Ωδή στις Τέσσερις Μέρες που Συγκλόνισαν τον Κόσμο και στους Νέους Επαναστατημένους των Γκέτο της Γαλλίας που έγραψαν Ιστορία

Φίλε Πιτσιρίκο, καλησπέρα.
Η επαναστατική φλόγα φαίνεται να έχει σβήσει στην Γαλλία αφού έπεσαν πάνω της θεοί και δαίμονες για να την σβήσουν. Δεν μπόρεσε να φουντώσει κι άλλο μετά από την τέταρτη μέρα που είχε φέρει τον μεγαλύτερο πανικό στο σύνολο του Γαλλικού Κράτους και της άρχουσας τάξης. Νιώθω την ανάγκη να γράψω μια ωδή για εκείνες τις τέσσερις μέρες και τους συκοφαντημένους νέους που κατάφεραν να με εμπνεύσουν όπως δεν περίμενα ξανά να εμπνευστώ από γεγονός στην Δύση. Τώρα που ακόμη καίει μέσα μου και πριν η καθημερινότητα πάλι με ρουφήξει και με οδηγήσει σε πολιτικό κυνισμό.

Εκείνη λοιπόν την τέταρτη μέρα του ξεσηκωμού των νέων των γκέτο και των άλλων υποβαθμισμένων περιοχών της Γαλλίας, έγινε ένα γεγονός που ελάχιστα σχολιάστηκε στον δυτικό κόσμο.

Η ένωση των αστυνομικών της Γαλλίας έβγαλε μια ανακοίνωση που δεν είχε όμοιά της στην σύγχρονη ιστορία δυτικών κρατών.

Χαρακτήρισε αυτά που γίνονταν ως έναρξη εμφυλίου πολέμου και απαίτησε από το Γαλλικό κράτος να της δοθεί πλήρης αυτονομία και ευχέρεια να αντιμετωπίσει ακόμη και με μαζική φονική βία τους “αλήτες” που είχαν ξεφύγει εντελώς και δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με άλλο τρόπο, και ότι, σε περίπτωση που δεν τους δινόταν αυτή η αυτονομία, θα στρέφονταν κατά του Γαλλικού κράτους και θα το έκαναν αυτό χωρίς την άδειά του.

Τέτοια ανακοίνωση στην δραματικότητα και την ακρότητά της θα μπορούσε να συμβεί μόνο αν υπήρχε ένα πραγματικό επαναστατικό γεγονός.

Πολλοί μπερδεύουν την έννοια και την πραγματικότητα ενός επαναστατικού γεγονότος με την έννοια και την πραγματικότητα μίας επανάστασης, αλλά αυτά είναι τις περισσότερες φορές δύο πολύ διαφορετικά πράγματα.

Ένα επαναστατικό γεγονός έχει ως πρόπλασμα πολλά από τα στοιχεία που έχει μια επανάσταση χωρίς να φτάνει το εντελώς διαφορετικό επίπεδο μιας επανάστασης. Άνθρωποι που μπερδεύουν και ταυτίζουν αυτές τις δύο έννοιες και πραγματικότητες, μπερδεύονται στην αναγνώριση επαναστατικών γεγονότων και αρνούνται να τα χαρακτηρίσουν ως τέτοια, μόνο και μόνο γιατί δεν φτάνουν το επίπεδο μιας επανάστασης.

Επαναστατικό γεγονός σημαίνει ότι στην διάρκειά του μπορείς να το μπερδέψεις με επανάσταση γιατί έχει όλα τα στοιχεία της όπως ένοπλη πτέρυγα, ήττα των αστυνομικών δυνάμεων στον δρόμο, μαζικές απαλλοτριώσεις, συντριβή του φετιχισμού των εμπορευμάτων και του χρήματος, πανικός της εξουσίας που μιλάει με όρους επιβίωσής της και για κρίσιμες μέρες που θα κρίνουν τα πάντα αλλά τελικά παραμένει τέτοιο, ένα γεγονός που δεν μπόρεσε να γίνει μια μόνιμη νέα κατάσταση όπως μπορεί να το κάνει μια επανάσταση.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι την εξέγερση την παράγουν οι εξεγερμένοι, την επανάσταση οι επαναστάτες και τα επαναστατικά γεγονότα οι επαναστατημένοι κι έτσι θα αποκαλώ στο εξής αυτούς τους νέους που συμμετείχαν ενεργά στα δρώμενα που σχολιάζουμε και αναλύουμε.

Ένα επαναστατικό γεγονός μοιάζει πολύ μετά την λήξη του με εξέγερση. Είναι όμως κάτι περισσότερο από αυτή όπως είναι κάτι λιγότερο από επανάσταση, σε μια ενδιάμεση κατάσταση που δεν είναι εύκολο να περιγραφεί, γιατί, σε αντίθεση με τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις, έχει λιγότερο μελετηθεί και από τις δύο.

Ένα επαναστατικό γεγονός θέτει ερωτήματα που μπορούν να απαντηθούν μόνο σε μία επανάσταση με έναν τρόπο που δεν μπορεί να το κάνει μια εξέγερση.

Και εκείνες οι 4 μέρες έθεσαν πολλά ερωτήματα.

Πριν όμως δούμε τι ερωτήματα έθεσε, να δούμε πρώτα ποιοί κατάφεραν να δημιουργήσουν και να ζήσουν το συγκεκριμένο επαναστατικό γεγονός.

Το δημιούργησαν και το έζησαν οι νέοι των γκέτο και των άλλων υποβαθμισμένων περιοχών.

Ο κορμός λοιπόν των επαναστατημένων ήταν νέοι σε αποκλεισμό και περιφρόνηση, μέσα σε φτώχεια και δολοφονική αστυνομική καταστολή, με τους γονείς τους ή τις γιαγιάδες τους να κατάγονται από μέρη που είχαν αποικιοποιηθεί από το Γαλλικό Κράτος που σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους για να κρατήσει το αποικιοκρατικό του σύστημα και πλατσικολόγησε και λεηλάτησε όσο πλούτο και φυσικούς πόρους μπόρεσε εκείνων των περιοχών.

