L’Effondrement
Πολυαγαπημένε μου Πιτσιρίκο, σε χαιρετώ. Όχι, δεν πάω πουθενά, έτσι πέρασα να πω ένα γεια.
Χάζευα εχθές την σελίδα της Washington Post και, αφού δεν έβρισκα αυτό που γύρευα όσο και αν έψαχνα, προβληματίστηκα σοβαρά. Το ίδιο και με την New Republic. Δύο εφημερίδες που έχουν ιστορία, μία με το Watergate και μία με την δική μας ιστορία του Noor 1.
Μήπως ζούμε σε μία τελείως φασιστική κοινωνία; Λες; Λέω! αποφάνθηκα με κύρος στον εσωτερικό μου διάλογο. Δύο υποτιθέμενα έγκυρα και δημοκρατικά ΜΜΕ δεν έκαναν καν νύξη στους ομαδικούς τάφους που ανακαλύφθηκαν στην Παλαιστίνη, αν έκαναν έστω και μία αναφορά στην σφαγή που συντελείται.
Έστρωσαν οι Ουκρανοί πτώματα τους δρόμους της πόλης τρεις μέρες αφού είχαν φύγει οι Ρώσοι, έναν μήνα μας ζάλιζαν για τους κομμουνιστές φονιάδες των λαών.
Νίκησαν οι Ναζί, τελικά. Έβαλαν μια βιτρίνα δημοκρατίας και δεκαετίες αργότερα ολοκλήρωσαν την δουλειά που άρχισαν στα ‘30. Και εμείς ζούμε μέσα στην κοινωνία στην οποία μας μάντρωσαν, καταπίνουμε αμάσητα την προπαγάνδα και τα ψεύδη τα οποία μας ταϊζουν, για να κοιμόμαστε ήρεμα τα βράδια.
Λες και αν κοιμόμασταν ταραγμένα θα άλλαζε κάτι.
Έβλεπα εχθές την φανταστική σειρά του Cinobo, The Collapse. Η κατάρρευση που συντελείται όταν πλέον οι πόροι στερεύουν, δοσμένη σε 8 μικρά επεισόδια. Δεν θυμάμαι να έχω δει τόσο φανταστικές σειρές τα τελευταία χρόνια.
Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω τίποτα, απλά θα πω ότι το νόημα της σειράς το έπιασα την επόμενη ημέρα το πρωί: Η σειρά δείχνει πόσο μεγάλες δυσκολίες βρίσκουν οι κοινοί θνητοί στο να οργανωθούν κατά την κατάρρευση της κοινωνίας όπως την ξέρουν. Αντίθετα οι πελούσιοι είναι οργανωμένοι, αδίστακτοι. Ακόμα και οι πιο φλωροχλεχλέδες καταφέρνουν να βρουν τον τόπο να πατήσουν πάνω σε πτώματα για να επιβιώσουν, την ώρα που οι υπόλοιποι θυσιάζονται για το κοινό καλό, ή απλά για ένα μπιτόνι βενζίνη, χωρίς καμία ικανότητα να διαχειριστούν τις παράπλευρες απώλειες, αντίθετα δημιουργώντας έναν μεγάλο αριθμό από αυτές με την συμπεριφορά τους, και με δυσπιστία απέναντι στους γύρω τους.
Αυτό λέει πολλά για την αλληλεγγύη και την δύναμή της. Όταν χάνονται τα συμφέροντα, η αλληλεγγύη πάει έναν μεγάλο περίπατο, σαν αυτόν του Μπακογιάννη, και δεν επιστρέφει ποτέ. Οι έχοντες από την άλλη, με καθαρό στόχο και κοινά συμφέροντα, με καθαρούς κανόνες, την βγάζουν καθαρή.
