Υπέρβαση της χρόνιας συλλογικής ανημπόριας μας

Φίλε πιτσιρίκο, γεια σου. Ξενύχτησα χθες βλέποντας βίντεο από την εξέγερση στην Γαλλία και μου ήρθαν αναμνήσεις από τις ξεχασμένες εξεγέρσεις που έχουν γίνει εδώ.
Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Ξεκινά η μέρα με παραίτηση Τσίπρα. Παρότι κατά καιρούς έχω ασκήσει σκληρή κριτική εναντίον του, δεν νιώθω ούτε χαρά ούτε κακία για τον πολιτικό τέλος του. Με μεγαλόψυχη διάθεση αρχίζω να εστιάζω στις δικές μας ευθύνες να έχουμε φτάσει στο σημερινό χάλι να θριαμβεύει εκλογικά η πολιτική μαφία του Κούλη στο προτεκτοράτο. Οι δικές μας ευθύνες για το ότι φτάσαμε από τα τρομερά κινήματα αντίστασης του 2008-2012 να είμαστε με επανανομιμοποιημένη τη χειρότερη δεξιά.

Φτάνω να νιώσω ακόμη και συγκίνηση για την παραίτησή του, για το τέλος μιας εποχής για τον Τσίπρα που ήταν τουλάχιστον τίμιος. Φτάνω να τον υπερασπιστώ στο Twitter απέναντι σε δεξιούς που στάζουν χολή εναντίον του για τους πιο αντιδραστικούς λόγους.

Ελπίζω ότι αυτή η παραίτηση θα φέρει ξεχασμένες ιστορικές μνήμες, αναστοχασμό, διάθεση να τα δούμε όλα από την αρχή με ενωτικό και αγωνιστικό πνεύμα.

Αμ δε!

Δυστυχώς, ο Τσίπρας και στο πολιτικό του τέλος φέρνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που έλπιζα ότι θα μπορούσε να φέρει. Τυφλά μανιασμένα συναισθήματα, ιστορική διαστρέβλωση, νέο διχασμό, νέα ώθηση προς κυνισμό και ιδιώτευση.

Από την μία ανθρώποι παθολογικά προσκολλημένοι μαζί του, να μοιρολογούν για την συμφορά που τους βρήκε, ενώ παράλληλα τον εξυμνούν σαν τον μεγαλύτερο πολιτικό της ελληνικής ιστορίας που η απώλειά του δεν μπορεί με τίποτα να αναπληρωθεί.

Από την άλλη, άνθρωποι με παθολογικό μίσος και με την πιο χαιρέκακη διάθεση, να τον παρουσιάζουν σαν τον χειρότερο προδότη πολιτικό της Ιστορίας.

Του αναγνωρίζω ότι κατάφερε το σπάνιο, να θεοποιηθεί και να δαιμονοποιηθεί ταυτόχρονα στον υπέρτατο βαθμό στον κόσμο της αριστεράς. Εδώ, όμως, δεν θέλω να ασχοληθώ με τον Τσίπρα παρά μόνο με την απόλυτα αντιφατική επίδραση που έχει στον προηγούμενα πολύ πιο ενωμένο κόσμο της αριστεράς, ειδικά την ημέρα της παραίτησής του.

Παρατήρησα ότι, παρά την αβυσσαλέα φαινομενικά διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων, αυτής που τον λατρεύει και αυτής που τον σιχαίνεται, υπάρχει μια υπόγεια σύνδεσή τους που δημιουργεί ένα μεγάλο κοινό χαρακτηριστικό.

Και για τις δύο ο Τσίπρας είναι ο άνθρωπος που βολικά τους απαλλάσσει από τις δικές τους ιστορικές ευθύνες. Με πολύ διαφορετικό τρόπο και αφετηρία αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα.

Για την ομάδα που τον λατρεύει, ο Τσίπρας ήταν ότι καλύτερο μπορούσαμε να έχουμε με τις δεδομένες συνθήκες. Επομένως, δεν έχουν καμία ιστορική ευθύνη που τα πράγματα ήρθαν όπως ήρθαν. Ο Τσίπρας έφερε τα πράγματα όσο καλύτερα μπορούσαν να γίνουν και πόσο τυχεροί που τον είχαμε.

