Η Ιστορικότητα του Ιράν στην Εποχή μας

Αδερφέ Πιτσιρίκο, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το πέρασα σκεπτόμενος και πιστεύοντας πράγματα για το Ιράν και την ιρανική επανάσταση που αποδείχθηκαν λανθασμένα. Μέσα μου ηχούσε η καρικατούρα που έχει φτιάξει η δυτική προπαγάνδα για το Ιράν. Ευτυχώς όμως, δεν έσπευσα να την υιοθετήσω πλήρως. Μέσα μου υπήρχε πάντα μια αμφιβολία. Ήξερα για άλλες περιπτώσεις πώς παράγεται η δυτική προπαγάνδα και σε πoιο τεράστιο βαθμό διαστρεβλώνει την ιστορική πραγματικότητα.

Έκανα λοιπόν τη δική μου έρευνα. Διάβασα βιβλία γύρω από το θέμα και έμαθα πράγματα για τα οποία δεν είχα ιδέα: την Iστορία, το σύστημα, την κοινωνία και τον πολιτισμό του Ιράν.

Το σημερινό ιρανικό σύστημα έχει διαμορφωθεί τόσο από τη λαϊκή του επανάσταση όσο και μέσα σε ένα καθεστώς τρομερών κυρώσεων και αποκλεισμών, κυρώσεων που σε άλλες περιπτώσεις έχουν στοιχίσει τη ζωή σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Πρόσφατη έρευνα άλλωστε, αποδίδει στις αμερικανικές οικονομικές κυρώσεις συνολικά 40 εκατομμύρια θανάτους, άμεσους και έμμεσους τις τελευταίες 4 δεκαετίες.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο αναγκάστηκε να λειτουργήσει η επανάσταση: με τον πόλεμο εναντίον του από το Ιράκ ως το 1988 και με διαδοχικούς αποκλεισμούς και κυρώσεις. Και ναι, είναι ένα σύστημα με παράδοξες, αντιφατικές, άδικες και καταπιεστικές πλευρές.

Έχει όμως και πολύ συγκεκριμένα επιτεύγματα, τα οποία πρέπει να αναγνωριστούν, γιατί είναι επιτεύγματα της λαϊκής επανάστασης, δεν θα είχαν συμβεί δηλαδή χωρίς την επανάσταση του 1979.

Σαράντα επτά χρόνια μετά, το πιο εντυπωσιακό από αυτά είναι κατά τη γνώμη μου, το εξής:
το Ιράν είναι η μόνη μεγάλη χώρα στον κόσμο όπου οι γυναίκες πλειοψηφούν στις πολυτεχνικές σχολές.

Στη Γερμανία, μια χώρα που θεωρείται πρότυπο γυναικείας χειραφέτησης, το ποσοστό είναι 25%, ενώ στο Ιράν φτάνει έως και 60%. Μιλάμε δηλαδή για άλωση της πατριαρχίας στις θετικές επιστήμες, που δεν έχει επιτευχθεί ακόμη ούτε στη Δύση, όπου συνεχίζουν να πλειοψηφούν οι άντρες.
Αυτό είναι το πρώτο επίτευγμα.

Το δεύτερο συνδέεται άμεσα με το πρώτο: η επανάσταση μόρφωσε τον πληθυσμό.

Πριν από το 1979 τα ποσοστά αναλφαβητισμού ήταν πολύ υψηλά, ιδίως μεταξύ των γυναικών. Η επανάσταση εξάλειψε τον αναλφαβητισμό και μόρφωσε και τις γυναίκες, ένα τεράστιο βήμα προόδου.

Τρίτον, η επανάσταση δημιούργησε ένα από τα πιο εκτεταμένα δίκτυα κοινωνικής υποστήριξης και επιδομάτων προς τους φτωχότερους, δεν άφησε τους φτωχούς στη μοίρα τους.

Βέβαια, στην πορεία κάποιες από αυτές τις παροχές καταργήθηκαν μέσα σε νεοφιλελεύθερες στροφές, όμως το δίκτυο παραμένει πολύ ισχυρό, πολύ ισχυρότερο από ό,τι στη δική μας χώρα, όπου το κοινωνικό κράτος πετσοκόφτηκε πολύ περισσότερο. Δεν χωράει σύγκριση.

Και το βασικότερο όλων: με την επανάστασή του, το Ιράν έγινε ανεξάρτητη χώρα. Έπαψε να είναι μια χώρα που την κάνει ό,τι θέλει η Αμερική ή οποιαδήποτε άλλη μεγάλη δύναμη.

Η ανεξαρτησία αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, επειδή εμείς ζούμε σε μια μη ανεξάρτητη χώρα, μια χώρα ξεφτιλισμένη, που την χρησιμοποιεί η αμερικανική αυτοκρατορία, όψιμα και οι γενοκτόνοι Σιωνιστές του Ισραήλ.