Η μεγάλη πλειοψηφία τους είναι Γάλλοι γιατί στην Γαλλία γεννήθηκαν και ξεσηκώθηκαν απέναντι σε ένα αστυνομικό καθεστώς με 15 διαφορετικά σώματα καταστολής που έχει καταγγελθεί και στον ΟΗΕ για την αγριότητά του, το οποίο είχε σκοτώσει 13 άτομα ατιμώρητα μόνο τον τελευταίο χρόνο.

Η μεγάλη πλειοψηφία τους επίσης είναι νέοι 15-22 χρόνων αλλά υπήρξαν συλλήψεις ακόμη και 9χρονων. Οι συλλήψεις, συνολικά, ήταν πολλές χιλιάδες και δυστυχώς γνωρίζουμε πολύ λίγα για την κατάσταση των συλληφθέντων και για το πώς τους συμπεριφέρεται το Γαλλικό Κράτος στον εγκλεισμό τους.

Πώς έδρασαν αυτοί οι επαναστατημένοι νέοι; Όπως έγραψα αλλού κι εδώ το παρουσιάζω λίγο τροποποιημένο, έδρασαν με ακατέργαστο, χαοτικό αλλά και τόσο αποφασισμένο τρόπο, θυμίζοντας στην υπόλοιπη κοινωνία που είχε μείνει ακόμη υποταγμένη τι θα έπρεπε αυτή να κάνει απέναντι σε ένα τέτοιο σύστημα. Ξεφτιλίζοντας την ιερότητα του χρήματος και της ιδιοκτησίας, αψηφώντας, ακόμη και ένοπλα, όλα τα διαφορετικά σώματα καταστολής και καταστρέφοντας σύμβολα ταμπού που υπάρχουν για να φτιασιδώνουν την βαρβαρότητα του συστήματος.

Έδρασαν, επίσης, με τρόπο που έδειχνε ότι δεν ήθελαν να σκοτώσουν (ούτε τους μπάτσους που ήθελαν να τους χτυπήσουν άσχημα και όχι του θανατά) αλλά κυρίως να χτυπήσουν μαζικά την άψυχη ιδιοκτησία είτε καίγοντάς την, είτε καταστρέφοντάς την με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, αλλά και να απαλλοτριώσουν όλα τα είδη των εμπορευμάτων που το σύστημα απαιτεί χρήματα για την απόκτησή τους.

Επίσης, κάποιες φορές έδρασαν και με τρόπους που δεν έχουμε ξαναδεί σε εξεγέρσεις και επαναστατικά γεγονότα της Δύσης όπως πχ απελευθερώνοντας ζώα από ζωολογικούς κήπους που ως δράση έθεσε πολλά ερωτήματα (θα δούμε αργότερα το ζήτημα των ερωτημάτων αυτού του επαναστατικού γεγονότος)

Τι αποτελέσματα είχε η δράση τους; Εδώ η κοινωνική επιστήμη πρέπει να ξαναγραφεί γιατί δεν πρόβλεψε σε καμία περίπτωση αυτά τα αποτελέσματα.

Οι εξεγερμένοι, χοντρικά, μπορούν να περιγραφούν ως λούμπεν προλεταριάτο όμως ποτέ στην ιστορία η δράση του λούμπεν προλεταριάτου δεν είχε αυτά τα αποτελέσματα. Ως τώρα γνωρίζαμε ότι, αν το λούμπεν προλεταριάτο ξεσηκωθεί, έχει όρια στο τι μπορεί να καταφέρει σε μια μεγάλη δυτική χώρα όπως η Γαλλία. Τα όριΆ του τα είχε δείξει πάλι στην Γαλλία τον Νοέμβρη του 2005, όταν για 21 μέρες υπήρχαν συγκρούσεις με μπάτσους, εμπρησμούς κτιρίων και διαρκής αναταραχή στα προάστια. Είχε φέρει και εκείνη η εξέγερση χιλιάδες συλλήψεις και είχε γίνει εθνικό θέμα αλλά ποτέ της δεν έφερε τα αποτελέσματα που έφερε το επαναστατικό γεγονός του 2023.

Πολλοί θα διαφωνήσουν με αυτή την εκτίμηση και βλέπουν αυτές τις 4 μέρες ως μια πιο τρομερή επανάληψη της εξέγερσης του 2005 χωρίς ουσιαστικές διαφορές.

Εδώ, όμως, ίσχυσε η διαλεκτική διαδικασία που μετατρέπει την ποσότητα σε ποιότητα και δημιουργεί κάτι εντελώς καινούργιο, ενώ φαινομενικά αυτό παρουσιάζεται σε αυτούς που δεν έχουν αντιληφθεί την μεταμόρφωση, σαν μεγαλύτερη ποσότητα του προηγούμενου.

Και σίγουρα οι δράσεις των 4 ημερών του 2023 ήταν σε μεγαλύτερη ποσότητα από τις άλλες που κράτησαν 21 μέρες.

Βγήκαν κάποια στατιστικά που συγκρίνουν τα δύο γεγονότα αφήνοντας βολικά απέξω κάποιους δείκτες που θα έδειχναν ακόμη μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ τους.

Σε 4 (τέσσερις) μέρες λοιπόν, οι επαναστατημένοι έκαψαν 3πλασια κτίρια (900 σε σχέση με 300) και τραυμάτισαν τριπλάσιους μπάτσους (600 σε σχέση με 225) σε σχέση με αυτό που έκαναν οι εξεγερμένοι του 2005 σε 21 (εικοσιμία) μέρες. (Το αφήνω σαν απλό μαθηματικό πρόβλημα γυμνασιακού επιπέδου πόσες φορές μεγαλύτερη ήταν η δράση τους αναλογικά)

Επίσης, είχαν να αντιμετωπίσουν τετραπλάσιους μπάτσους όλων των ειδών σε σχέση με αυτούς του 2005 (45.000 ενώ το 2005 ήταν 11.000)

Δεν μπορούμε ακόμη να συγκρίνουμε τους δείκτες που έχουν παραλείψει, όπως ο αριθμός των τραπεζών που χτυπήθηκαν. Ξέρουμε χοντρικά ότι το 2005 ήταν σχετικά μικρός, ενώ το 2023 πολύ μεγάλος.