Για την ομάδα που τον σιχαίνεται, ο Τσίπρας ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσαμε να έχουμε με τις δεδομένες συνθήκες. Επομένως, πάλι δεν έχουν καμία ιστορική ευθύνη που τα πράγματα ήρθαν όπως ήρθαν. Ο Τσίπρας έφερε τα πράγματα όσο χειρότερα μπορούσαν να γίνουν και πόσο άτυχοι που τον είχαμε.

Και οι δύο αποδίδουν αντιιστορικά και μεταφυσικά στον Τσίπρα μια δύναμη που ποτέ δεν την είχε, αλλά φαινομενικά την απέκτησε ακριβώς γιατί η πλειοψηφία των ανθρώπων που κάποτε δρούσε κινηματικά έπαψε να δρα έτσι.

Παλαιότερα έχω γράφει ότι η παρακμή και η ήττα των κινημάτων δεν ξεκίνησε το 2015 αλλά το 2012 όταν, μετά από χρόνια συνεχών αγώνων, ξαναβγήκε νέα μνημονιακή δεξιά κυβέρνηση.

Η “ατυχία” μας τελικά ήταν που δεν καταφέραμε οριακά να βγάλουμε τον Τσίπρα το 2012 αλλά τον βγάλαμε αργότερα με ηττημένα και παρηκμασμένα κινήματα το 2015.

Ο Τσίπρας το 2012 θα είχε πίσω του νικηφόρα ενεργά κινήματα που θα μπορούσαν να ασκήσουν εντελώς διαφορετικές πιέσεις και να χαράξουν άλλες κατευθύνσεις σε σχέση με αυτό που ήταν δυνατό να γίνει το 2015. Τα κινήματα το 2015 είχαν ηττηθεί και πλέον κυρίαρχη ήταν η διάθεση της αναθέσης. Πήγαινε μπροστά, αρχηγέ, και εμείς ακολουθούμε. Το 2012 η διάθεση ήταν, σε βγάλαμε αστραπιαία αρχηγό, μην τολμήσεις να μας πουλήσεις.

Έτσι εξηγείται το παράδοξο του Ιούλη του 2015 να υπάρχει ένα τεράστιο νέο κίνημα για το ΟΧΙ μέσα στις πιο ασφυκτικές συνθήκες κλειστών τραπεζών και τηλεοπτικής τρομοκρατίας και αυτό το κίνημα να μην είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του, όταν το άτομο στο οποίο είχε δοθεί η δύναμη να το εκπροσωπήσει, το πούλησε με αντάλλαγμα μια νέα υποταγή στην πνιγερή εξουσία της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Δημιουργήθηκε η μοναδικά οξύμωρη ιστορική κατάσταση να υπάρχει ένας λαός που κατά εκατομμύρια θα ακολουθούσε τον Τσίπρα αν έκανε επαναστατική στροφή με ό,τι τρομερές εξελίξεις κι αν έφερνε αυτό, αλλά ταυτόχρονα θα κατάπινε σχετικά αμαχητί και την πιο εξωφρενική συνθηκολόγηση του όπως κι έγινε.

Αυτή είναι η τραγωδία της ανάθεσης που έρχεται μετά από σχετική ήττα των κινημάτων που έχει καταστρέψει την αυτοπεποίθηση του κόσμου να βρει την λύση στηριζόμενος στις δυνάμεις του, όπως για κάποιο διάστημα νιώσαμε ότι μπορεί να γίνει στο φοβερό κίνημα των πλατειών του 2011.

Η δική μας ανημπόρια καθρεφτίστηκε απατηλά στον Τσίπρα με τους πλέον διαφορετικούς τρόπους. Είτε με τον πιο απόλυτα θετικό τρόπο. Είμαστε ανήμποροι αλλά ευτυχώς έχουμε τον τιτανοτεράστιο ηγέτη που βγάζει το φίδι από την τρύπα, κρατάει την κοινωνία όρθια και μας έσωσε από τεράστια καταστροφή. Είτε με τον πιο απόλυτα αρνητικό τρόπο. Είμαστε ανήμποροι αλλά, δυστυχώς, έχουμε τον πιο φρικτό ηγέτη που εξαιτίας του ξεφτιλίστηκε κάθε έννοια αριστεράς κι αυτός ευθύνεται για την ανημπόρια μας.

