Μην πυροβολείτε τους ραγιάδες

Γεια σου πιτσιρίκο,
είπα να σου ξαναγράψω για δύο λόγους: 1) για τον Ηλία που επέλεξε μια φανταστική πόλη για να ζήσει με την οικογένειά του, και 2) για να υπερασπιστώ τον ραγιά, και την εξελικτική του ανάγκη να υπάρχει κατά τη γνώμη μου, που βάλλεται πανταχόθεν από την ιντερνετική ιντελιγκέντσια.

Πρώτα τα δύσκολα (2):

Κατά τη γνώμη μου ο ραγιάς είναι η αιτία που η ένδοξη ελληνική φυλή (χο χο χο!) τα κατάφερε ανά τους αιώνες να επιβιώσει.

Ο ραγιάς αντιλαμβάνεται τον κόσμο πραγματιστικά χωρίς ιδεολογικούς περιορισμούς ή αγκυλώσεις.

Σκέφτεται κάθε στιγμή πώς να μεγιστοποιήσει πλεονεκτήματα και πώς να ελαχιστοποιήσει ρίσκα σε ένα καθολικά εχθρικό περιβάλλον.

Ο σκοπός του ραγιά είναι η προσωπική του επιβίωση και η διαιώνιση του γενετικού του κώδικα. Τίποτα άλλο.

Για παράδειγμα, στον καιρό της τουρκοκρατίας περισσότερες από 4 γενιές περάσανε από εκκαθαριστική πίεση φυσικής επιλογής (purging selection pressure αγγλιστί).

Οι ραγιάδες μείνανε με το κεφάλι πάνω στους ώμους τους, οι υπόλοιποι με επαναστατικές διαθέσεις το χάσανε (πιθανότατα μαζί με τους συγγενείς τους).

Με άλλα λόγια, οι επαναστάτες δεν μπορούσαν εκ των πραγμάτων να επιβιώσουν και να διαιωνίσουν το είδος τους, ή τουλάχιστον δεν το έκαναν όσο καλά μπορούσαν να το κάνουν οι ραγιάδες!

Στο μόνο που πόνταραν ήταν στη μίμηση από άλλους, που, όμως, και αυτοί είχαν στο τέλος την ίδια κατάληξη.

Έτσι η πλειοψηφία της κοινωνίας προσκύνησε και κατά συνέπεια επιβίωσε την τουρκοκρατία, όχι γιατί το επέλεξε, αλλά γιατί οι ραγιάδες το επέλεξαν και με το εξελικτικό τους πλεονέκτημα πλήθυναν ανά τις γενιές.

Στο τέλος, πρώτα άλλαξε το περιβάλλον -παρακμή της αυτοκρατορίας- και μετά επικράτησαν προσωρινά οι επαναστάτες που πολύ γρήγορα περιθωριοποιήθηκαν πάλι από τους ραγιάδες που προτιμούν πάντα την ιδιωτεία.

Παρένθεση για αποφυγή παρεξηγήσεων (υπάρχουν και καθυστερημένοι): δεν υποστηρίζω τον κοινωνικό Δαρβινισμό, υποστηρίζω το δικαίωμα στις επιλογές και τη συνειδητή αποδοχή όλων των συνεπειών των επιλογών μας.

Υποστηρίζω και το δικαίωμα στην ευτυχία όπως την αντιλαμβάνεται κανείς, ακόμα και ο ραγιάς.

Το επιπλέον πλεονέκτημα που απολαμβάνουν οι ραγιάδες είναι ότι δεν χρειάζεται να πείσουν κανέναν άλλο να τους ακολουθήσει.

Η απόφαση τους να αποδεχτούν το status quo αρκεί, σε αντίθεση με τους επαναστάτες που χρειάζονται να πείσουν και άλλους να τους ακολουθήσουν για να έχουν οποιαδήποτε ελπίδα επιβίωσης ή ανατροπής του status quo.

Αυτό που βρίσκω ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο επαναστάτης εξαρτάται ουσιαστικά από τον ραγιά για να επιβιώσει.

Οι κλέφτες και οι αρματολοί κλέβανε από όλους με politically correct κριτήρια για να επιβιώσουν.

