Η επερχόμενη πτώση της Σαουδικής Αραβίας

Αδερφέ Πιτσιρίκο, ξαναδιάβασα μετά από 15 χρόνια, το βιβλίο “The Rise, Corruption and Coming Fall of the House of Saud” το οποίο γράφτηκε το 1993 αλλά που έγινε με τις τελευταίες εξελίξεις πάλι επίκαιρο.

Το βιβλίο είχε γραφτεί από τον Παλαιστίνιο δημοσιογράφο και συγγραφέα Σαΐντ Αμπούρις (Said Aburish).

Ο Αμπούρις δεν ήταν ένας τυχαίος παρατηρητής. Εργάστηκε για χρόνια ως σύμβουλος και μεσάζων για μέλη της σαουδαραβικής βασιλικής οικογένειας και δυτικές εταιρείες, αποκτώντας από τα μέσα γνώση για τα οικονομικά σκάνδαλα, τις μίζες των εξοπλιστικών και τον τρόπο λειτουργίας του παλατιού.

Το βιβλίο αποτελεί ένα από τα πιο σκληρά, τεκμηριωμένα και απομυθοποιητικά κατηγορητήρια κατά της δυναστείας των Σαούντ, γραμμένο στον απόηχο του Πολέμου του Κόλπου του 1991.

Παρουσιάζω δέκα βασικές θέσεις του:

1 Η δημιουργία της Σαουδικής Αραβίας ως προϊόν της Αγγλικής αποικιοκρατίας

Ο Αμπούρις αποδομεί τον μύθο του “ένδοξου ενοποιητή” Ιμπν Σαούντ, δείχνοντας ότι η άνοδός του οφειλόταν στη βρετανική χρηματοδότηση, τον εξοπλισμό και την απόφαση των Άγγλων αποικιοκρατών να παραμερίσουν τους Χασεμίτες.
Το κράτος συγκροτήθηκε όχι ως λαϊκή επιθυμία, αλλά ως δυναστική κατάκτηση με τη στήριξη μιας ξένης αυτοκρατορίας.

2 Η εργαλειοποίηση του Ουαχαμπισμού ως όπλο κατάκτησης

Αναλύει πώς ο Οίκος των Σαούντ χρησιμοποίησε τον φανατισμό των πολεμιστών Ιχουάν για να καταλάβει τη χερσόνησο και να εξοντώσει τους αντιπάλους του. Μόλις όμως οι Ιχουάν απαίτησαν να επιβάλουν τον πουριτανισμό τους στα βρετανικά προτεκτοράτα απειλώντας την εξουσία του Ιμπν Σαούντ, ο μονάρχης τους συνέτριψε αδίστακτα με βρετανικά όπλα.

3 Ιδιοκτησία του κράτους ως προσωπικού φέουδου

Εξηγεί ότι η Σαουδική Αραβία είναι η μοναδική σύγχρονη χώρα που πήρε το όνομά της από μία οικογένεια.

Ολόκληρος ο πλούτος της γης, το πετρέλαιο και τα δημόσια έσοδα δεν λογίζονται ως εθνικός πλούτος, αλλά ως προσωπική περιουσία των χιλιάδων πριγκίπων της οικογένειας, οι οποίοι λαμβάνουν μηνιαίο βασιλικό επίδομα από τη γέννησή τους.

4 Η ανίερη συμμαχία με τις ΗΠΑ και η απώλεια κυριαρχίας

Περιγράφει πώς η προστασία του βασιλείου μεταβιβάστηκε από τη Βρετανία στις ΗΠΑ με την συνάντηση Ρούζβελτ-Ιμπν Σαούντ το 1945.
Ο Αμπούρις υποστηρίζει ότι το Ριάντ αποδέχτηκε πλήρως τον ρόλο του υποτελούς.
Εξασφάλιζε φθηνό πετρέλαιο και ανακύκλωση των πετροδολαρίων σε αμερικανικά ομόλογα και όπλα, με μοναδικό αντάλλαγμα την προστασία του θρόνου από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς.

