Όλα στην Ελλάδα είναι ιερά, συμβολικά και ιστορικά

Κάθε φορά που, στην διάρκεια διαδηλώσεων και εξεγέρσεων, υπάρχει η καταστροφή ενός “ιστορικού” κτιρίου -όπως έγινε με το δημαρχείο της Λιμόζ στη Γαλλία-, ακούγεται το επιχείρημα περί καταστροφής της πολιτιστικής κληρονομιάς και των συμβόλων του κράτους.

Βέβαια, όταν το επιχείρημα αυτό ακούγεται από κυβερνήσεις, πολιτικούς και ΜΜΕ που στηρίζουν τη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη σε βάρος των Παλαιστινίων, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι πως είναι υποκριτές.

Δηλαδή, αν στη Γάζα υπήρχαν “ιστορικά” κτίρια θα πείραζε η ισοπέδωση της Γάζας και η γενοκτονία αλλά τώρα δεν πειράζει;

Και πώς ξέρουμε ποια κτίρια στη Γάζα -ή στα παλαιστινιακά εδάφη που έχει αρπάξει το Ισραήλ- είναι ιστορικά για τους Παλαιστίνιους; Τους ρώτησε κάποιος; Ή έχουμε ήδη αποφασίσει πως οι Παλαιστίνιοι που ζουν σε αυτές τις περιοχές χιλιάδες χρόνια δεν έχουν τίποτα ιστορικό;

Η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς στη Γάζα (αρχαία τζαμιά, εκκλησίες, ιστορικά αρχεία, μνημεία χιλιάδων ετών) προσπερνάται ως «παράπλευρη απώλεια», αποδεικνύοντας ότι το ενδιαφέρον για την «ιστορία» είναι γεωπολιτικά επιλεκτικό.

Προσωπικά, τα κτίρια δεν μου λένε απολύτως τίποτα, αν δεν υπάρχει σεβασμός στις ζωές των ανθρώπων.

Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα, μια κακάσχημη πόλη που οι Έλληνες κάνουν ό,τι μπορούν για να σβήσουν το παρελθόν της και τα “ιστορικά” της κτίρια.

Η Αθήνα έχει ως άλλοθι την Ακρόπολη. Οι αρχαίοι Αθηναίοι έχτισαν την Ακρόπολη, οι σύγχρονοι Αθηναίοι έχτισαν τα τέρατα γύρω από την Ακρόπολη.

Αν σέβονταν την Ακρόπολη και τους προγόνους τους, θα έχτιζαν κάτι πιο όμορφο γύρω από την Ακρόπολη.

Αλλά τον περασμένο Ιούλιο ψηφίστηκε πολυνομοσχέδιο, με το οποίο η διαχείριση κάποιων λειτουργιών των αρχαιολογικών χώρων της Ελλάδας περνά σε Ανώνυμη Εταιρεία και ιδιωτικές εταιρείες, και προβλέπονται πριβέ επισκέψεις και γεύματα σε δεκάδες αρχαιολογικούς χώρους έναντι πολύ υψηλού αντιτίμου, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2026 συζητήθηκε η ανάθεση της έκδοσης εισιτηρίων σε ιδιωτικές εταιρείες σε αρχαιολογικούς χώρους όπως η Ακρόπολη, η Αρχαία Ολυμπία, η Επίδαυρος και οι Δελφοί, αλλά, παράλληλα, ζητάμε από τη Βρετανία την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα και κατηγορούμε τους Βρετανούς πως όχι μόνο τα έκλεψαν αλλά και τα εμπορευματοποίησαν· αυτά στην χώρα που ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, η Μαρίκα Μητσοτάκη και ο σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχαν στην κατοχή τους ιδιωτική αρχαιολογική συλλογή.

Δεν βλέπω και πολύ σεβασμό στους “ιστορικούς”, “ιερούς” και “συμβολικούς” αρχαιολογικούς χώρους της χρεοκοπημένης και ξεπουλημένης Ελλάδας -έχω γράψει πολλές φορές πως όλα στην Ελλάδα είναι Ιερά, Συμβολικά και Ιστορικά– αλλά ελάτε τώρα όλοι μαζί να κλάψουμε γοερά και να καταδικάσουμε τους Γάλλους διαδηλωτές που έκαψαν το “ιστορικό” δημαρχείο της Λιμόζ, ηλικίας 143 ετών. Τι βάρβαροι αυτοί οι Γάλλοι, ρε παιδί μου.

Αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια στη χώρα τους, τα κτίρια δεν έχουν καμία απολύτως σημασία.

Τα κτίρια και τα μνημεία αποκτούν νόημα από τις κοινωνίες που τα δημιουργούν και ζουν γύρω από αυτά. Όταν μια κοινωνία εξαθλιώνεται, η εμμονή στη διατήρηση των «συμβόλων» εις βάρος της ευημερίας των πολιτών καταντά ένας άδειος φετιχισμός.

Επίσης, τα κτίρια συμβολίζουν και φιλοξενούν θεσμούς που οι πολίτες πρέπει να αμφισβητήσουν και να ανατρέψουν αν θέλουν να ζήσουν σε δημοκρατίες και ο λόγος τους να έχει αξία.

Αφήνοντας όλους τους θεσμούς στην θέση τους, ίδιους και απαράλλαχτους, δεν πρόκειται να αλλάξει απολύτως τίποτα προς το καλύτερο.

Και οι μοναρχίες ήταν “ιεροί” και “ιστορικοί” θεσμοί που ανατράπηκαν, ενώ τα παλάτια γκρεμίστηκαν ή έγιναν μουσεία.

Ο λόγος που θεσμοί και χώροι βαφτίζονται ιεροί, συμβολικοί και ιστορικοί, είναι για να μην αλλάξει ποτέ το καθεστώς της ολιγαρχίας. Που είναι κι αυτό ιερό, συμβολικό και ιστορικό.

Όταν βαφτίζεις κάτι ιερό, συμβολικό και ιστορικό, δεν το προστατεύεις από τη φθορά. Το προστατεύεις από την αμφισβήτηση.

Όταν ένας θεσμός ή ένα σύμβολο αναγορεύεται σε «ιερό», αυτομάτως εξαιρείται από την κριτική. Η αγιοποίηση των συμβόλων της εξουσίας λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας για το καθεστώς της ολιγαρχίας.

Όποιος αμφισβητεί το σύμβολο ή τον θεσμό που αυτό εκπροσωπεί βαφτίζεται «βάρβαρος» ή «βεβηλωτής». Και κάπως έτσι, η συζήτηση μετατοπίζεται από την κοινωνική αδικία, την καταπίεση και την ανισότητα στη φθορά της ύλης.

Τα κτίρια είναι ιστορικά, οι θεσμοί είναι ιεροί, τα σύμβολα είναι απαραβίαστα και η ολιγαρχία είναι αιώνια.

Όλα στην Ελλάδα είναι ιερά, συμβολικά και ιστορικά. Εκτός από τις ζωές των ανθρώπων.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.