Η Ινδία, το Πακιστάν και ο πόλεμος μεταξύ τους στην εποχή του τέλους της δυτικής κυριαρχίας

Αδερφέ Πιτσιρίκο, με την Ινδία και το Πακιστάν δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα στην ζωή μου και δεν έχω διαβάσει πολλά σχετικά βιβλία όπως έχω κάνει για την Παλαιστίνη, την Λατινική Αμερική, την Κίνα και τις ΗΠΑ και από τις δύο αυτές χώρες έχω διαβάσει περισσότερο για την Ινδία.

Είναι η πρώτη φορά που γράφω κείμενο για αυτές τις χώρες και αφιέρωσα αρκετό χρόνο για να διασταυρώσω γεγονότα με τα οποία δεν ήμουν εξοικειωμένος αλλά και σαν αφορμή να ασχοληθώ κι ο ίδιος περισσότερο, καθώς μιλάμε για χώρες στις οποίες μένει ένα μεγάλο ποσοστό της ανθρωπότητας και τώρα βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Επίσης, γιατί δεν βρήκα κάποιο κείμενο τώρα στα ελληνικά που να με καλύπτει για το θέμα.

Η Ινδία είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο που πλησιάζει το ενάμισι δισεκατομμύριο αλλά και το Πακιστάν είναι η πέμπτη χώρα σε πληθυσμό που πλέον ξεπερνά τα 250 εκατομμύρια. Και οι δύο χώρες έχουν πολλές δεκάδες πυρηνικές βόμβες και έτσι η ενδεχόμενη κορύφωση του πολέμου μεταξύ τους -που έχει ξεκινήσει τις τελευταίες μέρες- θα έφερνε ίσως το πιο καταστροφικό αποτέλεσμα στην ιστορία της ανθρωπότητας, αν αποφασίσουν να τα χρησιμοποιήσουν. Επομένως η αποκλιμάκωση των στρατιωτικών συγκρούσεων που έχουν ξεκινήσει και κλιμακώθηκαν επικίνδυνα, είναι τώρα το βασικό ζητούμενο.

Το Πακιστάν από την ίδρυσή του θεωρούταν πιόνι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή με στρατιωτικές συνεργασίες και στήριξη από τις ΗΠΑ και είχε χρησιμοποιηθεί από αυτές σαν αντίβαρο προς την Ινδία που μέχρι το 1990 είχε ανεξάρτητη πολιτική και πολύ καλές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση.

Ο στρατός του Πακιστάν έχει τεράστια δύναμη στο εσωτερικό της χώρας και συνεχίζει να επηρεάζεται από τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Μόλις πρόσφατα έβαλε φυλακή τον πιο δημοφιλή πολιτικό της χώρας και πρώην πρωθυπουργό της, τον Imran Khan, γιατί στην αρχή του πολέμου στην Ουκρανία είχε επισκεφθεί την Μόσχα και είχε αρνηθεί να ευθυγραμμιστεί με την δυτική γραμμή.

Όμως όλο και μεγαλύτερη γίνεται και η επιρροή της Κίνας μαζί με αυτή της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, ειδικά μετά το 2014 που η Ινδία του Μόντι όρισε την Κίνα σαν βασικό εχθρό και αντίπαλό της. Επιρροή που μεταφράζεται με δημόσια έργα σε μεταφορές και υποδομές και πώληση κινεζικών όπλων.

Παρά την σχετική ανάπτυξη και την βελτίωση των υποδομών του, το Πακιστάν παραμένει μια χώρα φτωχή και αγροτική με τεράστιες αντιφάσεις και σαλαφιστικό πρόβλημα, λόγω και της οικονομικής στήριξης που λαμβάνει από την Σαουδική Αραβία, με περιοχές που θέλουν να αυτονομηθούν, με συνεχείς εντάσεις με το Αφγανιστάν, και με ΑΕΠ μικρότερο και από αυτό του Μπαγκλαντές το οποίο κάποτε ήταν κομμάτι του.

Και το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές και η Ινδία ήταν για περίπου έναν αιώνα, ενιαίο κομμάτι της λεγόμενης Βρετανικής Ινδίας, δηλαδή μια αποικία της Βρετανικής αυτοκρατορίας.

