Τα πάντα κβάντα
Εχθές έβλεπα μία σειρά στο Netflix με τίτλο Zero Day, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο. Γνωστοί ηθοποιοί, με πρωταγωνιστή τον Robert De Niro και ένα ενδιαφέρον σενάριο εμπνευσμένο από τους καιρούς που διανύει η αυτοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Επικεντρώνεται στην εσωτερική κρίση, την εξουσία των τεχνομπράδερς (τεχνοσίστερ στην συγκεκριμένη ιστορία) και στην διαπλοκή τους με την πολιτική. Θεότρελες υπερβολικές θεωρίες συνωμοσιών αποδεικνύονται αληθινές και συγχέονται με την πραγματικότητα, μερικές φορές την υπερβαίνουν.
Όπως έγραψα, ενδιαφέρον σενάριο που μπλέκεται μερικές φορές, κάνει λίγο κοιλιά σε κάποια σημεία και καταλήγει σε κάτι τελείως φανταστικό: ότι υπάρχουν άνθρωποι με συνείδηση στα ανώτερα πολιτικά κλιμάκια. Εδώ θεωρώ πως η σειρά έπρεπε να καταχωρηθεί στην κατηγορία της επιστημονικής φαντασίας.
Η εξέλιξη ενός ανθρώπου στην πολιτική σκηνή καθορίζεται περνώντας μέσα από συγκεκριμένα φίλτρα και, όσο ψηλότερα ανεβαίνει κανείς, το φίλτρο γίνεται όλο και πιο επιλεκτικό. Οι πόροι από τους οποίους πρέπει να περάσει κάποιος γίνονται μικρότεροι σε διάμετρο και απωθούν ακόμα και τα πιο μικρά ίχνη ηθικής. Αλίμονό μας (τους) αν επέτρεπαν να ανέλθει άνθρωπος ο οποίος, σε μία κρίση συνείδησης, θα μπορούσε να αποκαλύψει μυστικά, να προβάλει αντίσταση ή γενικότερα να προβεί σε ενέργειες που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν το σύστημα και να εκθέσουν την πραγματικότητα πίσω από τα παρασκήνια.
Φυσικά ακόμα και αν ξεφύγει κάποιος, πράγμα που πιστεύω πως συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια, το σύστημα καταφέρνει να το μετατρέψει σε άλλη μία ευκαιρία να παραδειγματίσει τους ανυπότακτους. Η φυσική ή/και ηθική εξόντωση του απολωλού προβάτου δεν αργεί να έρθει. Απ΄όσο καταλαβαίνω από οικονομία, η πιθανή εξασφάλιση από ζημιές και χασούρες που θα προκύψει, επιτελείται μέσα από μία διαφοροποιημένη κατανομή των επενδύσεων, μετοχών, αποταμίευση χρήματος σε φορολογικούς υπεράκτιους παραδείσους και ξέπλυμα με πολλούς και διάφορους τρόπους – αλλά για περισσότερες λεπτομέρειες απευθυνθείτε στον Κώστα από το Αμστελόδαμο και τον Γ.Κ. που ξέρουν από αυτά τα πράγματα.
Εγώ χάπια γράφω, για να την παλεύει ο κόσμος που υποφέρει από ασθένειες του μυαλού.
Και εγώ, γράφοντας χάπια, με έναν τρόπο μέσα στο σύστημα δουλεύω, όπως και όλοι μας. Όσο και να πιστεύουμε πως είμαστε ανεξάρτητοι σε κάποιον βαθμό. “Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί”, έγραψε πριν εκατοντάδες χρόνια κάποιος John Donne, περνώντας από την σχετική λήθη στην αιωνιότητα, αφού το συγκεκριμένο απόσπασμα του κειμένου του τελείωνε με το ακόμα πιο γνωστό “Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα”.