Άλλη ποσοτική διαφορά με το 2005 ήταν ο αριθμός των εστιών του ξεσηκωμού που το 2023 ήταν πάλι πολύ μεγαλύτερος και απλωμένος σε πολύ περισσότερες πόλεις, ενώ το 2005 ήταν κυρίως σε κάποια προάστια του Παρισιού.

Αυτές είναι ποσοτικές διαφορές.

Όμως εδώ δεν μιλάμε μόνο για ποσότητα που έγινε ποιότητα.

Υπάρχουν σημαντικότερες ποιοτικές διαφορές, δηλαδή δράσεις που ήταν εντελώς απούσες το 2005 αλλά εμφανείς το 2023.

Εμφανίστηκε πρώτη φορά ένοπλο κομμάτι που, μέσα στην εξέλιξη των ημερών, γινόταν όλο και μεγαλύτερο, με πολλές απαλλοτριώσεις οπλοπωλείων και αστυνομικών τμημάτων.

Οι επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα δεν ήταν μόνο περισσότερες αλλά για πρώτη φορά έγιναν με βαρύ οπλισμό και σε μία συγκεκριμένη περίπτωση με ρουκέτες σε πολύ καλά οχυρωμένο αστυνομικό τμήμα.

Εμφανίστηκαν ένοπλες περιπολίες σε συγκεκριμένες περιοχές από επαναστατημένους.

Επίσης, οι απαλλοτριώσεις γίνονταν πολλές φορές με διαφορετικό τρόπο. Δεν ήταν όπως το 2005 ένας άγριος ανταγωνισμός ποιος θα προλάβει να αρπάξει και ποιος θα πάρει τα περισσότερα αλλά είδαμε και επαναστατημένους να μοιράζουν τα εμπορεύματα χωρίς να ενδιαφέρονται οι ίδιοι να κρατήσουν τίποτα. (Υπάρχουν σχετικά βίντεο από μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια)

Είδαμε και τι δεν είδαμε.

Εδώ χρειάζεται μια παρένθεση για να τονιστεί ότι μιλάμε για ένα γεγονός που είναι απίστευτα λογοκριμένο για τα ως τώρα δυτικά δεδομένα (Αν και από το 2020 ο δυτικός κόσμος είχε δείξει ότι περνάει σε μια νέα φάση όπου η λογοκρισία όχι μόνο δεν είναι πια αδιανόητη αλλά και δεδομένη για κάποια θέματα)

Αυτό το κείμενο γράφεται ενώ βλέπουμε τον πλήρη ξεπεσμό της δύσης που εγκαλούσε τις χώρες του παγκόσμιου νότου για λογοκριτικό έλεγχο στο ίντερνετ και τώρα έχει εξαπολύσει στην Γαλλία την μεγαλύτερη εκστρατεία φίμωσης και ελέγχου του ίντερνετ. Κι όλα αυτά γιατί οι αποκλεισμένοι και στιγματισμένοι νέοι των γκέτο ξεσηκώθηκαν ενάντια στην δολοφονική αστυνομική βία, έχοντας όλα τα κόμματα ενάντια τους και χωρίς καν η βία τους στην εξέγερση να σκοτώνει.

Επίσης, η λογοκρισία ήρθε από όλες τις πλευρές. Σε αντίθεση με την εξέγερση στις ΗΠΑ τον Μάη-Ιούνη του 2020 που υπήρχαν χιλιάδες διαφορετικά βίντεο και live streamings, πολλές από τις δράσεις των επαναστατημένων έμειναν στο σκοτάδι γιατί για πρώτη φορά υπήρχε η απειλή του άμεσου εντοπισμού αυτών που τραβάνε βίντεο και οι έφηβοι-νεαροί επαναστατημένοι χρησιμοποιούσαν κυρίως το Snapchat που έχει λειτουργία αυτοκαταστροφής των μηνυμάτων και των βίντεο μετά από κάποιο χρόνο (και γι’αυτό λυσσάει ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας να το απαγορεύσει άμεσα κι ας είναι αμερικανική εταιρεία).

Σε μια εποχή που ο καθένας έχει κινητό που τραβά καλό βίντεο και έχουμε γεμίσει με εκατομμύρια βίντεο μόνο για τις γάτες μας, βρεθήκαμε σε ένα σκοτάδι και από τα πάνω με επίσημη λογοκρισία και από τα κάτω για την προφύλαξη της ακεραιότητας των επαναστατημένων. Άλλη μια τρομερή ένδειξη ότι μιλάμε για επαναστατικό γεγονός και όχι για εξέγερση.

Κι επομένως, πολλά δεν γνωρίζουμε που έγιναν, πολλά έμειναν χωρίς καταγραφή και μιλάμε για ένα γεγονός που θα το μάθουμε στην ολότητά του μετά από πολύ καιρό και ποτέ σε πλήρη βαθμό. Κάποια πράγματα ίσως μαθευτούν μετά από πολλά χρόνια -ίσως και ποτέ- όπως το ποια ήταν η δράση των μυστικών υπηρεσιών στην διάρκεια του γεγονότος.

Ξέρουμε σίγουρα ότι οι επαναστατημένοι δεν σκότωσαν γιατί αυτό το γεγονός θα το είχε κάνει σημαία του, το γαλλικό αστυνομικό καθεστώς.

Σχολιάζουμε και αξιολογούμε τι έγινε με βάση κάποια συγκεντρωτικά στοιχεία και βίντεο που έχουν επιτραπεί να βγουν ή έχουν ξεφύγει από την λογοκρισία τους, καθώς οι επαναστατημένοι δεν διαθέτουν εκπροσώπους και συγγραφείς που να δίνουν μια συνολική εικόνα και εκτίμηση της δράσης τους.

