Απορίες
Γεια σου Πιτσιρίκο.
Διαβάζοντας το κείμενό σου για το μουσικoθεατρικό “Όταν έχω εσένα”, αποφάσισα να πάω στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, την προηγούμενη βδομάδα. Χρόνια ήθελα να δω τους Σπείρα- Σπείρα και τον Κραουνάκη, αλλά ήμουν επιφυλακτικός (του χρέωνα, κυρίως, τους Νικολακοπουλικισμούς στον στίχο. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον τον πήρε η μπάλα για την ίδια και τους απόστολους της που καθόρισαν, εν πολλοίς, τι σημαίνει έντεχνο τραγούδι την τελευταία εικοσαετία).
Τέλος πάντων, πήγα, είδα και εντυπωσιάστηκα.
Το θέμα μου είναι άλλο: στην παράσταση έρχονταν και επανέρχονταν τέσσερα θέματα: η πολιτική, το γέλιο, το ζετέμ και η καύλα.
Να σε ρωτήσω λοιπόν το εξής: ok, η πολιτικολογία επανήλθε (με μαύρα παρακλάδια και καινοτομίστικες ονειρώξεις, δυστυχώς).
Πιστεύεις ότι μπορούμε να γελάμε, να αγαπάμε και να καυλώνουμε στην εποχή του Σαμαρά και του Βενιζέλου, στην εποχή της ματαίωσης και της φτώχειας, των άδειων βλεμμάτων και των γεμάτων καναπέδων;
Μπορούμε να φλερτάρουμε στην εποχή των αγγελιών για δουλειά με αντάλλαγμα τροφή και στέγη, να γελάμε χωρίς ενοχές στην όψη των Rayban του Υπουργού Υγείας , να καυλώνουμε στη θέα του ντεκολτέ της αυτοδημιούργητης βουλευτίνας Ρεθύμνου ή του παρουσιαστή πρωινάδικων, εραστή της εμμηνόπαυσης πρώην εκδότη (άσχετο:στα 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν τα 70, εκτός από σφιχταγκαλισμούς με υπουργάρες, διαφυλετικές παρτούζες, χειροποίητα πούρα, ΠΣΚ στο Μόντε Κάρλο κλπ είναι και να φοροδιαφεύγεις, κλέβοντας τους εργαζομένους σου);
Πρόσεξε: Οι απορίες μου δεν είναι ελιτίστικες εκζητήσεις ενός καλοζωισμένου. Δουλεύω ανασφάλιστος εδώ και 2 χρόνια, με μικρές προοπτικές βελτίωσης.
Θα ήθελα την γνώμη σου.
(Αγαπητέ φίλε, οι άνθρωποι ερωτεύονταν και έκαναν παιδιά και στην Κατοχή. Οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να αγαπάνε, να ερωτεύονται και να γελάνε ούτε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το έδειξε πολύ ωραία ο Ρομπέρτο Μπενίνι στο “Η ζωή είναι ωραία”. Όσο για την καύλα, έρχεται μόνη της. Δεν λες “τώρα θα καυλώσω”. Καυλώνεις. Τι να κάνεις; Να το αγνοήσεις; Επίσης, ποιος είπε πως οι φτωχοί δεν ερωτεύονται; Και για να μην κάνω τον χαζό, καταλαβαίνω τι ρωτάτε: Αν είναι σωστό και τίμιο να γελάμε και να ερωτευόμαστε όταν γύρω μας πέφτουν κορμιά. Εν τέλει, το θέμα είναι πώς θα παραμείνουμε αξιοπρεπείς. Κι εμένα με έχει απασχολήσει πάρα πολύ αυτό το θέμα. Όπως έχει απασχολήσει τους περισσότερους. Σκέφτηκα αν θα πρέπει να αποδεχτώ την πρόταση να κατέβω υποψήφιος στις εκλογές και σκέφτηκα αν πρέπει να αποδεχτώ να δουλέψω σε κάποιο ΜΜΕ. Για την ώρα, αντιστέκομαι. Όχι, όμως, για πάντα. Δεν έχει νόημα οι γύρω σου να σέρνονται σαν σκουλήκια για να χωθούν στην Δημόσια Τηλεόραση κι εσύ να λες όχι σε προτάσεις με πολλά χρήματα από ιδιωτικά ΜΜΕ. Για ποιο λόγο; Ποιος θα με κρίνει; Ο Πέτρος Κωστόπουλος ή τα λαμόγια που κάνουν τους αριστερούς και έτρεξαν να χωθούν στη Δημόσια Τηλεόραση; Τελικά, είναι προσωπική απόφαση του καθενός και αφορά την δική του ζωή, την δική του συνείδηση. Από την άλλη, δεν έχω σταματήσει να γελάω. Ναι, θα γελάσουμε, θα ερωτευτούμε και θα καυλώσουμε. Όχι όλοι. Κάποιοι δεν τα έκαναν πριν την “κρίση”, οπότε δεν θα τα κάνουν ούτε τώρα. Για να ζήσεις έρωτες, πρέπει να είσαι φτιαγμένος για έρωτες. Να είστε καλά. Καλή τύχη.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.