Καθετί που συμβαίνει έχει τις επιπτώσεις του και, κάθε εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, συμβαίνουν πρακτικά αμέτρητα καθετί(ά). Οι αστάθμητοι παράγοντες είναι όχι μόνο αστάθμητοι, αλλά άπειροι. Έτσι, όποιος ισχυρίζεται ότι μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια αυτό που θα συμβεί την επόμενη στιγμή, πλανάται πλάνην οικτράν. Επιβεβαιωμένα, όσο μεγαλύτερη η άγνοια των πραγμάτων, τόσο μεγαλύτερη η βεβαιότητα της γνώσης.
Το γνωστό και ως φαινόμενο Dunning–Kruger, εύκολα παρατηρήσιμο στους οπαδούς του ποδοσφαίρου, που, αν ήταν εκεί, θα το είχαν βάλει το γκολ, όχι σαν τον άχρηστο που πληρώνεται εκατομμύρια για να κλωτσάει μπάλα υπό την επίβλεψη επαγγελματιών δέκα ώρες την ημέρα για κάθε μέρα της ζωής του από όταν ήταν εφτά χρονών.
Όλα λύνονται όμως με λίγη κβαντική ιατρική, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, όλα θεραπεύονται. Θα ήθελα να ακούσω κάποιον από αυτούς που μασάνε την τσίχλα της κβαντικής επιστήμης να μας εξηγήσουν λίγο πώς λειτουργεί το φαινόμενο του κβαντικού εναγκαλισμού. Όπως λέει ένας πανεπιστημιακός καθηγητής κβαντικής φυσικής στους φοιτητές του στο πρώτο μάθημα, “είμαι εδώ για να μπορείτε και εσείς, στο τέλος αυτού του εξαμήνου, να λέτε με απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν καταλαβαίνετε τι είναι η κβαντική φυσική”.
Αλλά εδώ δεν παίζουμε, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο. Εδώ είμαστε σοβαροί επιστήμονες που για πρωινό τρώνε κβαντική μαρμελάδα αλειμμένη πάνω σε πολύσπορο, για να καθαρίσει ο οργανισμός από τις τοξίνες και να ανοίξουν τα τσάκρα μας. Κάνουμε τα πιο πολύπλοκα κόνσεπτς ταλιράκια και δίφραγκα για τους φίλους του μπλογκ, για να μην μας κουνιέται ο κάθε ταξιτζής και ο κάθε τυχαίος πατσαβούρης τικτόκερ του κ*λου μας.
Ας αρχίσουμε από την αρχή της απροσδιοριστίας. Του γνωστού -όχι όσο η Άννα Βίσση που αγαπάς περισσότερο απ’ ό,τι εγώ- Χάισενμπεργκ. Ποιανού άλλου;
Είπαμε, ταλιράκια και δίφραγκα. Η αρχή της απροσδιοριστίας του Χάισενμπεργκ (έχει γράψει και άλλα ωραία, αυτό όμως ήταν το μεγάλο του σουξέ) λέει πως με όση μεγαλύτερη ακρίβεια ξέρω πού είσαι, τόσο λιγότερο μπορώ να υπολογίσω ακριβώς προς τα πού πας. Με όση μεγαλύτερη ακρίβεια ξέρω πού πας, τόσο λιγότερο μπορώ να υπολογίσω πού ακριβώς είσαι.
Γιατί;
Γιατί κβάντα, φίλε και συνοδοιπόρε αναγνώστη!
Κατά το “όσο ζω Μαζώ” και το “ό,τι έχω ζήσει, το έχει πει η Βίσση”, καθιερώνω το “τα πάντα κβάντα” και έτσι περνάω και εγώ με τον τρόπο μου στην ιστορία.
Αυτό όμως ισχύει στον μικρόκοσμο της κβαντικής μηχανικής, εκεί όπου ακόμα και η έννοια του χρόνου είναι κάτι το μυστήριο και αμφιλεγόμενο.
Στον μακρόκοσμο της νευτώνιας φυσικής, εδώ που ζούμε όλοι οι υπόλοιποι, βλέπουμε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει πάντα. Ξέρουμε πως είμαστε μέσα στα σκ@τά και ταυτόχρονα μπορούμε με αρκετά μεγάλη ακρίβεια να υπολογίσουμε πως πάμε κατά διαόλου.