5 Μαζική διαφθορά και τα εξοπλιστικά σκάνδαλα

Σε ένα από τα ισχυρότερα κεφάλαια του βιβλίου, ο Αμπούρις καταγράφει με λεπτομέρειες πώς δισεκατομμύρια δολάρια από τον πετρελαϊκό πλούτο κατασπαταλήθηκαν σε αγορές όπλων που ο στρατός δεν μπορούσε καν να χειριστεί.
Αυτές οι συμφωνίες (όπως η διαβόητη συμφωνία Al-Yamamah με τη Βρετανία) γίνονταν κυρίως για να μοιραστούν αστρονομικές μίζες σε πρίγκιπες (όπως ο πρίγκιπας Μπαντάρ) και δυτικούς μεσάζοντες.

6 Η ηθική υποκρισία της βασιλικής ελίτ

Εκθέτει τη χαώδη αντίφαση ανάμεσα στον πουριτανικό ισλαμικό νόμο που επιβαλλόταν με βία και αποκεφαλισμούς στον απλό λαό, και στον ακόλαστο τρόπο ζωής των πριγκίπων στο εξωτερικό (καζίνο του Λονδίνου και του Μόντε Κάρλο, αλκοόλ, ναρκωτικά, γιοτ και πολυτελή ακίνητα στη Δύση).

7 Συστηματική καταστολή και εξαγορά των πολιτών

Αναλύει τον τρόπο διακυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Το καθεστώς δεν επέτρεπε κανένα ίχνος ελεύθερου τύπου, συνδικάτων ή πολιτικών κομμάτων. Όποιος διαφωνούσε αντιμετώπιζε φυλάκιση, βασανιστήρια ή εξορία.
Ταυτόχρονα, ο λαός εξαγοραζόταν με επιδοτήσεις, δωρεάν υπηρεσίες και θέσεις στο δημόσιο σε ένα ιδιότυπο κράτος-πρόνοιας χωρίς φόρους και χωρίς δικαιώματα.

8 Προδοσία των Αραβικών και Παλαιστινιακών συμφερόντων

Ο Αμπούρις ασκεί δριμεία κριτική στη στάση του Ριάντ απέναντι στο Παλαιστινιακό.
Υποστηρίζει ότι η υποστήριξη της μοναρχίας ήταν καθαρά ρητορική και οικονομική για λόγους εξαγοράς επιρροής, ενώ στο παρασκήνιο η προτεραιότητα του βασιλείου ήταν πάντοτε η ικανοποίηση των γεωπολιτικών απαιτήσεων των ΗΠΑ και η αποτροπή ανάδειξης οποιουδήποτε κοσμικού, δημοκρατικού ή επαναστατικού αραβικού κινήματος.

9 Το μοιραίο σημείο καμπής του 1990–1991 και ο Πόλεμος του Κόλπου

Όταν ο βασιλιάς Φαχντ κάλεσε μισό εκατομμύριο Αμερικανούς στρατιώτες να προστατεύσουν το βασίλειο από τον Σαντάμ, κατέρρευσε οριστικά η θρησκευτική νομιμοποίηση του καθεστώτος. Αποδείχθηκε στον μέσο Σαουδάραβα ότι οι εκατοντάδες δισεκατομμύρια εξοπλισμοί ήταν άχρηστοι και ότι ο “θεματοφύλακας των ιερών τόπων” χρειαζόταν “απίστους” στρατιώτες για να επιβιώσει, γεγονός που γέννησε την εγχώρια ισλαμιστική αντιπολίτευση και την Αλ Κάιντα.

10 Η πρόβλεψη για την “επικείμενη πτώση” (The Coming Fall)

Στο τελικό μέρος, ο συγγραφέας προβλέπει ότι το καθεστώς δεν μπορεί να διατηρηθεί μακροπρόθεσμα.
Επισημαίνει ότι ο συνδυασμός δημογραφικής έκρηξης, εξάντλησης του εύκολου πλούτου, ενδοοικογενειακών συγκρούσεων μεταξύ των χιλιάδων πριγκίπων και αυξανόμενης κοινωνικής οργής θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην κατάρρευση ή ανατροπή της δυναστείας.

Ενώ η ιστορική, οικονομική και πολιτική ανάλυση του Αμπούρις υπήρξε εξαιρετικά ακριβής και προφητική ειδικά όσον αφορά την έκρηξη του τζιχαντισμού και τη ρήξη με τους ισλαμιστές, η πρόβλεψή του για την επικείμενη πτώση του Οίκου των Σαούντ δεν επαληθεύτηκε άμεσα.

