είναι για τους δουλευταράδες, έχεις δει πώς είναι οι εργασιομανείς, πιτσιρίκο;

Σίγουρα έχεις δει, κάτι έχει το βλέμμα τους, πολλοί δεν θέλουν απλά να γυρνάνε σπίτι για διάφορους λόγους, δεν θέλουν να βλέπουν τη γυναίκα ή τα παιδιά τους, έχουν παρκάρει τα παιδιά στη νταντά, «μα πού να τ’ αφήσεις;» και μετά τ’ αφημένα παιδιά συζούν με αφημένους γονείς, αφημένους στη δουλειά, κάθονται στο γραφείο μέχρι το βράδυ, συμμετέχουν σε συναντήσεις, γυρνάνε από εδώ και από εκεί σε ραντεβού, πουλούν υπηρεσίες, κοπανιούνται στα πληκτρολόγια, μιλάνε στα τηλέφωνα, σηκώνουν κιβώτια, σου σηκώνουν το δάχτυλο, «να ψηφίσεις, είναι θέμα δημοκρατίας», παραδίδουν εμπορεύματα, σηκώνονται, κάθονται, οδηγούν, ξανακάθονται, δίνουν εντολές, παίρνουν εντολές, σερβίρουν, δουλειές από εδώ, δουλειές από εκεί, σπίτια, χτισίματα, γκρεμίσματα, ανακαινίσεις, γονυκλισίες, παπάδες, real estate, πολύ χρήμα, ανάπτυξη, επιδόματα, επιδοτήσεις, γεννητούρια, θάνατοι, μιμίδια, τσιτάτα και social media και στο βάθος το κενό, «πού είναι οι οδοντόκρεμες;» στον διάδρομο στο βάθος, μα τι τις χρειαζόμαστε τόσες οδοντόκρεμες;

Μα γιατί έχουμε πλουραλισμό, έχουμε ελεύθερη οικονομία, έχουμε ανταγωνισμό, έχουμε προϊόντα για τις ανάγκες του καθενός, βρες την οδοντόκρεμα που σου ταιριάζει, που ταιριάζει στο στιλ σου, που σε εκφράζει, που σε κάνει να νιώθεις καλύτερος άνθρωπος, εντάξει, πειράζει να πάρω την προσφορά;

Θα πάρω την προσφορά, είναι και αυτή μία επιλογή, «αγάπη μου πήρα Kolrate mint με ειδικό σύστημα γονιδιακής ανασύστασης ιστών που εξοικονομούν χρόνο στο βούρτσισμα. Δύο ευρώ φθηνότερα τις είχαν», είσαι ελεύθερος να επιλέξεις την οδοντόκρεμά σου, αχ, τι ωραία που είναι η ζωή στον καπιταλισμό, τι ελευθερία είναι αυτή, ναι, αλλά στον κομμουνισμό δεν είχε φαφούτηδες, ούτε τώρα έχει στον καπιταλισμό, να, στη Ρωσία, τους στείλανε στο μέτωπο, εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί, φαφούτηδες και μη, χέσε μας με τους νεκρούς στην Ουκρανία, πόλεμο έχουν, σκοτώνονται, τι να κάνω εγώ τώρα, να μην ψάξω οδοντόκρεμα;

Μα ρε παιδιά γίνεται χαμός εκεί πέρα, ανθρώπινα μέλη δεξιά κι αριστερά, εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπινα μέλη διάσπαρτα στη λάσπη, βομβαρδισμοί, σύννεφα απεμπλουτισμένου ουρανίου να σουλατσάρουν, φωτιά, καταστροφή, θάνατοι και φρίκη, μέταλλα και καψαλισμένες ανθρώπινες σάρκες μέσα στα βρωμερά βροχόνερα, δεν πειράζει όμως, όλα για καλό γίνονται, στο όνομα κάποιας καθαρότητας, κάποιας αρχής, κάποιας ηθικής αξίας, κάποιας υπαρξιακής ανάγκης, πάντα στο όνομα κάποιας υπερβατικότητας που το μόνο που υπερβαίνει είναι η λογική η οποία ποτέ δεν υπαινίχθηκε ότι σε οποιαδήποτε μορφή της θα σώσει τον κόσμο, όπου ακούς σωτηρία του κόσμου, βάλτο στα πόδια και στο κάτω κάτω της γραφής, γιατί να σωθούμε; Από πού;

Δεν υπάρχει σωτηρία, άρα λοιπόν ας ζήσουμε όπως το Κιρκινέζι που αερογλιστρούσε, ακίνητο το άτιμο στον αέρα, υπέροχο να το βλέπεις, μέχρι που μία καρακάξα του την έπεσε από πίσω και το έδιωξε. Ζόρικες οι καρακάξες. Πέταξε πιο πέρα και κυνηγούσε χελιδονάκια. Ευτυχώς δεν είδα να πιάνει κανένα, αλλά τι να κάνει, πρέπει να φάει κι αυτό.

Χαιρετώ.

Γιώργος Γιαλούρης

(Φίλε Γιώργο, απολαυστικό το κείμενό σου. Γιώργο, είναι όλα λάθος και εμείς συμπεριφερόμαστε σαν να είναι όλα σωστά και λογικά. Η κατάληξη είναι η κατάθλιψη, ο ψυχολόγος-ψυχίατρος και τα χάπια. Πού τι θα σου πει ο ψυχολόγος; Θα σου πει να αλλάξεις τρόπο ζωής, να κάνεις πράγματα που αγαπάς και τέτοια. Εντάξει, τα λέω κι εγώ αυτά. Και τα κάνω κιόλας. Γιατί είμαι άνθρωπος, έχω μια ζωή να ζήσω και δεν σκοπεύω να την περάσω με χάπια και κατάθλιψη σαν πολλούς από τους φίλους μου που έχουν γίνει έπιπλα του σπιτιού τους και θα τους κληρονομήσει το διαμέρισμά τους. Γιώργο, όποιος δεν θέλει να αποτρελαθεί, ας βρει μια καβάντζα κάπου μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου, κι ας αφεθεί να του δείξουν ξανά τα χελιδόνια τη φύση των πραγμάτων. Γιατί οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τη φύση των πραγμάτων. Γιώργο, σκέφτομαι πως το κιρκινέζι θα μπορούσε να είναι ο Πίπης, το τραυματισμένο κιρκινέζι που έσωσα πριν από αρκετά χρόνια στη Ζάκυνθο. Ή μπορεί να είναι το παιδί του Πίπη. Οπότε, πες του χαιρετίσματα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.