Έστω κι έτσι, αυτά που βγήκαν είναι αρκετά για να καταλάβουμε με το τι έχουμε να κάνουμε.

Ένα ατόφιο εντελώς καινούργιο για τον αιώνα μας αλλά και για τον προηγούμενο αιώνα, επαναστατικό γεγονός σε μεγάλη δυτική χώρα από νεαρό κόσμο που έχει κυρίως καταγωγή από χώρες του παγκόσμιου νότου.

Επιστρέφουμε στα αποτελέσματα αυτού του επαναστατικού γεγονότος.

Είδαμε για κάποιες μέρες η πιο ισχυρή και ανελέητη αστυνομία της Ευρώπης να χάνει εντελώς τον έλεγχο και να ταπεινώνεται στον δρόμο, ως το σημείο να απαιτεί άδεια για μαζική σφαγή.

Πλούσια καταστήματα, πολυκαταστήματα και εμπορικά κέντρα να μετατρέπονται σε ζώνες άμεσης αναδιανομής του πλούτου.

Απαγορεύσεις κυκλοφορίας να σπάνε με ευκολία σαν να μην έχουν καμία ισχύ.

Τον Πρόεδρο της χώρας να βγάζει διάγγελμα που να απαιτεί από τους γονείς να κρατάνε τα παιδιά στο σπίτι τους με νέες τιμωρητικές διατάξεις για όσους γονείς δεν συμμορφώνονται. Φανταστείτε τέτοια είδηση από χώρα του παγκόσμιου νότου και τι απαξιωτικά σχόλια θα έφερνε στους δυτικούς για την φύση ενός τέτοιου καθεστώτος που βγάζει τέτοια διαγγέλματα και τιμωρίες!

Το Γαλλικό Κράτος για τέσσερις μέρες να γονατίζει και να μην έχει ιδέα με τι μίγμα καρότου και μαστιγίου μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο να συμμετέχει στην λογοκρισία, στην συγκάλυψη και στην αποσιώπηση. Ποτέ λχ δεν μας είπαν πόσες τράπεζες χτυπήθηκαν και αντιμετώπισαν την επίθεση στο τοπικό χρηματιστήριο της Μασσαλίας σαν να μην έγινε ποτέ. Μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα το γιατί.

Μπορούν όλα αυτά τα τρομερά να τα καταφέρει μόνο του το λούμπεν προλεταριάτο; Από πότε; Πρέπει να πάμε πίσω στο 1992 στην εξέγερση του Λος Άντζελες, όταν είχε κατέβει η εθνοφρουρά και ο στρατός για να βρούμε κάτι ανάλογο. Αλλά μήπως είδαμε εκεί διαγγέλματα για γονείς, τέτοια λογοκρισία και μαζικό σπάσιμο απαγορεύσεων της κυκλοφορίας σαν να μην υπήρχαν;

Εκείνο του 1992 ήταν πιο βίαιο με δεκάδες νεκρούς και ένοπλες συμπλοκές καταστηματαρχών και εξεγερμένων και η ύπαρξη αυτών των δεκάδων νεκρών λειτούργησε σαν το τέλειο άλλοθι για την ολοκληρωτική καταστολή της εξέγερσης.

Ποτέ, όμως, τότε δεν αμφισβητήθηκε σοβαρά η δύναμη και η ακεραιότητα του κράτους.

Στην Γαλλία, αντίθετα, το κράτος έφτασε πολύ γρήγορα σε νευρικό κλονισμό και απόλυτο πανικό χωρίς καν να υπάρχουν δεκάδες νεκροί κι έτσι κατέφυγε σε ασύλληπτα χουντικά μέτρα για δυτική δημοκρατία. Κι αυτό λέγεται μετά τα όσα τρέλα ζήσαμε το 2020-2021 με την πανδημία και την διαχείρισή της.

Άρα, εδώ έχουμε να κάνουμε με μία κατάσταση πρωτοφανή, κάτι εντελώς καινούργιο που ισοδυναμεί με την είσοδο ενός νέου επαναστατικού υποκειμένου για τον δυτικό κόσμο.

Εκτίμησή μου, εδώ και καιρό, είναι ότι πέρασε η εποχή όπου υπήρχε ένα μόνο κυρίαρχο εν δυνάμει επαναστατικό υποκείμενο, αν ποτέ τελικά υπήρξε τέτοια εποχή.

Το δυτικό σύστημα εξουσίας με τις δαιδαλώδεις αλληλοεμπλεκόμενες εξουσιαστικές δομές του, τον τεράστιο πλούτο του με την πιο άνιση κατανομή του, τα τεχνολογικά μέσα ελέγχου και επιτήρησής του, τα πολυποίκιλα θεάματα και περισπάσεις του και το πιο ανεπτυγμένο σύστημα οργανωμένης προπαγάνδας σε όλο τον πλανήτη που θέτει κάθε φορά την ατζέντα των επιτρεπτών θεμάτων και απόψεων και διαλέγει κάθε φορά ποια ομάδα θα στοχοποιηθεί και θα απομονωθεί από τις υπόλοιπες, δεν θα μπορούσε να ανατραπεί από ένα μόνο επαναστατικό υποκείμενο παρά μόνο από μια συμμαχία διαφορετικών.

Το νεαρό λούμπεν προλεταριάτο στην Γαλλία κατέκτησε την θέση του επαναστατικού υποκειμένου, δείχνοντας τι μπορεί να κάνει μόνο του κόντρα σε όλους και όλα. Και ήταν τόσα πολλά αυτά, ώστε δεν μπορούσε πλέον να κλιμακώσει κι άλλο όταν έφτασε τόσο ψηλά τον πήχη την τέταρτη μέρα.

Ακριβώς γιατί προκάλεσε επαναστατικό γεγονός και όχι εξέγερση, δεν γινόταν να συνεχίσει την δράση του για 21 ημέρες όπως είχε γίνει το 2005.