Η αποικία με το μεγαλύτερο πληθυσμό, όπου εφαρμόστηκαν όλες οι βρώμικες τακτικές του διαίρει και βασίλευε ώστε μια μικρή χώρα σαν την Αγγλία να ελέγχει ένα τέτοιο μεγάλο πληθυσμό. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε εκφράσει τον θαυμασμό του για αυτή την ικανότητα των Άγγλων αποικιοκρατών να ελέγχουν μια τόσο μεγάλη και πυκνοκατοικημένη περιοχή με τόσο μικρές σχετικά δυνάμεις.

Τρία εξαιρετικά βιβλία για το θέμα που είχα διαβάσει παλιότερα είναι τα εξής:

Το πρώτο είναι το “An Era of Darkness: The British Empire in India”του Shashi Tharoor όπου φανερώνει με ιστορικά ντοκουμέντα πως η αγγλική αυτοκρατορία διέκοψε βίαια την εσωτερική εξέλιξη της Ινδίας, διέλυσε την ανερχόμενη βιομηχανία της και προώθησε το σχίσμα μεταξύ των μουσουλμάνων και ινδουιστών της περιοχής με καταστροφικές συνέπειες στον μετέπειτα χωρισμό της χώρας.

Το δεύτερο είναι το: “Legacy of Violence: A History of the British Empire” της Caroline Elkins που είναι πιο γενικό σαν βιβλίο για τα συνολικά εγκλήματα της καπιταλιστικής βρετανικής αυτοκρατορίας αλλά και με κατατοπιστικά κεφάλαια για τα εγκλήματα της στην Ινδία.

Είναι εντυπωσιακό ότι και στην περίπτωση της Παλαιστίνης και της δυτικής Ασίας και στην περίπτωση του Πακιστάν και της Ινδίας και σε ολόκληρες περιοχές της Αφρικής, η ανθρωπότητα πληρώνει ακόμα την κληρονομιά εκείνης της αυτοκρατορίας και των τεχνητών διαιρέσεων και συνόρων που αυτή έφερε.

Το τρίτο βιβλίο είναι το Late Victorian Holocausts του μακαρίτη Mike Davis που εστιάζει στους δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς από την πείνα που έφερε η αποικιακή διαχείριση της Ινδίας από την Βρετανική αυτοκρατορία.

Δεν γνωρίζω αν κάποια από τα βιβλία αυτά έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και φυσικά υπάρχουν πολύ περισσότερα που εκθέτουν και αναλύουν το θέμα. Όλα μαζί παρουσιάζουν την δυτική αποικιοκρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα και είναι γροθιά στην ιστορική αμνησία που έχει επιβάλλει η δυτική κυριαρχία και προπαγάνδα για τα μαζικά εγκλήματα της.

Τραγικό για την ιστορία της Ινδίας στα κρίσιμα χρόνια που αποκόπηκε από την δυτική αποικιοκρατία ήταν ότι δεν υπήρχε ένα μαζικό κομμουνιστικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα όπως τέτοιο που υπήρξε στην Κίνα και στο Βιετνάμ, που να ξεπεράσει τις τεχνητές διαιρέσεις και τους θρησκευτικούς σεκταρισμούς και να εξασφαλίσει την ενότητα της χώρας.

Ο διαχωρισμός της Βρετανικής Ινδίας σε Ινδία και Πακιστάν υπήρξε από τα πιο βίαια γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας με εκατέρωθεν σφαγές εκατομμυρίων που έγιναν με θρησκευτική βάση και μαζικούς αυθαίρετους εκτοπισμούς ακόμα περισσότερων εκατομμυρίων ανθρώπων που διαχώρισαν βίαια πληθυσμούς οι οποίοι συνυπήρχαν για πολλούς αιώνες.

Αξιοσημείωτες είναι οι σφαγές που έγιναν το 1947 στο Punjab, περιοχή που τώρα χωρίζεται με ανατολικό και δυτικό κομμάτι από την Ινδία και το Πακιστάν, όπου δεκάδες χιλιάδες Sikh και Ινδουιστές δολοφονήθηκαν από μουσουλμάνους στο ανατολικό του κομμάτι, άλλοι τόσοι μουσουλμάνοι δολοφονήθηκαν λίγο αργότερα στο δυτικό και περίπου 15 εκατομμύρια εκτοπίστηκαν εκατέρωθεν, οι αμοιβαίες σφαγές δεκάδων χιλιάδων που έγιναν την ίδια χρονιά στο Jammu του Κασμίρ με περισσότερα θύματα μουσουλμάνους και οι σφαγές του 1948 στο Hyderabad περιοχή που βρίσκεται στο κέντρο της σημερινής Ινδίας όπου δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι δολοφονήθηκαν από παραστρατιωτικούς Ινδουιστές και οι γυναίκες βιάστηκαν μαζικά.