Κι έτσι εξηγείται αυτή η έκρηξη των συναισθημάτων τώρα που παραιτήθηκε. Η ανημπόρια έμεινε αλλά χωρίς πλέον τον απατηλό καθρέφτη της που έδινε μια δικαιολογία και μια παρηγοριά είτε θετική είτε αρνητική.

Όμως, δεν περίμενα την έκρηξη παραλογισμού που θα έφερνε η ανημπόρια χωρίς απατηλό καθρέφτη. Άνθρωποι να βρίζονται μεταξύ τους και να αλληλομπλοκάρονται στα κοινωνικά δίκτυα μόνο και μόνο γιατί δεν συμμερίζονται οι άλλοι την άποψή τους για τον Τσίπρα. Προσωπολατρεία που κοιτά με οργή όσους δεν την συμμερίζονται. Παθολογικό μίσος που πάλι κοίτα με οργή όσους δεν την συμμερίζονται. Άνθρωποι να δηλώνουν ότι κόβουν κάθε σχέση με την πολιτική επειδή τώρα δεν υπάρχει ο Τσίπρας. Άλλοι να γράφουν, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, ότι δεν θα υπήρχε καμία ιστορική ευκαιρία αν δεν υπήρχε ο Τσίπρας, και άλλοι να γράφουν ότι δεν μπορούσε να υπάρξει καμία ιστορική ευκαιρία ακριβώς επειδή υπήρξε ο Τσίπρας! Τοξικότητα από αμιγώς Τσιπρικούς προς το ίδιο το κόμμα που είναι μέλος ο Τσίπρας με φράσεις του στυλ, αφού παραιτήθηκε τώρα ο ηγέτης μας εσείς να πάτε πάλι στο 3%!

Πίσω από όλα αυτά, η αδυναμία του κόσμου να χαράξει την δική του ιστορία μέσα από τα κινήματα αντίστασής του. Ή, ακόμη χειρότερα, η άρνησή του ακόμη και να πάρει στα σοβαρά την ιδέα ότι μπορεί και πρέπει να φτιάξει τέτοια κινήματα αντίστασης. Για πόσο, όμως;

Κατά μία διαβολική ιστορική σύμπτωση την μέρα που παραιτήθηκε ο Τσίπρας, στην Γαλλία την καρδιά της Ευρώπης, φούντωσε μια τεράστια εξέγερση κατά της δολοφονικής αστυνομικής βίας.

Μια εξέγερση που μοιάζει πολύ με αυτή που έγινε εδώ τον Δεκέμβρη του 2008.

Ξενύχτησα βλέποντας βίντεο από την τρίτη και πιο τρομερή μέρα της εξέγερσης και μπορούμε πλέον να μιλάμε για τεράστιο ιστορικό γεγονός που συνταράσσει την εκφασισμένη Ευρώπη που πνίγει δεκάδες χιλιάδες μετανάστες και δίνει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ στους ναζί της Ουκρανίας. Την Ευρώπη που πρόσφατα είχε επιβάλλει μια απίστευτη χούντα στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας που καθόλου δεν προστάτευσε, υποχρεωτικούς εμβολιασμούς με πατενταρισμένα εμβόλια αμερικανικών πολυεθνικών τους οποίους συνόδευσε με τους πιο εξωφρενικούς αποκλεισμούς προς αυτούς που δεν συμμορφώθηκαν, την Ευρώπη που δημιουργεί αστυνομικά κράτη μέσα στα σπλάχνα της που συνοδεύονται με δολοφονίες νεαρών απόκληρων και την δημιουργία νέων αστυνομικών σωμάτων και υποδομών επιτήρησης. Την Ευρώπη που η ηγεσία της έχει ταυτιστεί πλήρως με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και φλερτάρει όλο και περισσότερο με την ιδέα του τρίτου παγκοσμίου πολέμου με σχέδια να εξοπλιστεί ανάλογα.

Αυτή λοιπόν η Ευρώπη τώρα συνταράσσεται από μια τρομερή εξέγερση των 16χρονων της που απελευθερώνει ένα τεράστιο δυναμικό σύγκρουσης με τις φασιστικές δομές της.

Παραίτηση λοιπόν Τσίπρα σε μέρα που η εξέγερση στην Γαλλία γίνεται αδιαμφισβήτητη.