Τι κριτική μπορεί να ασκήσει κάποιος που ζει σε εξαρτημένη χώρα απέναντι σε μια ανεξάρτητη; Είναι βαθιά υποκριτικό.

Δεν έχεις καταφέρει το βασικό, να είσαι ανεξάρτητη χώρα, και κάνεις κριτική σε μια χώρα που το κατάφερε, πληρώνοντας το πιο βαρύ τίμημα με κυρώσεις, απρόκλητους πολέμους, δολοφονίες ηγετών και παιδιών;

Η ανεξαρτησία κοστίζει.

Το Ιράν σήμερα ως ανεξάρτητη χώρα παλεύει για όλο τον πλανήτη.

Ενώ όλα τα δυτικά καθεστώτα με πρώτες τις ΗΠΑ αποδείχθηκαν απάνθρωπα, ανήθικα και συνένοχα στο Ολοκαύτωμα της Γάζας, το Ιράν το καταδίκασε και εναντιώθηκε με τον πιο ανθρώπινο και ηθικό τρόπο.

Όλη αυτή η λύσσα της δυτικής προπαγάνδας ενάντια του δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτό το ιστορικά αντικειμενικό γεγονός.

Ενώ όλη η δυτική και η ελληνική πολιτική ηγεσία είναι μέσα στο αίμα βουτηγμένη και συνένοχη στο μεγαλύτερο έγκλημα του 21ου αιώνα, το Ιράν ήταν το μόνο που έμπρακτα βοήθησε την Παλαιστινιακή Αντίσταση.

Και για αυτό έπρεπε να προωθηθούν στην δύση τερατώδη ψέματα για δεκάδες χιλιάδες δολοφονημένους διαδηλωτές του Ιράν, αναφερόμενα σε γεγονότα όπου η Μοσάντ λειτουργούσε ανοιχτά και απέλυσε μετά κάποια στελέχη της γιατί δεν κατάφεραν να ρίξουν το επαναστατικό καθεστώς εσωτερικά.

Έβαλε όρια στον αμερικανοσιωνισμό που μέχρι τότε τα κατάπινε όλα στην περιοχή.

Εναντίον του εξαπολύθηκε ένας εξοντωτικός, ολοκληρωτικός πόλεμος με στόχο να μη μείνει τίποτα όρθιο: χτυπήθηκαν χιλιάδες αστικοί στόχοι, νοσοκομεία, σχολεία, γέφυρες, ενεργειακές υποδομές, δίκτυα ύδρευσης, πολυκατοικίες.
Ένας φρικτός πόλεμος.

Για έναν μήνα το Ιράν δέχθηκε τον σφοδρότερο βομβαρδισμό που είχε δεχθεί ποτέ χώρα σε τόσο σύντομο διάστημα, έσπασε κάθε ρεκόρ.

Του έριξαν ό,τι είχαν και δεν είχαν, πιστεύοντας ότι με έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ενός μήνα το Ιράν θα γονάτιζε.

Γι’ αυτό άδειασαν τα στρατιωτικά αποθέματά τους.

Κι όμως το Ιράν άντεξε.
Αυτό είναι το ιστορικά συγκλονιστικό.
Άντεξε και έβαλε τα όρια.
«Ως εδώ».

Και εδώ αξίζει μια αυτοκριτική: εμείς δεν καταφέραμε να οργανώσουμε ούτε ένα κίνημα που να προχωρήσει σε κατάληψη των πρεσβειών των ΗΠΑ και του Ισραήλ, έστω αυτό το ελάχιστο μιας σοβαρής σύγκρουσης.

Ναι, θα προτιμούσαμε στην ηγεσία του Ιράν να είναι (αναρχο)κομμουνιστές, αλλά αυτή η ηγεσία με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τώρα είναι που δίνει την μεγαλύτερη μάχη για όλο τον πλανήτη.

Και με τον λαό του Ιράν, ακόμα και με πολλούς αντιφρονούντες του, συσπειρωμένο όσο ποτέ από την Επανάσταση του 1979, σε αυτή την τεράστια μάχη.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, το Ιράν κρατάει σήμερα το βάρος του αγώνα. Σε αυτή λοιπόν την φάση, είμαστε με το Ιράν χωρίς επιφυλάξεις, με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του Ιράν.

Και πάμε να συντρίψουμε τον αμερικανοσιωνισμό, με αιχμή το Ιράν, γιατί αυτός είναι ο ιστορικός του ρόλος σήμερα.

Στην φωτογραφία ένα από τα βιβλία που διάβασα φέτος για το Ιράν.