Η ανεξάρτητη Ινδία, στις πρώτες δεκαετίες της ύπαρξης της μετά τον αποικιακό ζυγό, προσπάθησε να τονίσει τον κοσμικό της χαρακτήρα και να συγκροτήσει ένα μπλοκ αδέσμευτων χωρών που ήταν ενάντια στην αμερικανική ηγεμονία στα χρόνια του ψυχρού πολέμου.

Διατήρησε φιλικές σχέσεις και δεσμούς με την Σοβιετική Ένωση ως το σημείο να είναι ένας από τους λόγους που βάθυνε η Σινοσοβιετική ρήξη την δεκαετία του 60. Σε έναν σύντομο πόλεμο που έγινε για ένα μήνα το 1962 μεταξύ Κίνας και Ινδίας, η Σοβιετική Ένωση έστειλε όπλα στην Ινδία το οποίο σαν γεγονός προκάλεσε την οργή της Κίνας.

Ήταν επίσης η εποχή που η Ινδία στήριζε την Παλαιστίνη και ήταν από τις χώρες που είχε ψηφίσει στον ΟΗΕ το 1947 ενάντια στην ίδρυση του Ισραηλινού κράτους, προτείνοντας ένα εναλλακτικό σχέδιο για μια ενιαία ομοσπονδιακή Παλαιστίνη όπου όλες οι θρησκείες θα ήταν σεβαστές.

Η κατάσταση είναι τώρα πολύ διαφορετική στην Ινδία. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει επικρατήσει το κόμμα του Μόντι το BJP (The Bharatiya Janata Party) που έχει ξεκάθαρα φασιστικά χαρακτηριστικά και νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό. Κόμμα με τεράστια δύναμη που προωθεί τον ινδουιστικό εθνοφυλετισμό και έχει οργανώσει κατά καιρούς πογκρόμ και σφαγές μουσουλμάνων και Sikh. Επίσης, ένα κόμμα που δίνει στήριξη στον Σιωνισμό και θαυμάζει τις μεθόδους του και χρησιμοποιεί ένα τεράστιο και οργανωμένο σύστημα προπαγάνδας.

Η Ινδία είναι τώρα ίσως η πιο άνιση χώρα του κόσμου ξεπερνώντας και τις ΗΠΑ.
Το 1% του πληθυσμού κατέχει το 40% του πλούτου, ενώ το 50% κατέχει μόλις το 3%. Κι ανάμεσα σε αυτό το 1% υπάρχουν τεράστιες διαβαθμίσεις με τους 284 δισεκατομμυριούχους της σε δολάρια να έχουν την μερίδα του λέοντος. Οι δισεκατομμυριούχοι της έχουν τεράστια δύναμη και δεν τους αγγίζει κανείς, με τον Μόντι να περιφέρεται σαν τρόπαιο τους στους γάμους τους, ενώ το 65% των θανάτων παιδιών κάτω των 5 χρόνων οφείλεται στην πείνα που είναι ενδημική στην Ινδική επαρχία.

Η Ινδία παραμένει μια αγροτική χώρα με την πλειοψηφία των κατοίκων περίπου το 64% να μένουν στα φτωχά χωριά της. Ο ρυθμός αστικοποίησης της είναι αργός, η αστικοποίηση αυξάνεται περίπου 0,5% τον χρόνο και με αυτό τον ρυθμό θα χρειαστεί δεκαετίες πριν η πλειοψηφία των κατοίκων της γίνει αστική.

Όπως λένε και οι ίδιοι οι Ινδοί δεν υπάρχει μια Ινδία αλλά ένα μωσαϊκό κρατών με διαφορετικές γλώσσες, έθιμα και συμπεριφορές και τεράστιες ταξικές διαφορές αλλά και τεράστια διαφθορά και νεποτισμό και άθλια αστυνομία.

