Αντι-αντιθανατιστές, ενωθείτε!

Αγαπημένες μου Πιτσιρίκες και Πιτσιρίκοι,
Οι αντιθανατιστές πρέπει να πεθάνουν!
Σήμερα, παρά τη θέληση μου, θα πάω ενάντια στο ρεύμα δύο ιερών τεράτων του μπλογκ και της αριστερής διανόησης, τον Άγιο Πιτσιρίκο τον Ραστωνιάρη, και τον Άγιο Δημήτριο τον Βαλαβάνιο.

Ακούς εκεί, ζωή χωρίς θάνατο!

Τι είναι η ζωή, άλλωστε, παρά ένας μεγάλος χορός; Ένας χορός που στο τέλος σκοντάφτουμε και πέφτουμε στο χώμα, δύο μέτρα μέσα.

Οι αφέντες του σύμπαντος, αυτοί οι αρχιτέκτονες της ατελείωτης ανάπτυξης και της απύθμενης κατανάλωσης, θέλουν κι αυτοί να πιστεύουμε ότι το πάρτι δεν τελειώνει ποτέ.

“Ζήστε για πάντα” μας ψιθυρίζουν, καθώς μας πουλάνε ένα ακόμα γκατζετάκι που υπόσχεται να μας ξυρίσει μερικά χρόνια από την ηλικία μας, ή ακόμα ένα αμφίβολο συμπλήρωμα διατροφής που έχει μια αδιόρατη γεύση κατάθλιψης και απελπισίας.

Φαντάσου να πρέπει να πηγαίνεις στη δουλειά, για πάντα.

“Ποιος θέλει να ζει για πάντα;” μας τραγουδούσε ο Φρέντι Μέρκιουρι.

Σα Χαϊλάντερ, που, και αν σου κόψουν το κεφάλι, συνεχίζεις να ζεις.

Προκηρύσσω λοιπόν νέο ρεύμα, αντιδραστικό, τους αντι-αντιθανατιστές. Ετεροπροσδιορισμός μέχρι δακρύων.

Κι όμως, στεκόμαστε εδώ, σύντροφοι, πεισματάρηδες σαν μουλάρια, διακηρύσσοντας μια αλήθεια τόσο προφανή που είναι σχεδόν αστεία: χωρίς θάνατο, ζωή δεν υπάρχει!

Ο τρόμος της αιώνιας ύπαρξης. Ω, θεοί! Προστατεύστε μας από αυτή τη κατάρα!

Φανταστείτε το, λιγάκι. Φανταστείτε τα ατελείωτα μίτινγκ μετά από μόλις 200 χρόνια δουλειάς. Τι είναι 200 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα; Τι είναι χίλια; Φανταστείτε τα ασταμάτητα διοικητικά συμβούλια, ξεχειλίζοντας από ηλικιωμένους διευθυντάδες με το δέρμα τους σαν επεξεργασμένο πετσί, να μονολογούν ακόμα για τα τριμηνιαία κέρδη του 1999. Τις ατελείωτες συναντήσεις με τα ίδια και τα ίδια άτομα, τα ίδια παλιά αστεία, την απόλυτη φρίκη της απόλυτης πλήξης όλων αυτών.

Από πού θα έρχονταν νέες ιδέες; Ή φρέσκοι τρόποι να βλέπεις τα πράγματα;

Θα πνιγόμασταν σε μια στάσιμη λίμνη από μη-ανακυκλώσιμα πολιτιστικά σκουπίδια, μια μόνιμη επανάληψη των μεγαλύτερων χιτ της ανθρωπότητας να παίζουν σε μια ατελείωτη λούπα, σα σεζόν από τα Φιλαράκια, δίχως τέλος.

Χωρίς τέλος, πώς θα ξέραμε πότε να σταματήσουμε να τη λέμε ο ένας τον άλλον; Θα ήταν μια αιώνια κακή επανάληψη, όπου ακόμα και τα ηλιοβασιλέματα θα χάνανε την ομορφιά τους.

Θα σου χάριζαν ένα ακόμα τριαντάφύλλο, και συ θα ξερνούσες από την αηδία. Θα εκληπαρούσες για ένα γαϊδουράγκαθο, να σε τσιμπήσει μπας και νιώσεις κάτι.

Θα ήταν ένα κοσμικό Καθαρτήριο αέναων ονείρων αυτοβελτίωσης και ατελείωτων μετακινήσεων, ατελείωτου σχολιασμού στα σόσιαλ μίντια και αναρτήσεων στο διαδίκτυο.