Το καθεστώς έδειξε μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα από ό,τι υπολόγιζε. Άντεξε την κρίση της 11ης Σεπτεμβρίου, την Αραβική Άνοιξη του 2011 και τις περιόδους χαμηλών τιμών πετρελαίου, καταφεύγοντας σε ακόμη πιο ανελέητη καταστολή, αναδιανομή επιδοτήσεων και πιο πρόσφατα υπό τον MBS, σε ριζικό αυταρχικό μετασχηματισμό.

Όμως οι ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων ημερών δικαιώνουν πλήρως τη δομική συλλογιστική του βιβλίου του Αμπούρις.

Η συμφωνία για την άμεση στρατιωτική ανάπτυξη δυνάμεων από το Πακιστάν και την Τουρκία στη Σαουδική Αραβία, στο πλαίσιο του λεγόμενου Αμυντικού Συμφώνου της Μέκκας, αποδεικνύει στην πράξη ότι ούτε οι δυτικοί εξοπλισμοί εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, ούτε η αμερικανική ομπρέλα αποδείχθηκαν επαρκείς απέναντι στο ασύμμετρο σφυροκόπημα των Άνσαρ Αλλάχ.

Ο Σαΐντ Αμπούρις μπορεί να έπεσε έξω στον βραχυπρόθεσμο χρόνο της επικείμενης πτώσης, αλλά η βαθύτερη θεωρητική του πρόβλεψη ήταν σωστή.

Ένα καθεστώς που λειτουργεί ως οικογενειακό φέουδο και στερείται οργανικής λαϊκής και στρατιωτικής νομιμοποίησης, είναι καταδικασμένο να εξαρτάται πάντα από ξένους στρατούς για να μην καταρρεύσει.

Η Σαουδική Αραβία είναι επί δεκαετίες ένας από τους κορυφαίους εισαγωγείς όπλων στον κόσμο. Ωστόσο, τη στιγμή που η αναζωπύρωση του μετώπου της Υεμένης έφερε ξανά drones και πυραύλους πάνω από τα διυλιστήρια και τα τάνκερ της, το καθεστώς συνειδητοποίησε ότι ο τακτικός στρατός του δεν μπορεί να υπερασπιστεί την επικράτεια.

Το 1990 ο βασιλιάς Φαχντ κάλεσε τους Αμερικανούς για να τον σώσουν από τον Σαντάμ. Σήμερα με τις ΗΠΑ να διστάζουν να δεσμεύσουν δικές τους χερσαίες δυνάμεις, το Ριάντ αναγκάζεται να καταφύγει σε περιφερειακούς σουνιτικούς στρατούς (στο Πακιστάν με τη μακρά παράδοση στρατιωτικής παρουσίας στο βασίλειο και στην Τουρκία), επιβεβαιώνοντας ότι η επιβίωση του θρόνου παραμένει υπόθεση εξωτερικής βοήθειας.

Το κίνημα των Ανσάρ Αλλάχ δεν είναι απλώς ένας αντίπαλος στα σύνορα. Αποτελεί την απόλυτη νέμεση του σαουδαραβικού μοντέλου.

Ενώ το καθεστώς των Σαούντ εκπροσωπεί έναν φρικτό συνδυασμό μοναρχικής αυθαιρεσίας, συμμαχίας με τη Δύση και θρησκευτικής αποστείρωσης, οι Ανσάρ Αλλάχ είναι ένα αντιαποικιοκρατικό, ριζοσπαστικό λαϊκό κίνημα που δεν εξαγοράζεται με χρήματα.

Για ένα καθεστώς που έχει μάθει να λύνει όλα τα προβλήματα εξαγοράζοντας συμμάχους, οι “Χούθι” αποτελούν έναν άλυτο γρίφο.