Με αγάπη προς εσένα
Γρηγόρης Αρετάκης

Υ.Γ. Δεν έχω εκλογικές αυταπάτες.
Δεν πιστεύω για μια χώρα σαν την Ελλάδα που δεν είναι ανεξάρτητη ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν κάτι ουσιαστικό.
Δεν έχω επίσης αυταπάτες για τον σημερινό Ελληνικό λαό που όπως είναι τώρα δεν είναι καν λαός αλλά ένα συνονθύλευμα υποταγμένων και βολεμένων.
Συνονθύλευμα που δέχεται αδιαμαρτύρητα τα χειρότερα και έχει χάσει κάθε αξιοπρέπεια αλλά και κάθε δικαίωμα να λέγεται λαός.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έστω και σε αυτές τις συνθήκες δεν μπορούν να διατυπώνονται αλήθειες ή δεν μπορούν να υπάρξουν αντιστάσεις έστω μικρές και κατακερματισμένες.

Και η βασική αλήθεια όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές είναι τούτη:
Ψήφος στην Νέα Δημοκρατία σημαίνει ψήφος στους πιο πουλημένους και τελειωμένους υποστηρικτές δολοφόνων παιδιών και γενοκτόνων.
Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα μπροστά σε αυτή την αλήθεια.
Όποιος ψηφίσει Νέα Δημοκρατία σημαίνει ότι γουστάρει δολοφονίες παιδιών και γενοκτονίες.
Και αυτό είναι μια αλήθεια που πρέπει να βγει με κάθε τρόπο.
Με αφίσες και συνθήματα στους τοίχους, με μηνύματα στο ίντερνετ και το κυριότερο πρόσωπο με πρόσωπο με τους ψηφοφόρους της Νεας Δημοκρατίας όπου κι αν τους βρίσκουμε.

Τα πάνω από 3 δισεκατομμύρια ευρώ που έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στους γενοκτόνους Σιωνιστές και τα οποία μετατρέπουν την Ελλάδα σε proxy χώρα του Ισραήλ είναι η τελική ταφόπλακα για την Ελλάδα.
Σαν ποσό είναι μεγαλύτερο και από αυτό που δεσμεύτηκε να δώσει προεκλογικά στον ελληνικό λαό αλλά η ξεφτίλα δεν είναι μόνο σε αυτό.
Είναι περισσότερο τι σηματοδοτεί για την Ελλάδα και την μελλοντική ιστορία της.
Μας μετέτρεψε σε στρατηγικό σύμμαχο του πιο μισητού και βίαιου καθεστώτος του πλανήτη κι όταν ήδη πριν από αυτή την συμφωνία δεν ήμασταν ανεξάρτητη χώρα.

Κάθε ψήφος λοιπόν στην Νέα Δημοκρατία είναι ανοιχτή ομολογία και απόλυτη συνενοχή στα πιο φρικτά εγκλήματα του 21ου αιώνα.
Απόλυτη συνενοχή στη μαζική δολοφονία παιδιών και στην γενοκτονία της Παλαιστίνης και του Λιβάνου.
Το ότι η αντιπολίτευση δεν έχει αναδείξει αυτό το ζήτημα σαν κυρίαρχο είναι ντροπή για την ίδια.

Για μένα οι εκλογές που έρχονται έχουν αυτή την σημασία.
Ποιο ποσοστό τελικά του εκλογικού σώματος θα αποκαλυφθεί ότι είναι απόλυτα συνένοχο στο μεγαλύτερο έγκλημα του 21ου αιώνα.
Δεν υπάρχει το “δεν ήξερα” στην εποχή μας.

(Αγαπητέ Γρηγόρη, το Ιράν γράφει την δική του Ιστορία. Η Ιστορία του Ιράν θα ήταν διαφορετική, αν ΗΠΑ και Βρετανία δεν ανέτρεπαν τον Μοσαντέκ το 1953. Έγραψα για αυτό πριν από δέκα χρόνια.
Φυσικά, το Ιράν είναι μια ανεξάρτητη χώρα και η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο, οπότε ούτε σύγκριση μπορεί να γίνει, ούτε μπορούν οι Έλληνες να κρίνουν τους Ιρανούς.
Οι εκλογές στην Ελλάδα δεν έχουν καμία σημασία. Καμία.
Και σε ότι αφορά τις θέσεις των ελληνικών κομμάτων απέναντι στη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων, έγραψα:
“Μη βάψετε τα χέρια σας με αίμα στις εκλογές”.
Ζω στην Ελλάδα και παρατηρώ την ελληνική κοινωνία. Τα στοιχεία δείχνουν πως το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερο απ’ όσο νομίζουν οι περισσότεροι. Και η κατάσταση θα γίνει χειρότερη. Οι Έλληνες πληρώνουν -και θα πληρώσουν ακόμα περισσότερο- και τις επιλογές τους επί δεκαετίες, και την αφασία τους. Τα όσα κάνουμε στη ζωή έχουν συνέπειες. Και έχουμε ευθύνες για τις πράξεις μας και την απραξία μας.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.