Τι πιο καλός οιωνός ότι η λύση είναι να ξαναβρούμε το νήμα των ξεχασμένων κινημάτων μας;

Με την παραίτηση Τσίπρα, για καλό και για κακό, η εποχή της ανάθεσης που κυριάρχησε από το 2012 και μετά τέλειωσε. Είναι όντως ένα τέλος εποχής.

Το τι πιστεύουμε για τον Τσίπρα, είτε είναι τα καλύτερα είτε τα χειρότερα, τελικά δεν έχει σημασία.

Δεν γίνεται η γνώμη μας για τον Τσίπρα τώρα να μας διχάζει και να μας διαιρεί. Δεν γίνεται άλλο να μεταμφιέζουμε την ανημπόρια μας και έτσι να κρυβόμαστε πίσω από τις ιστορικές ευθύνες που όλοι έχουμε.

Ή εδώ θα αναστηθούν τα κινήματα αντίστασης σε υψηλότερο επίπεδο και με ενσωματωμένη την εμπειρία της ήττας τους ώστε αυτή να μην επαναληφθεί ή είμαστε χαμένοι από χέρι.

Οι σωτήρες μας τέλειωσαν, αναγνωρίζω τον Τσίπρα ως τον μόνο που θα μπορούσε να παίξει αυτό τον αφάνταστα κακό και μοιραίο ρόλο, και είτε κάποιος τον λατρεύει είτε τον σιχαίνεται, (προσωπικά τον σιχαίνομαι) ήρθε η ώρα της ένωσης μεταξύ μας.

Να ξαναδούμε το κίνημα των πλατειών και της κατάληψης πλατείας Συντάγματος του 2011.

Αυτός είναι ο στόχος του επόμενου κειμένου μου το οποίο θα είναι πιο σημαντικό από τούτο εδώ που είναι πιο ταπεινό στον χαρακτήρα του.

Να ξεφύγουμε επιτέλους από το αλληλοφάγωμα, την μικρότητα και τον κυνισμό, προϊόντα μιας μακροχρόνιας ανημπόριας που δεν ήθελε καν να δει τον πραγματικό καθρέφτη της.

Ο Τσίπρας έφυγε. Τα εξεγερσιακά κινήματα θα έρθουν;

Γρηγόρης Αρετάκης

Υ.Γ. Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεχάσει πια πως είναι να είσαι αισιόδοξος σε αυτή την χώρα και να προσδοκάς συλλογικές αντιστάσεις που μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Έχει μείνει κανείς να θυμάται;

(Αγαπητέ φίλε, ωραίο και έντιμο το κείμενό σου. Θα έλεγα πως ο Αλέξης Τσίπρας -δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ- ήταν το μέτρο των δυνατοτήτων μας. Όπως ήταν παλιότερα το ΠΑΣΟΚ. Δεν ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ και πάντα υπήρχε κάτι που δεν μου άρεσε στον Τσίπρα, αλλά ήμουν από αυτούς που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Μαζί με αριστερούς, δεξιούς και άλλους. Ο Τσίπρας ανέτρεψε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος που προκάλεσε ο ίδιος και μετά άλλαξε το αποτέλεσμα. Χωρίς να παραιτηθεί. Αυτό, για εμένα, τα λέει όλα για το ποιον του ανθρώπου. Αν ο Τσίπρας είχε παραιτηθεί μετά το δημοψήφισμα, θα του αναγνώριζα έντιμη στάση. Όπως θα την αναγνώριζα στον Αντώνη Σαμαρά, αν δεν είχε κάνει την κωλοτούμπα το 2012. Αλλά ο Τσίπρας προτίμησε να παραμείνει πρωθυπουργός και να οδηγήσει τον κόσμο της Αριστεράς στη βέβαιη ήττα και στην κυριαρχία του Μητσοτακισμού. Ο Τσίπρας έφερε τον Μητσοτάκη. Παράλληλα, ο Τσίπρας, με τη στάση του το καλοκαίρι του 2015, έδωσε τη χαριστική βολή στα αριστερά ευρωπαϊκά κόμματα. Μετά τον Τσίπρα, ο αριστερός είναι απατεώνας για τους περισσότερους ανθρώπους. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως οι πολιτικοί είναι το μικρότερο πρόβλημα στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είμαστε εμείς. Ίσως, οι επόμενες γενιές να αποδειχτούν καλύτερες, τιμιότερες και ικανότερες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.