Ω, θεοί! Σταματήστε αυτή τη τρέλα.

Ο καπιταλισμός και ο φόβος του θανάτου, πάνε χέρι-χέρι, σύντροφοι. Οι καπιταλιστές άρχοντές μας, με το βλέμμα στραμμένο στο γρήγορο κέρδος, τρομοκρατούνται μόνο από ένα πράγμα: τον θάνατο.

Όχι τον δικό τους —αυτοί ήδη έχουν σχεδιάσει να ανεβάσουν την αρρωστημένη συνείδησή τους στο cloud, ακριβώς δίπλα σε όλους τους off-shore λογαριασμούς τους.

Όχι, τρομοκρατούνται από τον δικό μας θάνατο. Διότι, μια πεπερασμένη διάρκεια ζωής εισαγάγει μια μάλλον άβολη συνειδητοποίηση: ότι η ζωή έχει όρια. Και τα όρια είναι ανάθεμα στο ευαγγέλιο της άπειρης καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Αν όλοι πρόκειται να τα τινάξουμε κάποια στιγμή, ποιό είναι το νόημα να εξαντλούμε τον εαυτό μας σε μια μόνιμη κατάσταση εξουθένωσης για να αγοράσουμε άλλα πεντακόσια άχρηστα πράγματα που δεν χρειαζόμαστε, ή να πληρώσουμε ακόμα έναν λογαριασμό; Ποιά είναι η γοητεία μιας σύνταξης που εκτείνεται σε μια ασύλληπτη αιωνιότητα στο καφενείο;

Απλά ρωτήστε οποιονδήποτε influencer διαφημίζει το τελευταίο του τσάι-detox, στην προσπάθειά του να σας πουλήσει λίγη αθανασία, ένα τσάι-μάτσα τη φορά.

Ο Γκράμσι, να είναι καλά ο άνθρωπος που γλίτωσε την εποχή του ντελούλου που ζούμε σήμερα, κατάλαβε ότι η πραγματική δύναμη δεν αφορά μόνο τα γκλομπ και τα τανκς, αλλά και τον έλεγχο των αφηγημάτων που λέμε στον εαυτό μας. Ξέρανε οι παλιοκομμουνιστές. Και το μεγάλο αφήγημα της εποχής μας είναι ότι ο θάνατος είναι ένα λάθος. Ένα glitch στο matrix που πρέπει να διορθωθεί. Θέλουν να πιστέψουμε στην ατελείωτη ανάπτυξη, στην ατελείωτη παραγωγή, στην ατελείωτη εκμετάλλευση, και την ατελείωτη κατανάλωση, γιατί, αν σταματούσαμε ποτέ και σκεφτόμασταν πραγματικά την φευγαλέα φύση της ύπαρξής μας, μπορεί να αρχίζαμε να απαιτούμε πράγματα όπως, ξέρω γω, νόημα. Ή έναν αξιοπρεπή μισθό. Ή ότι δεν χρειαζόμαστε ούτε μισθό, ούτε αφεντικά. Ή έναν πλανήτη που δεν ασφυκτιά αργά κάτω από το βάρος της συλλογικής μας κατανάλωσης. Ή κυβερνήσεις που δεν στηρίζουν ατελείωτες γενοκτονίες στο άπειρο.

Ο θάνατος είναι μια, κάπως, αγενής διακοπή σε αυτό το πάρτι για τρελούς που λένε ζωή. Όχι ο αιώνιος φασίστας, αλλά ο αιώνιος ισοπεδωτής!

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αντιρατσιστικό, αντικαθεστωτικό, ή κάτι το πιο δημοκρατικό, από τον ίδιο τον θάνατο. Είναι ο πορτιέρης που διώχνει τους πάντες στις δύο το πρωί, ανεξάρτητα από το πόσο κεφάλαιο έχουν συσσωρεύσει στη ζωή τους, ή πόσες φιάλες σαμπάνιας έχουν ανοίξει.

Τι πιο παράλογο από το να οικοδομήσεις ένα ολόκληρο οικονομικό σύστημα με βάση την προϋπόθεση της ατελείωτης ανάπτυξης σε έναν πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένες ζωές; Είναι σαν να προσπαθείς να τρέξεις έναν μαραθώνιο σε έναν διάδρομο που ταυτόχρονα τρίζει και σου σπάει τα αυτιά.

