Ο Δημήτρης Βαλαβάνης απαντά στον Κώστα από το Άμστερνταμ
Αγαπημένε μου Κώστα,
Σε διάβασα προσεκτικά και για λίγο σκέφτηκα να πεθάνω από τα γέλια. Αλλά μετά θυμήθηκα ότι είμαι Αντιθανατιστής. Και δεν πεθαίνω. Ούτε από γέλιο. Ούτε από πλήξη. Ούτε από τα μίτινγκ του 1999.
Καταλαβαίνω τον πόνο σου. Ζεις στο Άμστερνταμ, έχεις δει πράγματα εκεί και έχεις φάει στρόοπβαφελ με υπαρξιακή αγωνία. Έχεις κάνει ποδήλατο με τον Καμύ, στο καλάθι.
Αλλά, αδερφέ μου, μην μπερδεύεις την αθανασία με την αιώνια εργασία. Στο Κίνημα κατά του Θανάτου, δεν δουλεύουμε για πάντα. Δεν δουλεύουμε καν. Έχουμε καταργήσει το ωράριο, το αφεντικό, τις μηχανές του ζαμπόν και του τυριού -εν προκειμένω- και διάφορα άλλα. Το μόνο υπολογιστικό φύλλο που κρατάμε είναι για το πόσα παγωτά και καρπούζια φάγαμε φέτος. Πόσα μπάνια κάναμε.
Λες ότι ο θάνατος είναι δημοκρατικός. Αλλά και η ΔΕΗ είναι δημοκρατική και πάλι μας κόβει το ρεύμα. Ο θάνατος δεν είναι ισότητα. Είναι τεμπελιά. Δεν κάνει τίποτα, απλώς περιμένει. Εμείς, οι Αντιθανατιστές, δεν περιμένουμε. Χορεύουμε, αγαπάμε, γράφουμε μανιφέστα και πίνουμε μπύρες με τον Πιτσιρίκο. Άντε, για να μην λέω ψέματα, coca cola zero.
Λες ότι η ζωή χωρίς τέλος είναι φρίκη. Αλλά η ζωή με τέλος είναι φρίκη, με λήξη προθεσμίας. Εγώ προτιμώ την ανοιχτή φρίκη. Την φρίκη που μπορείς να κάνεις snooze όπως στα ξυπνητήρια. Κάθε εννιά λεπτά για πάντα.
Κώστα, δεν θέλουμε να γίνουμε οι CEO της αιωνιότητας. Θέλουμε να γίνουμε οι DJ της. Να αλλάζουμε μουσική, όταν βαριόμαστε. Να παίζουμε το “Forever Young” των Alphaville, ρε φίλε.
Και ναι, μπορεί να βαρεθούμε. Αλλά και τώρα βαριόμαστε. Και τι κάνουμε; Γράφουμε απαντήσεις στο μπλογκ και πειράζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι ζωή. Και θέλουμε να το κάνουμε για πάντα.
Οπότε, Κώστα μου, άσε τα τσάγια-detox και έλα να πιούμε έναν καφέ σκέτο γεμάτο από αντίσταση. Έλα να γίνεις κι εσύ Αντιθανατιστής. Δεν είναι αίρεση. Είναι επανάσταση. Και έχει και προβατίνες στα κάρβουνα το μενού, που τις έχω κόψει λόγω χοληστερίνης. Αλλά αν δεν πεθαίνω, τι με νοιάζει;;; Θα τις ξεσκίσω.
Με εκτίμηση και αγάπη!
Δημήτρης Βαλαβάνης
Υ.Γ.1 Κώστα μου κρατάω από την απάντηση του Πιτσιρίκου στο κείμενό σου, το “ΜΠΟΡΕΙΣ”, για να σου περιγράψω κάτι. Πεντέμισι το πρωί πήγαινα στη δουλειά με το μηχανάκι. Σταματώ σε ένα φανάρι και δίπλα μου είναι ένα μπαράκι με τίγκα την μουσική και μέσα όλοι κόκκαλο. Πετάγεται ένας από αυτούς και αρχίζει να μου φωνάζει! “ΕΛΑΑΑΑ ΜΠΟΟΟΟΡΕΙΣ”. Δεν μπορώ, ρε φίλε, πάω στη δουλειά. Κι αυτός συνέχιζε να μου φωνάζει μέχρι που άναψε πράσινο,: “ΕΛΛΛΑΑ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΜΠΟΟΡΕΙΣΣΣΣ”. Τα φιλιά μου και την αγάπη μου, φίλε μου Κώστα!
Υ.Γ.2 Αντώνη μου, τώρα κατάλαβες γιατί δεν του την πέφτω;
Υ.Γ.3 Πιτσιρίκο μου, τι το ‘θελες; Θα σε τρελάνουμε, χαχα
(Φίλε Δημήτρη, διαπίστωσες κι εσύ πως ο Κώστας, αν και είναι λαμπερό μυαλό, δεν μπορεί να νιώσει το μεγαλείο του Κινήματος των Αντιθανατιστών, γιατί έχει μολυνθεί κι αυτός από την προπαγάνδα του νεοφιλελευθερισμού, στην οποία είναι μαέστροι οι Ολλανδοί που τον κρατούν όμηρο. Πάντα μου κάνει εντύπωση πως, όταν οι άνθρωποι αναφέρονται στη ζωή, το πρώτο πράγμα για το οποίο μιλάνε είναι η δουλειά. Όχι ο έρωτας, όχι οι φίλοι, όχι το διάβασμα, όχι η μουσική, η δουλειά. Είχα δει μια ομιλία του σπουδαίου Γκάμπορ Ματέ, όπου μιλούσε για ανθρώπους που ήξεραν ότι θα πεθάνουν σύντομα από ανίατη ασθένεια και το πρώτο πράγμα που τους ενδιέφερε ήταν τι θα γίνει με την δουλειά τους, αφού πεθάνουν. Τραγικό. Το Κίνημα κατά του Θανάτου θα τους απελευθερώσει όλους από την δουλειά. Η δουλειά θα γίνει μια λέξη χωρίς περιεχόμενο. Θα σβηστεί από τα λεξικά. Βέβαια, Δημήτρη, ο λόγος που έγραψα το κείμενο είναι επειδή ξέρω πως οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σαν πεθαμένοι. Δηλαδή, δεν ζουν. Οπότε, ο θάνατος θα τους λυτρώσει και θα μπορούν να συνεχίσουν τον ύπνο στον οποίο προπονούνται συστηματικά στην διάρκεια της ζωής τους για να είναι έτοιμοι για τον διαρκή ύπνο. Αυτός είναι και ο λόγος που αυτό το κείμενο δεν είχε καθόλου απήχηση. Και το ήξερα πριν το γράψω. Γιατί οι άνθρωποι δεν παίζουν πια με τις λέξεις και τις σκέψεις. Γενικά, δεν παίζουν οι άνθρωποι. Μουρτζούκου, Φιλιππίδης και κουτσομπολιά. Δηλαδή, ο θάνατος. Δημήτρη, κάτω τα χέρια από τις προβατίνες, γιατί εμείς, οι Αντιθανατιστές, αγωνιζόμαστε για να ζουν για πάντα και οι προβατίνες. Ούτε οι προβατίνες θα πεθαίνουν. Έτσι, θα γίνουν πραγματικότητα και τα νούμερα προβάτων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην Κρήτη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.