Χρειάστηκε τότε την στήριξη και άλλων κοινωνικών κομματιών και υποκειμένων αλλά τέτοια δεν ήρθε σε μια κοινωνία που πρόσφερε πολλαπλάσιο χρήμα για τον δολοφόνο μπάτσο σε σχέση με την μητέρα του δολοφονημένου παιδιού.

Δεν είδαμε καμία κήρυξη γενικής απεργίας, καμία κατάληψη σε σχολές (άλλωστε είμαστε και στον Ιούλη), κανένα άλλο κίνημα που να ήθελε να συνδεθεί μαζί του.

Οι επαναστατημένοι έμειναν μόνοι σε μια χώρα που το κομμουνιστικό της κόμμα ήταν βασιλικότερο του βασιλέως για την ανάγκη λογοκρισίας και ελέγχου των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ώστε να έρθει πιο γρήγορα η συντριβή τους.

Έμειναν μόνοι να τους συκοφαντούν και να τους στιγματίζουν όλοι όπως είναι τόσο εύκολο να συκοφαντηθεί και να στιγματιστεί ένα υποκείμενο με κακή φήμη, χωρίς εκπροσώπους και μόνιμες δομές οργάνωσης.

Η τεράστια δύναμή του να μπορεί να αψηφήσει όλους και όλα ήταν και η τεράστια αδυναμία του να μπορεί να στιγματιστεί και απαξιωθεί από όλους και όλα.

Και έμεινε από τους πολιτικούς μόνο ο Μελανσόν να κρατά κάποια αξιοπρέπεια, αρνούμενος να τους καταδικάσει απερίφραστα, μιλώντας για εξέγερση των φτωχών και για την ανάγκη της δικαιοσύνης που υπερβαίνει αυτής της ασφάλειας. Πληρώνοντας, βέβαια, το τίμημα να είναι τώρα ο πολιτικός που δέχεται τις πιο άθλιες και ασταμάτητες επιθέσεις από τα ΜΜΕ της Γαλλίας και την οργανωμένη προπαγάνδα.

Από που μπορούσε να έρθει αυτή η στήριξη;

Ο Μπρυκνέρ που είναι κάθετα αντίθετος και συμμετέχει ενεργά στην συκοφάντησή τους, είπε πρόσφατα ότι: “Ο πραγματικός εφιάλτης εδώ θα ήταν η συμμαχία των «Εξεγερμένων της Γης” και των ταραξιών των συνοικιών, των πράσινων μεσοαστών και των νεοπρολετάριων που αναπαριστούν μια αδύνατη και μη ανιχνεύσιμη επανάσταση”

Αντιστρέφοντας το σύνθημα του Μάη του 68, ο εφιάλτης τους είναι το όνειρο μας!

Πού είναι οι Φανόν και οι Ντουρούτι της εποχής μας να το κάνουν πράξη; Υπάρχουν άραγε;

Ώς τώρα, ενεργοί σύμμαχοί τους υπήρξαν κάποιοι ακτιβιστές των κίτρινων γιλέκων, που οι περισσότεροι εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν από την αστυνομία, αλλά όχι ένα σημαντικό κομμάτι τους, κάποιοι αντίφα και αναρχικοί και κάποιοι κομμουνιστές που θεωρούν τους εαυτούς τους επαναστάτες και καλούν στο Twitter τους επαναστατημένους, την επόμενη φορά να κάψουν πρώτα τα κεντρικά γραφεία του κόμματος για την επαίσχυντη προδοσία του!

Αυτές οι λιγοστές δυνάμεις μπόρεσαν να νιώσουν την ψυχή και το δίκιο των επαναστατημένων σε μια κοινωνία που ένα σεβαστό ποσοστό της δεν θα είχε κανένα πρόβλημα ή ακόμη και καλεί σε μαζική εξολόθρευση τους.

Με την είσοδο ενός νέου επαναστατικού υποκειμένου που μπορεί να ξεπερνά τις εξεγέρσεις και να δημιουργεί επαναστατικά γεγονότα δημιουργήθηκε ένας πολιτικός σεισμός τις συνέπειες του οποίου, μόλις αρχίζουμε σιγά σιγά να μπορούμε μερικώς να καταλάβουμε.

Το αν αυτός ο σεισμός αποδειχθεί ο κύριος ή αυτός που θα φέρει τον μεγαλύτερο, θα το δείξει η ιστορία της Γαλλίας τα επόμενα χρόνια.

Όμως, οι επαναστατημένοι το μήνυμά τους το έστειλαν όπως μπορούν να στείλουν πολιτικό μήνυμα άνθρωποι χωρίς φωνή και πολιτική οργάνωση, για τους οποίους η πλειοψηφία της κοινωνίας αδιαφορεί ή περιφρονεί την ύπαρξη τους.

Το μήνυμα ήταν περίπου αυτό: “Αυτό μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας και δεν είναι λίγο. Βρείτε τρόπο να συνδεθείτε μαζί μας, εμείς δεν ασχολούμαστε καν να τον βρούμε, γιατί αυτοί είμαστε, μια δύναμη της φύσης που δεν σέβεται τίποτα από το σύστημά σας όταν αποφασίζει να ξεσηκωθεί αλλά και μια δύναμη με έλεος για την ζωή που εσείς μας πνίξατε από την γέννηση μας”

Υπήρξε ένας τέτοιος αρχέγονος ρομαντισμός στην ενέργειά τους να ελευθερώσουν τα ζώα του ζωολογικού κήπου, όπως θα ταίριαζε σε ανθρώπους που είναι τόσο έξω από το σύστημα. Άνοιξαν το θέμα αν ήταν σωστή μια τέτοια ενέργεια με κλασικούς δυτικούς υποκριτές να κλαίνε για τα ζώα που κινδύνεψε η ζωή τους. Ως Vegan που έχει μάθει να ζει με την συνειδητοποιημένη φρίκη της καθημερινής δολοφονίας 100 εκατομμυρίων ζώων από την βιομηχανία του κρέατος, βρήκα την ενέργειά τους επαναστατική. Έδωσαν την ευκαιρία σε ζώα όπως ζέμπρες και λιοντάρια, να ανακαλύψουν ότι υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος πέρα από τον περιφραγμένο και ελεγχόμενο χώρο που τους είχαν καταδικάσει οι άνθρωποι. Ακόμη κι αν σκοτώνονταν θα είχαν σκοτωθεί επιτέλους ελεύθερα, ανοίγοντας το βαθύτερο ζήτημα γιατί να υπάρχουν τέτοιοι περιορισμένοι και πνιγεροί χώροι για τέτοια ζώα.