Μεγάλο ποσοστό δεν έχει ακόμα αποχετευτικό σύστημα και τουαλέτες στα σπίτια του, πραγματικότητα που έχει γεννήσει το στερεότυπο για την βρομιά των Ινδών.
Οι επενδύσεις σε υποδομές είναι σχετικά λίγες και η αύξηση του πληθυσμού συνεχόμενη, αν και η γεννητικότητα έχει πέσει πολύ τα τελευταία χρόνια και η Ινδία πλέον γεννάει λιγότερα από τα μισά μωρά που γεννάει συνολικά η Αφρική που έχει τώρα περίπου τον ίδιο πληθυσμό με αυτήν.

Η θριαμβευτική άνοδος του BJP του Μόντι στην εξουσία το 2014 σηματοδότησε μια τεράστια στροφή προς την δύση και τις ΗΠΑ και ταύτιση με το Ισραήλ με παράλληλη στροφή στην ισλαμοφοβία και την εχθρική στάση προς την Κίνα.
Κινεζικές εταιρείες και προϊόντα απαγορεύτηκαν στην Ινδία, κοινές επενδύσεις που θα μπορούσαν να γίνουν σε υποδομές ακυρώθηκαν και πέρασε με μπόλικη προπαγάνδα η γραμμή ότι το μέλλον της Ινδίας βρίσκεται στην ευθυγράμμιση με την δύση και το Ισραήλ. Γραμμή που την έφερε σε αντίθεση με την γενική πορεία του παγκόσμιου νότου, έστρεψε το Πακιστάν προς την Κίνα, υπονόμευσε την ίδια την ύπαρξη των BRICS και πρακτικά δεν την βοήθησε καθόλου στην ανάπτυξή της. Γραμμή που κάπως μαλάκωσε το 2022, όταν η Ινδία αρνήθηκε να στραφεί κατά της Ρωσίας όταν το απαίτησε η Δύση και αντίθετα ενίσχυσε τις οικονομικές σχέσεις μαζί της.

Η Ινδία έχει, επίσης, την χειρότερη φήμη για την σεξoυαλική βία κατά των γυναικών, με το μεγαλύτερο ποσοστό μαζικών βιασμών του οποίου πολύ μικρό ποσοστό τους καταγγέλλεται γιατί πολλές φορές οι ίδιοι οι μπάτσοι ξαναβιάζουν το θύμα που πάει να το καταγγείλει και με το άθλιο φαινόμενο οι παρατηρητές των βιασμών αντί να εμποδίζουν την πράξη να συμμετέχουν και οι ίδιοι.

Είναι ίσως η χώρα με τις μεγαλύτερες αντιθέσεις και αντιφάσεις στον κόσμο, όπου είναι παράνομο να τραβάς βίντεο τα σπίτια των πλουσίων και τα κρατικά κτίρια. Έτσι τουλάχιστον είχε καταγγείλει ότι συμβαίνει ο διεθνιστής επαναστάτης δημοσιογράφος Andre Vltchek που είχε ταξιδέψει σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου και είχε βρει την Ινδία ως την πιο περιοριστική χώρα στην κάλυψή της.

Έχει όμως και κράτη όπως η Κεράλα που την διοικεί το αντίστοιχο ΚΚΕ ΜΛ της Ελλάδας, το οποίο ακολουθεί εντελώς διαφορετικές πολιτικές από αυτές της κεντρικής κυβέρνησης, με λιγότερες ανισότητες και πολύ καλύτερη θέση της γυναίκας και με ανοιχτή στήριξη στην Παλαιστίνη. Η Κεράλα που με μόλις 3% του ινδικού πληθυσμού -που για τον τεράστιο πληθυσμό της Ινδίας πάλι σημαίνει αρκετές δεκάδες εκατομμύρια- έχει το 70% των βιβλιοπωλείων της χώρας.

Γενικά τώρα υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του νότου και του βορρά της Ινδίας, όπου η φτώχεια είναι πολύ μεγαλύτερη και η προσκόλληση στον πολιτικό Ινδουισμό πολύ πιο έντονη.

Είναι επίσης χώρα με τεράστιο αγροτικό κίνημα που μπορεί να κάνει απεργίες στις οποίες συμμετέχουν εκατοντάδες εκατομμύρια και με γενναίο φεμινιστικό κίνημα που ξεσκεπάζει συχνά υποθέσεις μαζικών βιασμών και κακοποιήσεων που διαφορετικά θα έμεναν στο σκοτάδι.

