Η δυστυχία του χρεωμένου ανθρώπου

(Αγαπητέ Πιτσιρίκο!)
Το χρέος εργαλειοποιείται, αποτελώντας μία τεχνική διαχείρισης των μαζών, με τις κυβερνήσεις να το χρησιμοποιούν επιδέξια για να τρομοκρατήσουν τα πλήθη, να αποσπάσουν την κοινωνική συναίνεση στις ακραίες πολιτικές τους, αλλά και να αμβλύνουν τις όποιες δυναμικές αντιστάσεις.

Σε ένα περιβάλλον αποστέρησης, μεγάλες ομάδες του πληθυσμού περιθωριοποιούνται και αποκλείονται, με την πρόσβασή τους στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη να καθίσταται αδύνατη. Σε μία τέτοια οικονομία, οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως επαίτες και υπεύθυνοι των δεινών τους, άξιοι μόνο για καταστολή, στιγματισμό και ενοχοποίηση.

Ο λαός αντιμετωπίζεται δηλαδή ως ο εσωτερικός εχθρός που διασαλεύει την ασφάλεια και την τάξη των πιο προνομιούχων ομάδων.

Στην Ελλάδα, ο χρεωμένος άνθρωπος αναδεικνύεται σε μία νέα οντότητα, βολική για το κυρίαρχο σύστημα, πίσω από τον οποίο κρύβεται σε κοινή θέα, η λεηλασία των δημόσιων ταμείων, η υποχώρηση των κοινωνικών κατακτήσεων, η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η αγοραία εξύφανση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με το εμπορικό δίκαιο στο πεδίο της απασχόλησης.

Η χώρα και οι κάτοικοί της μετατράπηκαν συνειδητά σε μία αποικία μη βιώσιμου χρέους, με το κοινωνικό κράτος να εκφυλίζεται σε ένα ελάχιστο δίχτυ προστασίας των πλέον ευάλωτων, με τα δικαιώματα να ιδιοποιούνται και να εκπίπτουν σε χρέη που τα κουβαλούν και θα τα κουβαλούν μαζί τους γενιές και γενιές εξαθλιωμένων, από τη γέννηση μέχρι και τον θάνατό τους.

Το χρέος κατασκευάζει τον ιδανικό ιδεότυπο του πολίτη για την καθεστηκυία τάξη, εκείνου που δεν έχει παρόν και μέλλον, εκείνου που είναι υποχρεωμένος να υποχωρεί στις απαιτήσεις του κεφαλαίου και να δέχεται την οποιαδήποτε έκπτωση στη ζωή του, με αντάλλαγμα μερικά ψίχουλα από τα κέρδη των ισχυρών (trickle down economics), ίσα ίσα για να διαβιεί μέρα με τη μέρα.

Φιλικούς αντικαπιταλιστικούς χαιρετισμούς,

Αβραάμ

(Αγαπητέ Αβραάμ, έτσι ακριβώς. Γι’ αυτό γράφω διαρκώς από το 2010, πως έπρεπε να αποδοθεί Δικαιοσύνη για το έγκλημα της χρεοκοπίας της χώρας. Αλλά κανένας πολιτικός δεν οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη για την χρεοκοπία της χώρας, οπότε είναι λογικό πως, αφού δεν αποδόθηκε Δικαιοσύνη για το τεράστιο έγκλημα που επέφερε εθνική καταστροφή, δεν πρόκειται να αποδοθεί Δικαιοσύνη για κάποιο άλλο θέμα, όπως τα Τέμπη. Οι Έλληνες άργησαν πολύ να καταλάβουν τι σήμαιναν η χρεοκοπία της χώρας και τα Μνημόνια για τη χώρα και τις ζωές τους. Δεν καταλάβαιναν ακόμα και όταν τα παιδιά τους έφευγαν μαζικά για το εξωτερικό. Κάτι άρχισαν να καταλαβαίνουν, βλέποντας τα παιδιά τους -αυτά που δεν είχαν προλάβει να φύγουν- να σκοτώνονται στην Ελλάδα με τις διαλυμένες υποδομές, αλλά μάλλον τώρα είναι πάρα πολύ αργά. Αβραάμ, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού. Το ανθρώπινο δυναμικό είναι η περιουσία μιας χώρας. Και, δυστυχώς, το πιο παραγωγικό κομμάτι των Ελλήνων είναι πια στο εξωτερικό και θα ζήσει εκεί. Δεν τους κατηγορώ, αν ήμουν νέος, θα είχα φύγει από την Ελλάδα. Αν οι φοιτητές στο τρένο στα Τέμπη, δεν περίμεναν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στην Ελλάδα για να φύγουν στο εξωτερικό, αλλά είχαν φύγει για να σπουδάσουν στο εξωτερικό, τώρα θα ήταν ζωντανοί. Οι νέοι Έλληνες -και όχι μόνο οι νέοι- συνεχίζουν να φεύγουν, και μετά τα επόμενα Τέμπη θα φύγουν ακόμα περισσότεροι. Οι Έλληνες ασφυκτιούν σήμερα και διαδηλώνουν, αλλά άργησαν. Το τελευταίο χρονικό σημείο-κλειδί ήταν μετά την ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015. Τότε, στο Σύνταγμα, δεν ήμασταν ούτε χίλιοι άνθρωποι. Και από τότε πέρασαν δέκα χρόνια. Η Ελλάδα έγινε μια παγίδα. Υπάρχει λύση τώρα; Υπάρχει αλλά δεν μπορώ να την γράψω. Άλλωστε, βλέπω πως τουλάχιστον οι μισοί Έλληνες περιμένουν ακόμα λύσεις από τα κόμματα. Είναι μέχρι να χαθούν τα δικά τους παιδιά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.