Και απάντησαν με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο στις φασιστικές αηδίες του Μπορέλ που είχε κάνει την μεταφορά για τον κήπο της Ευρώπης και την ζούγκλα του παγκοσμίου νότου χωρίς, το πιο πιθανό, να ήξεραν την δήλωσή του. Ας μην ανησυχούν οι υποκριτές που καταπίνουν αμάσητα τις πολλές δισεκατομμύρια δολοφονίες ζώων και νοιάζονται μόνο για την τύχη συγκεκριμένων ζωών. Τα συγκεκριμένα αυτά ζώα μάλλον τα ξανα-αιχμαλώτισαν· διαφορετικά, αν είχαν πεθάνει, θα το είχαν ήδη χρεώσει στους επαναστατημένους, όπως με το μικροσκόπιο ψάχνουν να τους χρεώσουν το οτιδήποτε.

Να λοιπόν το πρώτο επαναστατικό γεγονός στην δύση που έθεσε άμεσα το ερώτημα τι πρέπει να κάνουμε με τους ζωολογικούς κήπους!

Ποια άλλα ερωτήματα έθεσαν;

Έθεσαν το ερώτημα αν η κατανάλωση πρέπει να συνοδεύεται από χρηματικές συναλλαγές και το απάντησαν με τον τρόπο τους, ότι όχι δεν χρειάζεται. Τα αγαθά παράγονται για να καταναλώνονται, όχι για να μεσολαβεί η πράξη της χρηματικής συναλλαγής για να καταναλωθούν.

Έθεσαν το ερώτημα αν χρειάζονται αστυνομικά σώματα καταστολής. Όχι δεν χρειάζονται. Υπάρχουν μόνο για να υπηρετούν τους πλούσιους και να καταπιέζουν τους φτωχούς σε ένα σύστημα μαζικού θανάτου, συμβολικού και πραγματικού.

Έθεσαν το ερώτημα αν χρειάζονται τα αμάξια στις πόλεις και γιατί ζούμε σε πόλεις που υπηρετούν τα αμάξια και όχι την ζωή. Όχι δεν χρειάζονται! Κάψτε τα όλα. Από τα πιο φθηνά μέχρι τα πιο ακριβά. Μπορούμε καλύτερα χωρίς αυτά. Μα έκαψαν και λεωφορεία θα πουν κάποιοι. Στην πραγματικότητα πολύ λίγα σε σχέση με τα πολλές χιλιάδες καμένα αμάξια.

Έθεσαν το ερώτημα τι είναι πραγματική βία. Είναι βία να σπάζονται μαζικά αντικείμενα και να καίγονται ντουβάρια χωρίς ψυχή που εύκολα αντικαθίστανται και είναι βία να απαλλοτριώνονται αντικείμενα προς πώληση; Όχι δεν είναι. Η βία απαιτεί χτυπήματα και βλάβη στο ζωντανό, δεν έχει σχέση με το τι συμβαίνει στα άψυχα.

Έχω κι εγώ χρησιμοποιήσει τον όρο συμβολική βία για να περιγράψω σπασίματα αντικειμένων. Είναι λάθος όρος. Η βία είναι κάτι συγκεκριμένο κι αν αυτό το σύστημα διαπαιδαγωγεί με νοσηρή προσκόλληση σε αντικείμενα, αυτό συνιστά αρρώστια αυτού του συστήματος. Οι υστερικές αντιδράσεις που προκαλεί αυτή η προσκόλληση όταν αντικείμενα καταστρέφονται, δεν είναι βία.

Βία είναι αυτό που περιγράφεται σε βιβλία όπως το “Endless Holocausts: Mass Death in the History of the United States Empire” του David Michael Smith, στην τριλογία με τίτλο “Murder Incorporated” του Mumia Abu-Jamal που σαπίζει για 40 χρόνια στην φυλακή για κάτι που δεν έκανε ποτέ, και στα βιβλία του Andre Vltchek που αποκαλύπτουν το ατέλειωτο όργιο βίας του δυτικού συστήματος εξουσίας με τους εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρούς και με τον ασύγκριτο σαδισμό του σε ανθρώπους και ζώα. Πραγματική βία που δεν είναι γνωστή σε μια κοινωνία που έχει μάθει να φρικάρει για τα καμένα αμάξια και να αδιαφορεί για τον πραγματικό ανθρώπινο πόνο. Και μάλιστα, σε ένα σύστημα που η “δημιουργική καταστροφή” με την μορφή οικονομικών κρίσεων, είναι βασική λειτουργία του.

Έθεσαν το ερώτημα αν η ζωή είναι χαρά -και υπήρχε τέτοια χαρά τις πρώτες μέρες στα μάτια τους!, έξαψη, οργή για την αδικία και ελευθερία από το χρήμα και τους μηχανισμούς του ή μιζέρια, μουντή κανονικότητα και σκλαβιά στο χρήμα. Όχι δεν μπορεί να είναι η ζωή μιζέρια και σκλαβιά! Γεννηθήκαμε για την χαρά και την ελευθερία.

Και τέλος, έθεσαν το ερώτημα αν είμαστε ως κοινωνικές οντότητες εμείς ή εγώ. Όχι δεν υπάρχουμε μόνοι μας! Ειμαστε σε ένα κοινωνικό εμείς που έχουμε χρέος να το πάμε εκεί που μπορεί να πάει καλύτερα κόντρα στην πιεστική εξατομικοποίηση του συστήματος.