Μπορείς να το δεις και στην φάση με τα identity politics όπου, αντί να ενωθεί ο κόσμος γύρω από τα κοινά προβλήματα, επικεντρώνεται και προσπαθεί να αναδείξει τα προβλήματα της δικής του περιθωριοποιημένης και καταπιεσμένης κοινωνικής ομάδας. Οι κανόνες πρέπει να αλλάξουν για το συμφέρον ΜΑΣ, όχι για το συμφέρον όλων μας.
Είμαστε καταδικασμένοι. Περισσότερο από άλλες ιστορικές περιόδους; Δεν ξέρω, δεν ήμουν εκεί στις άλλες ιστορικές περιόδους για να πω με βεβαιότητα. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως ανήκω σε μια από αυτές τις σπάνιες γενιές που είχαν καλύτερη ζωή και περισσότερες προοπτικές για το μέλλον σε σχέση με την επόμενη από εμάς γενιά.
Εχθές καθόμουν για καφέ και για κακή μου τύχη, εκεί που ήταν όλα έρημα και ήσυχα, έσκασε γυμνάσιο που είχε έρθει εκδρομή. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν τα κοριτσάκια, για κανέναν άλλο λόγο εκτός του ότι πάνω από τα μισά κάπνιζαν. Οι καθηγητές περιφέρονταν και έβλεπαν τα μικρά να καπνίζουν, αδιαφορώντας πλήρως.
Δεν το λέω υποτιμητικά για τους καθηγητές, τι να κάνουν και αυτοί όταν τα παιδιά γυρνάνε σπίτι βρομοκοπώντας κάπνα και οι γονείς δεν δίνουν δεκάρα; Θα ορφανέψουν γρήγορα πολλά παιδιά, όταν αυτά τα παιδιά γίνουν γονείς και τα θερίσει ο καρκίνος και οι καρδιακές παθήσεις σε ένα ανύπαρκτο σύστημα Υγείας.
Χώρες σαν την Ελλάδα, αλλά και πιο προηγμένες, σε είκοσι χρόνια θα θυμίζουν περισσότερο κάτι τριτοκοσμικές χώρες της Λατινικής Αμερικής παρά δυτικό κόσμο όπως έχουμε μάθει να τον ορίζουμε σήμερα. Γενικότερα, έχω την εντύπωση πως έχουμε φτάσει το σημείο θραύσης. Οτιδήποτε κρατούσε την κοινωνία σε συνοχή ξεχαρβαλώνεται με γρήγορους ρυθμούς και όλα αυτά που βλέπουμε είναι ο θόρυβος των κρίκων που τρίζουν και σπάνε ο ένας μετά τον άλλον.
Και δεν ξέρουμε από πού να αρχίσουμε να διορθώνουμε, ακόμα και αν είχαμε την δύναμη να διορθώσουμε. Οπότε; Οπότε τι;
Τίποτα. Βάζουμε στο κέντρο την καλή πλευρά της ζωής: Είμαστε ζωντανοί, για την ώρα, όταν θα αλλάξει και αυτό δεν θα μας απασχολεί το θέμα έτσι κι αλλιώς.
Αρχίζουμε μια γενικότερη αναθεώρηση, βάζουμε όμορφα πράγματα, ανθρώπους, στιγμές και δραστηριότητες στη ζωή μας. Για να γίνει αυτό, όμως, χρειάζεται ριζική στροφή και επαναπροσδιορισμός των προτεραιοτήτων στη ζωή, πράγμα που δεν είναι εύκολο να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη.
Εθιστήκαμε στην ασχήμια, μας έχει διαποτίσει τόσο πολύ που δεν μπορούμε να δούμε εύκολα πέρα από αυτή. Η διαδικασία που χρειάζεται για να συντελεστεί στροφή 180 μοιρών είναι επίπονη και απαιτεί χρόνο και ενέργεια. Πάνω απ’ όλα, απαιτεί την ικανότητα να δεις τα λάθη σου και να μπορείς να αποδεσμευτείς από πρόσωπα, πράγματα, συμπεριφορές και καταστάσεις που έχεις μάθει να αποδέχεσαι σαν φυσιολογικά κατά τη διάρκεια της ζωής σου.