Το μόνο το οποίο εύχομαι είναι να υπάρχει κάπου, μέσα στα άπειρα παράλληλα σύμπαντα, ένα στο οποίο να πάνε όλα καλά. Δεν έτυχε να γεννηθούμε σε εκείνο, τι να κάνουμε…
Στέλνω την κβαντική μου αγάπη από την ημιορεινή Εύβοια, όπου ο χειμώνας μας χτυπάει την πόρτα. Τα πάντα; Κβάντα!
Υ.Γ. Εχθές βρέθηκα στο νοσοκομείο που έκανα ειδικότητα στη νεφρολογία, λίγο πριν φύγω για Σουηδία. Ανέβηκα, βρήκα τον φίλο μου τον Νίκο – τότε ήταν επιμελητής Α΄, εδώ και χρόνια είναι ο διευθυντής της κλινικής. Ο πρώτος για τον οποίο ρώτησα αν είναι εκεί ήταν για τον άλλο επιμελητή μου, τον Γιώργο τον Ντάτση, έναν γίγαντα γύρω στο 1.90 και 130 κιλά. Ίσως ο πιο έξυπνος και, παράλληλα, αμφιλεγόμενος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου. Θυμάμαι ακόμα, σχεδόν δεκαπέντε χρόνια πριν, μετά την πρωινή επίσκεψη στην κλινική, να μας εξηγεί τι ακριβώς είναι το μποζόνιο του Χιγκς, το λεγόμενο σωματίδιο του θεού. Το περίεργο και αξιοθαύμαστο δεν είναι ότι μας το εξηγούσε, αλλά ότι το έκανε με τέτοιο τρόπο που το καταλαβαίναμε, λες και μας εξηγούσε το πιο απλό πράγμα του κόσμου! Γελούσε τρανταχτά όταν φώναζε στον Αντώνη “συνάδελφε, μαζί με το κάλιο, το νάτριο, το ασβέστιο, μέτρησε σε παρακαλώ και το μαγκούφιο γιατί είναι πιθανώς χαμηλό”, κάπνιζε συνεχώς και έπινε δέκα καφέδες σε κάθε εφημερία, εκνευριζόταν αφάνταστα αλλά ποτέ χωρίς λόγο, και έβλεπε μανιωδώς τις οικογενειακές ιστορίες!
Είχα περίπου τέσσερα χρόνια να περάσω από την κλινική να χαιρετήσω. Έτσι είναι η ζωή, σε παίρνει μπάλα. Λίγο μετά την τελευταία μου επίσκεψη ο Γιώργος πέθανε, μου είπε ο Νίκος. Στεναχωρήθηκα για τον θάνατό του, ήταν εξήντα χρονών, και για το ότι δεν μπόρεσα τότε να τον αγκαλιάσω για μία τελευταία φορά.
Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στον Γιώργο τον Ντάτση, έναν άνθρωπο που τις τεράστιες σωματικές του διαστάσεις ξεπερνούσε μόνο η καλοσύνη του, η απέραντη ευφυΐα του και το σουρεαλιστικό του χιούμορ.
(Φίλε Βασίλη, εσύ κατοχύρωσες το “Τα πάντα κβάντα”, εγώ θα κατοχυρώσω το “Στην μπάντα, στην μπάντα, έρχονται τα κβάντα”, για να “πιάσω” και τους ποδοσφαιρόφιλους. “Δεν υπάρχει ούτε θα ούτε για πάντα, και σκορπίζω της αγάπης μας τα κβάντα” τραγουδάει ο Δημήτρης Μπάκουλης. Αυτή η ιστορία με τα κβάντα, μου θυμίζει μια φάση στο Λύκειο, που γράφουμε Έκθεση, και έχουμε συμφωνήσει από πριν όλοι πως, ανεξάρτητα από το θέμα της Έκθεσης που θα μας βάλει η φιλόλογος, θα γράψουμε στο κείμενο τη λέξη “ψυχεδέλεια”, που ήταν της μόδας τότε. Αθώο μου φαίνεται τώρα. Να είσαι καλά Βασίλη και να ζεις και για τον φίλο σου που δεν ζει πια. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.