Η γενική τάση, όμως, παραμένει προς τον θρησκευτικό και εθνικό σωβινισμό, στις όλο και μεγαλύτερες ανισότητες, στην πόλωση και στην προσκόλληση του νεοφιλελεύθερου δυτικού δρόμου με τα ειδικά ινδικά χαρακτηριστικά της γενικευμένης διαφθοράς. Από αυτή την πλευρά η Ινδία ποτέ δεν αποαποικιοποιήθηκε και τα καλύτερα μυαλά της εγκαταλείπουν την χώρα για να βρουν προκοπή στις πλούσιες δυτικές χώρες, όπως γίνεται και στην Ελλάδα.
Πολλοί CEO αμερικανικών πολυεθνικών όπως αυτοί της Google και της Microsoft είναι πρώην Ινδοί.

Μια από τις χειρότερες ενέργειες που έκανε ο Μόντι και οδήγησε στην σημερινή εμπόλεμη κατάσταση ήταν η ολοκληρωτική κατοχή του Κασμίρ και η αφαίρεση της σχετικής αυτονομίας που είχε μέσα στο ινδικό κράτος. Το Κασμίρ είναι περιοχή με μεγάλη μουσουλμανική πλειοψηφία που ένα κομμάτι της το έχει το Πακιστάν και το μεγαλύτερο κομμάτι της το έχει η Ινδία. Έχει δικό του κίνημα που παλεύει για την ανεξαρτησία του και δεν θέλει ούτε το Πακιστάν ούτε την Ινδία και ήταν συχνά εστία έντασης μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Η ολοκληρωτική κατοχή το μετέτρεψε σε πλήρως στρατιωτικοποιημένη ζώνη και έγινε με φοβερή καταστολή και δολοφονίες αντιφρονούντων. Τα γεγονότα θάφτηκαν στην δύση ενώ η περιοχή μετατράπηκε σε μια τεράστια υπαίθρια φυλακή που πολλοί την συνέκριναν με την Γάζα.

Σε αυτό το μέρος έγινε η επίθεση που δολοφόνησε τυφλά 24 τουρίστες και για την οποία γνωρίζουμε ελάχιστα για τους πραγματικούς δράστες.

Η Ινδία χρέωσε την επίθεση στο Πακιστάν και αρνήθηκε την κατηγορηματική απόρριψη του για την εμπλοκή του αλλά και το αίτημα του για κοινή έρευνα που θα έριχνε φως στην υπόθεση.

Τότε ήταν που φάνηκε που οδηγεί ο δηλητηριώδης εναγκαλισμός της Ινδίας με το Ισραήλ σε επίπεδο προπαγάνδας. Συντονισμένη προπαγανδιστική επιχείρηση από πλευράς Ινδών παρομοίαζε το Πακιστάν με την Χαμάς και την Ινδία με το Ισραήλ που πρέπει να δώσει ένα αντίστοιχο μάθημα. Γενοκτονικές κραυγές από άτομα που πριν πανηγύριζαν για το Ολοκαύτωμα της Γάζας στρέφονταν τώρα κατά των Πακιστανών που ζητούσαν τον ολικό αφανισμό τους. Μιλάμε για λογαριασμούς που έχουν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθους.

Παράλληλα, όλα τα ινδικά ΜΜΕ άρχισαν μια υστερική πολεμική εκστρατεία, μιλώντας για την ανάγκη να τελειώσουν το Πακιστάν μια και καλή. Και μέσα σε αυτό το κλίμα άρχισε η Ινδία να χτυπά στόχους μέσα στο Πακιστάν, ξεκινώντας τον πόλεμο. Και μετά τα χτυπήματα άρχισαν να γίνονται όλο και πιο πυκνά και αδιάκριτα και να στοχεύουν ακόμα και τις πόλεις του Πακιστάν με Ισραηλινά ντρόουνς κι ενώ η Ινδική προπαγάνδα, αντιγράφοντας για άλλη μια φορά πλήρως την Ισραηλινή, μιλούσε για ανθρώπινες ασπίδες που χρησιμοποιεί το Πακιστάν για να προστατεύσει στρατιωτικούς στόχους.

Όμως το Πακιστάν δεν είναι Παλαιστίνη χωρίς στρατό, τανκς και πολεμικά αεροσκάφη.

Στις αερομαχίες που έγιναν η Ινδία έχασε πανάκριβα Ραφάλ, ναι τα ίδια πολεμικά αεροσκάφη που μας χρέωσε πανάκριβα ο Μητσοτάκης, από Κινέζικα μαχητικά που για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν σε πραγματική πολεμική αναμέτρηση.