Ολόκληρο το οικοδόμημα του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (“Vision 2030”, NEOM, τουρισμός, διεθνείς επενδύσεις) βασίζεται στην εικόνα μιας ασφαλούς όασης για τα παγκόσμια κεφάλαια. Όταν οι Ανσάρ Αλλάχ μπορούν με drones των 15.000 δολαρίων να κλείνουν θαλάσσιους διαδρόμους στην Ερυθρά Θάλασσα, να χτυπούν τάνκερ και να απειλούν τις πετρελαιοπηγές, το οικονομικό αφήγημα του MBS εξαϋλώνεται. Κανένας δυτικός κολοσσός δεν επενδύει σε μια χώρα υπό πυραυλική πολιορκία.

Η ελπίδα της Σαουδικής Αραβίας ότι η προσέγγιση με το Ιράν και η εκεχειρία του 2022 θα αγόραζαν μόνιμη ηρεμία αποδείχθηκε ψευδαίσθηση.

Οι Ανσάρ Αλλάχ απέδειξαν ότι διαθέτουν δική τους αυτόνομη ατζέντα, ενισχυμένο κύρος στον αραβικό κόσμο λόγω της έμπρακτης στάσης τους στο παλαιστινιακό ζήτημα και της ένοπλης εναντίωσης τους στην γενοκτονία της Γάζας αλλά και την ικανότητα τους να επιβάλλουν όρους.

Ενα καθεστώς απόλυτης μοναρχίας με τόσες αντιφάσεις δεν μπορεί να σταθεί επ’ άπειρον μόνο με επιφανειακές μεταρρυθμίσεις από τα πάνω.

Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν προσπάθησε να επιβάλει έναν βίαιο, τεχνοκρατικό εκσυγχρονισμό παρακάμπτοντας την κοινωνία.

Τελικά, αποξένωσε τους παραδοσιακούς συντηρητικούς και το ουαχαμπιτικό ιερατείο, αφαιρώντας τους την εξουσία, αποξένωσε την επιχειρηματική και πριγκιπική ελίτ, φυλακίζοντας τους και δημεύοντας περιουσίες στο Ritz-Carlton και το χειρότερο όλων τρομοκράτησε την νεολαία και τους μεταρρυθμιστές, φυλακίζοντας οποιονδήποτε ζητά πραγματικές πολιτικές ελευθερίες και εκτελώντας διαφωνούντες σε ρυθμούς ρεκόρ.

Σε συνθήκες ειρήνης και ακριβού πετρελαίου, ο φόβος και τα χρήματα αρκούν για να κρατήσουν το καπάκι στη χύτρα.

Αλλά όταν ξεσπά ένας εξωτερικός πόλεμος φθοράς με έναν αποφασισμένο αντίπαλο όπως οι Ανσάρ Αλλάχ και το κράτος αναγκάζεται να εκλιπαρεί για τουρκικά drones και πακιστανικά συντάγματα για να περιφρουρήσει τα σύνορά του, η εικόνα του πανίσχυρου εκσυγχρονιστή ηγεμόνα καταρρέει.

Σε μια τέτοια μεγαλύτερη ιστορική κλίμακα, η ανάλυση του Αμπούρις παραμένει επίκαιρη.

Τα καθεστώτα που δεν έχουν ρίζες στη λαϊκή κυριαρχία και βασίζονται αποκλειστικά στην ξένη προστασία και τη μισθοφορική ασφάλεια, όταν έρθει η ώρα της πραγματικής ιστορικής δοκιμασίας, ανακαλύπτουν ότι τα θεμέλιά τους είναι χτισμένα στην άμμο.

Με αγάπη προς εσένα και τους αναγνώστες και ακροατές της ιστοσελίδας σου

Γρηγόρης Αρετάκης

Υ.Γ. Ζούμε την τρομερή ξεφτίλα να έχουμε Ελλάς Τουρκία συμμαχία για να σωθεί η Σαουδαραβική απόλυτη μοναρχία σε βάρος της Υεμένης και της Παλαιστίνης.
Δίπλα στα Ελληνικά πάτριοτς τα Τουρκικά ντρόουνς για να χτυπά η Σαουδική Αραβία τα νοσοκομεία της επαναστατημένης Υεμένης.

(Αγαπητέ Γρηγόρη, η Σαουδική Αραβία είναι ένα κράτος ντροπή για την ανθρωπότητα. Θα εξαφανιστεί από το χάρτη. Και δεν θα είναι το μόνο κράτος που θα εξαφανιστεί. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.