Αυτή η απελπισμένη, κουρασμένη προσπάθεια να αποφύγουμε το αναπόφευκτο, είναι αυτό που τροφοδοτεί τον καπιταλιστικό μας κινητήρα, κρατώντας μας αποπροσανατολισμένους να αγοράζουμε και να είμαστε υπάκουοι, λες και έχει σημασία.

Ο θάνατος είναι η απόλυτη ελευθερία! Μην ακούτε τις σειρήνες των αντι-θανατιστών!

Όχι, αρνούμαι να γίνω αντι-θανατιστής, και καλώ τους πάντες να ενωθούν ενάντια σε αυτή την αίρεση της ζωής!

Το να είσαι αντι-θανατιστής, είναι σαν να είσαι αντι-βαρύτητας, ή αντι-ηλεκτριστής. Το να αρνείσαι τον θάνατο σημαίνει να αρνείσαι τις ίδιες τις συνθήκες που κάνουν τη ζωή ζωντανή και ξεκαρδιστική.

“Το μόνο αληθινό, πραγματικά σοβαρό φιλοσοφικό πρόβλημα, είναι η αυτοκτονία”.

Τι, δεν ξέρει ο Καμύ;

Αν δεν σταθείς μπροστά στην άβυσσο του θανάτου, πώς θα βρεις τη σπίθα της εξέγερσης και του νοήματος;

Οι αντιθανατιστές, όπως και οι CEO των πολυεθνικών, οι άρχοντες της ύπαρξής μας, θέλουν να ακυρώσουν τον θάνατο. Θέλουν να κυνηγάμε τον μυθικό μονόκερο της αιώνιας νεότητας και της απεριόριστης απόκτησης. Αλλά εδώ είναι το κοσμικό αστείο: μόλις συμβιβαστείς με το γεγονός ότι δεν θα βγεις ζωντανός από όλο αυτό, είσαι ελεύθερος. Ελεύθερος να ζήσεις, ελεύθερος να αγαπήσεις, ελεύθερος να πολεμήσεις για κάτι περισσότερο από μια ακόμα τριμηνιαία έκθεση κερδών, από έναν μισθό, από τους στόχους σε μια άπειρη εργάσιμη ημέρα που δεν τελειώνει ποτέ.

Ας σηκώσουμε λοιπόν το λάβαρο εναντίον των αντι-θανατιστών! Όχι στην αιώνια ζωή! Ναι στην όμορφη, χαοτική, πεπερασμένη, και απολύτως επαναστατική πράξη του να τη ζήσουμε στο έπακρο, όσο ακόμα αναπνέουμε.

Σύντροφοι, ο θάνατος δεν είναι το τέλος του ανέκδοτου. Είναι αυτό που κάνει το ανέκδοτο άξιο να ειπωθεί.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, ο θάνατος δεν διακόπτει τη ζωή, ο θάνατος διακόπτει την δουλειά. Αλλά αν δεν υπάρχει θάνατος, γιατί να δουλεύεις; Αφού δεν θα πεθάνεις. Αν δεν υπάρχει θάνατος, δεν θα χρειάζεται καν να τρως. Αν δεν υπάρχει θάνατος, δεν θα μπορεί κάποιος να σκοτώσει άλλους ανθρώπους ή να αυτοκτονήσει. Άρα, τέλος και στους πολέμους. Το Κίνημα κατά του Θανάτου θα βάλει τέλος και στην δουλειά και στο χρήμα, αφού θα τα κάνει περιττά. Το Κίνημα κατά του Θανάτου θα βάλει τέλος στις θρησκείες, που διχάζουν τους ανθρώπους, αφού εκμεταλλεύονται τον φόβο των ανθρώπων για τον θάνατο, που καταλήγει φόβος για τη ζωή. Όλα τα έχω σκεφτεί. Κώστα, καταλαβαίνω πως σε δυσκολεύει το τεράστιο φιλοσοφικό, πολιτικό και υπαρξιακό κίνημα κατά του θανάτου, γιατί σε έχει δηλητηριάσει κι εσένα ο νεοφιλελευθερισμός με την αέναη ανάπτυξη, την παραγωγικότητα και την αυτοεκμετάλλευση. Από αυτά θα σε απελευθερώσουμε, αδελφέ μου, εμείς οι αντιθανατιστές. Το Κίνημα κατά του Θανάτου θα σκοτώσει τον καπιταλισμό και θα φέρει την αδερφοσύνη και την ελευθερία. Κώστα, σε καλώ κι εγώ και ο Δημήτρης Βαλαβάνης, να έρθεις μαζί μας και να γίνεις κι εσύ αντιθανατιστής. Μπορείς. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.