Ό,τι ισχύει για τη θρησκεία, ισχύει για οποιαδήποτε κοσμοθεωρία, είτε είναι ιδεολογία, φιλοσοφία, τρόπος ζωής. Θέλει κουράγιο να σκεφτείς διαφορετικά. Είναι σαν να κοιτάς τον αγαπημένο από τα παιδικά σου χρόνια πίνακα ζωγραφικής και να ανακαλύπτεις πως είναι γεμάτος με κακοτεχνίες και κακογουστιές.
Ακόμα δυσκολότερα, είναι σαν να πρέπει να πάρεις έναν λευκό καμβά και να ζωγραφίσεις τον δικό σου πίνακα. Να βρεις όλα τα υλικά, να διαλέξεις τα χρώματα που αρέσουν σε εσένα, όχι αυτά που σου είπαν πως είναι ωραία και πως πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιήσεις αλλιώς ο πίνακας δεν θα έχει καμία αξία.
Από την μέχρι τώρα εμπειρία μου η οποία, χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω εκτείνεται σε 50 χρόνια ζωής, τρεις διαφορετικές χώρες και έχει να κάνει με μια δουλειά στην οποία ακούω τα πάντα με αναλυτική διάθεση, την ικανότητα αυτή δεν την έχει πάνω από ένας στους δέκα χιλιάδες. Εν μέρει γεννιέσαι με αυτή, εν μέρει την καλλιεργείς.
Το δύσκολο, βέβαια, είναι πως πρέπει να αποδεχτείς και ένα μεγάλο κομμάτι μοναξιάς, το οποίο υπεισέρχεται, όταν πετάξεις στα σκουπίδια τον παλιό αγαπημένο σου πίνακα και αρχίσεις να ρίχνεις πινελιές στον λευκό καμβά.
Η μοναξιά είναι δύσκολη, αλλά δεν χρειάζεται να γινεις ερημίτης. Δεν εννοώ την φυσική μοναξιά, αναφέρομαι περισσότερο στην αδυναμία επικοινωνίας με τους γύρω σου, αναπόφευκτη όταν πλέον αρχίζεις και μπαίνεις σε μια διαφορετική τροχιά σκέψης και συμπεριφοράς.
Μόλις βρεθεί αυτή η αποδοχή, τότε αρχίζει η πραγματική πορεία.
Κι όπου μας βγάλει. Ελπίζουμε στην ηρεμία.
Από κάποιο σημείο της γεμάτης ελιγμούς πορείας προς την Ηρεμία του Κόσμου, σου στέλνω την αγάπη μου.
Βασίλης
(Φίλε Βασίλη, ταυτίζομαι. Αυτή είναι η κατάσταση. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση, είναι χρέος του καθενός μας να προσπαθήσει να βρει την γαλήνη και την ευτυχία. Όχι, δεν θα ενωθούν οι άνθρωποι. Είπαμε, έχουν περάσει 176 χρόνια από το “Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε” και είναι ολοφάνερο πια πως οι προλετάριοι δεν θέλουν να ενωθούν. Ούτε το πρεκαριάτο έχει τέτοιες προθέσεις. Οπότε, μοναξιά και μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου. Δεν είναι άσχημη η μοναξιά. Άλλωστε, η πιο άγρια μοναξιά είναι να είσαι ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους δεν έχεις τίποτα κοινό. Και βέβαια, όσο μεγαλώνουμε, απομακρυνόμαστε από τις …μάζες και τις πολύ μεγάλες παρέες. Λογικό.
Βασίλη, εγώ είμαι με τον Χαλίλ Γκιμπράν:
“Ταξίδεψε και μην το πεις σε κανέναν, ζήσε έναν αληθινό έρωτα και μην το πεις σε κανέναν, ζήσε ευτυχισμένα και μην το πεις σε κανέναν, οι άνθρωποι καταστρέφουν τα όμορφα πράγματα”.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.