Όταν η Ινδία χτύπησε στρατιωτικά αρχηγεία και στρατόπεδα, το Πακιστάν απάντησε αμέσως χτυπώντας κι αυτό αρχηγεία και στρατόπεδα.

Παράλληλα, άρχισαν να αποκαλύπτονται όλα τα fake news που προωθούσαν συντονισμένα όλα τα ινδικά ΜΜΕ για πλήρη ισοπέδωση των πόλεων του Πακιστάν και ολική εξολόθρευση του στρατού του. Οι ίδιοι οι Ινδοί εθνικιστές που διέδιδαν αυτά τα ψεύτικα νέα υποχρεώθηκαν ταπεινωτικά να ομολογήσουν πόσο ανεδαφικά ήταν και πόσο διασύρθηκε η αξιοπιστία των ΜΜΕ τους.

Η κατάσταση φαίνεται να οδεύει σε μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, με μεγάλες απώλειες και στις δύο πλευρές και δυσανάλογη απώλεια στρατιωτικού υλικού και αεροσκαφών των Ινδών.

Κι ενώ γράφονταν αυτές οι γραμμές, ανακοινώνεται ξαφνικά μόνιμη εκεχειρία που αποτρέπει την προοπτική διαρκούς πολέμου που είχε και το ενδεχόμενο να μετατραπεί σε πυρηνικό.

Εκεχειρία που βγάζει προσωρινά νικητή το Πακιστάν, καθώς η Ινδία ήταν αυτή που εμφανίστηκε πιο πολεμοχαρής και αποφασισμένη να το πάει μέχρι τέλους και προωθούσε ανάλογη προπαγάνδα.

Εκεχειρία που φέρνει ανακούφιση αλλά και που παραμένει εύθραυστη με καταγγελίες από την Πακιστανική πλευρά ότι παραβιάζεται ήδη σε αρκετές περιπτώσεις από την Ινδία. Κι όσο περνά η ώρα, φαίνεται να επιστρέφουμε πάλι σε πολεμική σύρραξη. Ή μήπως όχι; Καθυστερώ την δημοσίευση του κειμένου για να δω ποιο από τα δύο ενδεχόμενα θα επικρατήσει αλλά δεν μπορώ ακόμα να βγάλω άκρη.

Μακάρι η εκεχειρία τελικά να ισχύσει.

Σε κάθε περίπτωση, ο διαρκής πόλεμος μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν είναι το πιο ολέθριο σενάριο που μπορεί να συμβεί στις δύο αυτές χώρες.

Αυτονόητα η Ινδία έχει ανάγκη να διδαχθεί από την Κίνα που με ισοδύναμο πληθυσμό και 55 διαφορετικές αναγνωρισμένες εθνικές μειονότητες, κατάφερε να βγάλει από την φτώχεια εκατοντάδες εκατομμύρια και να φτιάξει τις πιο τρομερές υποδομές, και να πάψει να την βλέπει σαν εχθρό της όπως το θέλει η Δύση.

Η Κίνα το 1949 ήταν σε ακόμα πιο δεινή θέση από την Ινδία με χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής και πλήρως κατεστραμμένη από την 12ετή Γιαπωνέζικη κατοχή που είχε πάνω από 30 εκατομμύρια θύματα.

Επίσης, η Ινδία πρέπει να επιστρέψει στην υποστήριξη των χωρών του παγκόσμιου νότου και της Παλαιστίνης και να σταματήσει να στηρίζει το Ισραήλ και να θαυμάζει την γενοκτονική νοοτροπία και πράξη του.

Και το πρόβλημα της Ινδίας δεν είναι μόνο ο Μόντι και το κόμμα του. Τις ίδιες αυταπάτες για την Δύση έχει πλέον και η μείζονα αντιπολίτευση του Κογκρέσου που προεκλογικά βγήκε με τσιτάτα του Τσώρτσιλ για να χτυπήσει τον Μόντι. Του ίδιου Τσώρτσιλ που στην διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και όταν ένας λιμός που μπορούσε να αποφευχθεί, αφάνιζε εκατομμύρια Ινδούς δήλωνε να ψοφήσουν οι Ινδοί και δεν τον νοιάζει γιατί αναπαράγονται σαν τα κουνέλια!