Αυτά ίσως και άλλα ερωτήματα έθεσαν δημιουργώντας το επαναστατικό γεγονός που μπόρεσαν να δημιουργήσουν.

Ερωτήματα που θα απαντηθούν πραγματικά σε μια επανάσταση τέτοια που μόνο ο 21ος αιώνας μπορεί να βγάλει.

Δεν εξιδανικεύω αυτό το νέο επαναστατικό υποκείμενο για το οποίο λόγω της ηλικίας των περισσότερων μελών του, νιώθω μια πατρική αγάπη αφού, ηλικιακά, θα μπορούσαν να είναι παιδιά μου. Οι νέοι επαναστημένοι της Γαλλίας έχουν ελαττώματα, αδυναμίες και περιορισμένους ορίζοντές και πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά με τις δεδομένες συνθήκες της ζωής τους. Μέσα στα ναρκωτικά, κυνηγάνε το χρήμα με τον δικό τους τρόπο και υποφέρουν από την έλλειψή του, συχνά σε τσαμπουκάδες μεταξύ τους, σε αόρατες ιεραρχίες και αποκομμένοι από την γνώση. Και όπως δρουν στον ξεσηκωμό τους ακατέργαστα, χαοτικά αλλά και τόσο αποφασισμένα με τον ίδιο τρόπο θέτουν και τα ερωτήματα και δίνουν τις απαντήσεις τους. Επίσης, δεν πολυκαταλαβαίνουν τα ζητήματα που ανοίγουν τα κινήματα των πολιτικών της ταυτότητας. Ως αρσενικά είναι συχνά απαξιωτικοί προς τους gay και όχι σπάνια με μάτσο νοοτροπίες απέναντι στις γυναίκες. Αλλά όχι ομοφοβικοί που θα χτυπούσαν pride συγκεντρώσεις, ενώ οι γυναίκες είναι ανάμεσα τους σε ένα ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από αυτό του 2005. Αυτό εννοώ ότι είναι εύκολος στόχος συκοφάντησης για κάποιον που θέλει να εστιάσει στα ελαττώματά τους.

Όμως, τέτοια ανάλογα ελαττώματα δεν είχε και η παλιά εργατική τάξη του 19ου αιώνα που είχε ανυψωθεί θεωρητικά ως το κυρίαρχο επαναστατικό υποκείμενο;

Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι αυτό το υποκείμενο είναι πολύ διαφορετικό όταν ξεσηκώνεται και επαναστατεί σε σχέση με αυτό που είναι όταν είναι αδρανές και αποκλεισμένο. Όταν ξεσηκώνεται, θέτει τα πιο τρομερά ερωτήματα και δίνει τις πιο επαναστατικές απαντήσεις με έναν τρόπο που κανένα άλλο εν δυνάμει επαναστατικό υποκείμενο δεν έχει καταφέρει να θέσει και να απαντήσει σε δυτική χώρα του 21ου αιώνα.

Στο τέλος, μπορεί να αποδειχθεί ικανό να παράγει τους διανοούμενους που το στηρίζουν και βλέπουν την δύναμη του όπως το έκανε και η εργατική τάξη του 19ου αιώνα, χωρίς να χρειάζεται όπως και τότε, αυτοί οι διανοούμενοι να έρχονται από τις τάξεις του. Κι αν είχαν κάποιοι ιδέα τι συκοφάντηση είχε φάει η εργατική τάξη τότε και πόσο ανάλογη ήταν αυτή με την σημερινή!

Διανοούμενοι που θα αναγνωρίσουν και θα αναλύσουν την δύναμή του και την δυνατότητα σύνδεσης του με άλλα υποψήφια επαναστατικά υποκείμενα.

Το πώς θα φερθεί στο επόμενο διάστημα η υπόλοιπη γαλλική κοινωνία στο νέο της επαναστατικό υποκείμενο, θα αποφασίσει σε τεράστιο βαθμό το δικό της μέλλον και το μέλλον του δυτικού κόσμου. Αν ακολουθήσει την πορεία που τώρα φαίνεται ότι ακολουθεί, δαιμονοποιώντας το και δίνοντας του τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος για τα δικά της προβλήματα, απαξιώνοντας την επαναστατημένη δράση του ως εχθρική για την ύπαρξή της και ξερνώντας ρατσισμό πάνω του, ανοίγει τον δρόμο του πλήρους εκφασισμού της και της δικαίωσης του αστυνομικού κράτους.

Αλλά αυτό δεν είναι καν το χειρότερο.

Το δυτικό σύστημα θανάτου έχει ανοίξει τόσες πόρτες ολέθρου, από καταστροφικές οικονομικές κρίσεις και κλιματική κατάρρευση μέχρι τρίτο και χειρότερο παγκόσμιο πόλεμο τώρα που γεωπολιτικά η Δύση υποχωρεί, δεν έχει την παντοκρατορία που απολάμβανε και δεν θέλει με τίποτα να χάσει την θέση της παγκόσμιας κυριαρχίας που έχει τα τελευταία 400 χρόνια. Γι’ αυτό και η ανάγκη επανάστασης είναι τόσο μεγάλη και η συζήτηση για επαναστατικά υποκείμενα τόσο σημαντική.

Αν, από την άλλη, βρεθούν αρκετές δυνάμεις με πάθος και λογική που θα βρουν τρόπο να συνδεθούν μαζί του, δημιουργώντας συμμαχίες με άλλα εν δυνάμει επαναστατικά υποκείμενα ώστε να δράσουν από κοινού επαναστατικά, τότε υπάρχει ελπίδα όχι μόνο για να αποφύγουμε τις διάφορες πόρτες του ολέθρου αλλά και για να έρθει ένας καλύτερος κόσμος.