Η Δύση πάντα περιφρονούσε την Ινδία και μόνο την ενδιέφερε να έπαιρνε τα καλύτερα μυαλά της και να την χρησιμοποιεί για φθηνό εργατικό δυναμικό σε βιομηχανίες εντάσεως εργασίας όπως το θέλει και για όλες τις χώρες του παγκόσμιου νότου.

Το πώς θα γίνει αυτό και θα αλλάξει δραστικά πορεία η Ινδία είναι ζήτημα των Ινδών και το ευτύχημα είναι ότι έχουν αρχίσει να πληθαίνουν εκεί οι φωνές που βλέπουν τα πραγματικά προβλήματα και την ανάγκη αλλαγής πορείας.

Είμαστε σε μια εποχή άλλωστε που όλα αλλάζουν με δεδομένη την μη αναστρέψιμη παρακμή της δυτικής κυριαρχίας.

Η Υεμένη υποχρέωσε σε ήττα τις ΗΠΑ μετά από δύο μήνες ανελέητων βομβαρδισμών που σκότωσαν εκατοντάδες αμάχους.

Η απήχηση του Σιωνισμού παγκόσμια έχει καταρρεύσει ενώ κορυφώνεται το Ολοκαύτωμα της Γάζας, το έγκλημα του αιώνα, και η Παλαιστινιακή αντίσταση είναι ανέλπιστα ακόμα ζωντανή στις πιο αντίξοες και φρικαλέες συνθήκες που έχει δράσει ποτέ αντιστασιακό κίνημα.

Στην Αφρική ο παναφρικανισμός επέστρεψε δριμύτερος στο πρόσωπο του μαρξιστή μουσουλμάνου Ιμπραήμ Τραορέ της Μπουρκίνα Φάσο.

Οι ΗΠΑ για πρώτη φορά δεν μπορούν να κερδίσουν οικονομικό και εμπορικό πόλεμο και έχουν βρει στην Κίνα έναν αντίπαλο που δεν μπορούν να νικήσουν.

Στην Ουκρανία, η συνδυασμένη στρατιωτική βοήθεια και υποστήριξη όλου του δυτικού κόσμου δεν μπορεί να νικήσει μια δύναμη που φαινόταν οριστικά ξοφλημένη μόλις πριν λίγες δεκαετίες.

Στον ίδιο το εσωτερικό του δυτικού κόσμου, οι αντιθέσεις και αντιφάσεις φαίνονται ανυπόφορες με την χρεοκοπία της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας που έφερε τις μεγαλύτερες ανισότητες, την αστυνομοκρατία και την διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών αλλά και την ξεδιάντροπη υποστήριξη του ολοκαυτώματος της Γάζας και πολέμων που μπορούν να μετατραπούν σε παγκόσμιους.

Το κέντρο δεν μπορεί να κρατήσει.

Περισσότερο από όλα, το Ολοκαύτωμα της Γάζας φέρνει το τέλος της δυτικής κυριαρχίας ξεμπροστιάζοντας την εμετική διπροσωπία και υποκρισία της Δύσης και φέρνοντας ψυχική ενότητα σε όλους τους λαούς του παγκόσμιου νότου που αναβιώνουν ιστορικά μέσα από αυτό όλα τα δεινά και τους ολέθρους που έζησαν στην εποχή της παντοκρατορίας του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Κι όσον αφορά την Ινδία και το Πακιστάν, το μέλλον ανήκει στους επαναστάτες τους που ονειρεύονται και αγωνίζονται για μια δίκαιη ανθρώπινη κοινωνία και είναι ενάντια στον πόλεμο και υπέρ της αδελφοποίησης τους.

Κι αυτοί οι επαναστάτες υπάρχουν και γίνονται όλο και περισσότεροι.

Με αγάπη προς εσένα και τους αναγνώστες και ακροατές της ιστοσελίδας σου.
Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ Γρηγόρη, δεν γνωρίζω και πολλά πράγματα για την Ινδία και το Πακιστάν. Για τον πόλεμο μεταξύ τους, παρακολούθησα τι είπε ο John Mearsheimer. Πάντως, το βέβαιο είναι πως, από όπου πέρασαν οι Βρετανοί, προκάλεσαν καταστροφή και αιματοχυσία. Και η Βρετανία μοιάζει να μην έχει αντιληφθεί πως δεν είναι πια αυτοκρατορία. Τώρα, πριν ανεβάσω το κείμενό σου, διαβάζω πως η Ινδία κατηγορεί το Πακιστάν πως παραβίασε την εκεχειρία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.