Η Γαλλία είναι με μεγάλη διαφορά από τις υπόλοιπες, η Ευρωπαϊκή χώρα όπου αυτά τα ζητήματα μπορούν να τεθούν άμεσα γιατί είναι χώρα με πλούσια επαναστατική ιστορία, που συνεχώς ξαναθέτει αυτό το ζήτημα με νέα δεδομένα και νέες ιστορικές πράξεις.

Το κείμενο γίνεται τριπλάσιο σε μέγεθος από το ”Η Προφητεία για το Μέλλον του Δυτικού Συστήματος Εξουσίας” του οποίου είναι η φυσική συνέχεια του.

Το τελειώνω με το σημαντικότερο ζήτημα το οποίο είναι σε ποια εποχή δημιουργήθηκε αυτό το επαναστατικό γεγονός, όχι από την πλευρά των κινδύνων και των καταστροφών της, αλλά από την πλευρά των δυνατοτήτων της. Από την πλευρά της συσσωρευμένης γνώσης, επιστήμης και τεχνικής της.

Και επομένως με ποιο τρόπο όλα αυτά τα ερωτήματα του επαναστατικού γεγονότος μπορούν να απαντηθούν σε μια τέτοια εποχή.

Αυτή η εποχή λοιπόν είναι σε θέση για πρώτη φορά ιστορικά όχι μόνο να αυτοματοποιήσει την χειρωνακτική εργασία αλλά όλο και περισσότερο την διανοητική. Τα νέα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης που βρίσκονται στα χέρια των πολυεθνικών κολοσσών μπορούν πια να μεταφράσουν κείμενα με πολύ μεγάλη ακρίβεια, να γράψουν περιλήψεις και να δώσουν υποδείξεις για διορθώσεις κειμένων και σε ύφος και σε περιεχόμενο, να ανοίξουν συζητήσεις και να εκπαιδεύσουν σχετικά με οποιοδήποτε θέμα, να γράψουν ακόμη και κώδικα προγραμμάτων και να διορθώσουν υπάρχων κώδικα, να δημιουργήσουν εικόνες και ήχους με βάση λεκτικές περιγραφές και σύντομα και βίντεο.

Η δυνατότητα να αυτοματοποιηθεί οτιδήποτε κουραστικό και άχαρο, είτε χειρωνακτικό είτε διανοητικό, δεν έχει προηγούμενο και αυτή η δυνατότητα σπαταλιέται και στρέφεται κατά της κοινωνίας μόνο για να συντηρηθεί ένα σύστημα που παράγει από την μία δισεκατομμυριούχους και από την άλλη ανασφάλεια και άγχος για τους υπόλοιπους. Δεν θέλω καν να αναφερθώ σε άλλες τεχνολογίες όπως τα αυτοοδηγούμενα οχήματα και οι 3d εκτυπωτές (που στο βιβλίο The Pan-Industrial Revolution του Richard D’Aveni αποκαλύπτεται ότι κι εκεί έχει γίνει μια νέα τεχνολογική επανάσταση που οι εταιρείες την κρατάνε για πάρτη τους και σε μεγάλο βαθμό μυστική)

Δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε εποχή που να μας έδωσε τόσα εργαλεία, τεχνικές και επιστημονική γνώση για να φτιάξουμε μια άλλη κοινωνία που να μην στηρίζεται σε βαρετές, κουραστικές άχαρες και ανούσιες δουλειές. Αν ανασταίναμε τον Αριστοτέλη, που δικαίωνε την αρχαία δουλεία στην βάση της έλλειψης μηχανικών ισοδυνάμων για τους δούλους, θα φρίκαρε που με τέτοια γνώση, επιστήμη και τεχνολογία δεν είμαστε όλοι χαλαροί και ευτυχισμένοι να φιλοσοφούμε, να δημιουργούμε τέχνη, να απολαμβάνουμε τον έρωτα, την φιλία και την κοινωνικότητά μας μόνο και μόνο γιατί πρέπει να συντηρούμε ένα χρηματικό σύστημα που δουλεύει για τους δισεκατομμυριούχους και τα κράτη που τους υπηρετούν.

Αυτό το ξέρουν καλά οι επαναστατημένοι νέοι που δεν μπορούν να καταλάβουν πως με τέτοια τεχνολογία και δυνατότητα παραγωγής πλούτου, αυτοί είναι στον αποκλεισμό, στην φτώχεια και στον ζόφο.

Μένει να δούμε αν η Γαλλία μπορεί πάλι να γεννήσει μια κοινωνική και πολιτική επανάσταση που θα εμπνεύσει όλο τον κόσμο ή θα κατρακυλήσει στον χειρότερο φασισμό της ιστορίας της.

Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ Γρηγόρη, τα έδωσες όλα. Αν και αυτό με τον ζωολογικό κήπο, όπου οι νεαροί ελευθέρωσαν τα ζώα, μάλλον δεν έγινε ποτέ. Ή μάλλον έγινε μόνο στο Tik Tok. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή στις ειδήσεις που διαβάζουμε σε τέτοιες καταστάσεις. Δεν έχω ιδέα πού θα οδηγήσει όλο αυτό που συνέβη στην Γαλλία, αλλά ήταν υπέροχο. Για τέτοιες μέρες ζούμε σε αυτή τη ζωή. Όπως και για τις μέρες του Δεκέμβρη του 2008, που μου χάρισαν την πιο άγρια χαρά που έχω νιώσει στη ζωή μου, και δεν περιγράφεται με λέξεις. Γρηγόρη, είναι τέτοια η σαπίλα στα κράτη και στους πολίτες των δυτικών χωρών, που η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται πως οι επαναστατημένοι νέοι στην Γαλλία σώζουν την ψυχή της Γαλλίας. Ο Ροβεσπιέρος θα ήταν περήφανος για αυτούς. Το στομάχι μου μου λέει -εδώ και χρόνια- πως η επανάσταση θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ. Εκεί οι πολίτες έχουν όπλα και ζουν σε μια νέα -σχετικά- χώρα, όπου οι σάπιοι “θεσμοί” δεν έχουν προλάβει να σαπίσουν εντελώς τα μυαλά των ανθρώπων. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.