Ο επαναστάτης γενικά χρειάζεται το κοινωνικό υπόβαθρο των ραγιάδων για να συντηρείται από αυτό και να μπορεί να εξαφανίζεται μέσα του για να αποφεύγει μια απευθείας αντιπαράθεση με το εχθρικό περιβάλλον που συνήθως αποβαίνει μοιραία (για τον επαναστάτη).

Με άλλα λόγια, οι ραγιάδες παρέχουν στον επαναστάτη έμμεση προστασία και υποστήριξη και φυσικά ηθική ικανοποίηση και αίσθημα ανωτερότητας.

Χωρίς ραγιάδες δεν υπάρχουν επαναστάτες.

Και χωρίς τους ραγιάδες κατά την γνώμη μου δεν θα είχαμε επιβιώσει ως φυλή ανά τους αιώνες.

Η επιλεκτική εξιστόρηση γεγονότων στο σχολείο με έμφαση στις επαναστατικές στιγμές αποσκοπεί στο μπόλιασμα ενός μικρού αλλά εντελώς απαραίτητου ποσοστού με το σαράκι της επανάστασης, αλλά κλείνει και το μάτι στον ραγιά αρκεί να μην γίνει Εφιάλτης.

Άλλο τώρα που ο κάθε πονεμένος βλέπει τον Κολοκοτρώνη στον καθρέφτη αντί του Καραγκιόζη όπως λέει και ο Δήμου, στο “Η δυστυχία του να είσαι Έλλην”.

Όταν έρθει η στιγμή της επιλογής, οι περισσότεροι επιλέγουν Καραγκιόζη και αναλύουν γιατί οι άλλοι δεν επέλεξαν Κολοκοτρώνη.

Κάτι ενδιαφέρον ακόμα, είναι ότι και ο ραγιάς χρειάζεται τον επαναστάτη.

Μια 100% προσκυνημένη κοινωνία παρακμάζει και οδηγείται νομοτελειακά προς εξαφάνιση.

Ο επαναστάτης σπρώχνει (γενικά) προς τα μπροστά (υπάρχουν και καθυστερημένοι βέβαια που σπρώχνουν προς τα πίσω αλλά άσε τα παιδιά να παίζουν…).

Αλλά η ελληνική κοινωνία σήμερα δεν είναι 100% προσκυνημένη ούτε δείχνει τέτοιες τάσεις.

Είναι αστείο δηλαδή να μεμφόμαστε τους ραγιάδες που δεν κάνανε την επανάσταση στο Ελλαδιστάν.

Οι ραγιάδες κάνανε αυτό που ξέρουν να κάνουν πάντα και που στο τέλος θα διαιωνίσει πάλι την ένδοξη ελληνική φυλή (χο χο χο!) ακόμα και αν υπογράφουμε μνημόνια για 400 χρόνια.

Ούτως ή άλλως, σε 100 χρόνια η ιστορία θα διδάσκεται διαφορετικά από όπως τη ζούμε σήμερα, και το τρελό αριστερό αγόρι που έκανε το Όχι Ναι μπορεί να αποκαλείται εθνοσωτήρας. Ε, και;

Σταματώ εδώ, αν και θα ήθελα να αναλύσω γιατί κατά τη γνώμη μου ο ραγιάς μπορεί να είναι πιο ευτυχισμένος από τον επαναστάτη, που εξηγεί και γιατί υπάρχουν στον κόσμο περισσότεροι ραγιάδες από επαναστάτες.

Τα εύκολα τώρα (1):

Χάρηκα πολύ που έμαθα ότι ο Ηλίας -που δεν τον γνωρίζω προσωπικά- μετακόμισε στη Βασιλεία της καρδιάς μας. Μια υπέροχη πόλη γεμάτη εκπλήξεις.

Το καλοκαίρι θα βάλει τα ρούχα του και τα παπούτσια του στο αεροστεγές “ψάρι”, θα το φορέσει και θα αφεθεί στον Ρήνο να τον ταξιδέψει μέσα στην πόλη με τους υπόλοιπους κατοίκους της.

Θα βγει κοντά στην τελευταία γέφυρα πριν το campus της Novartis και θα τον περιμένει μια κρύα μπύρα και πίτσα. Μέσα στον Ρήνο, να κοιτά δεξιά να σταμπάρει και την παραλία με τους γυμνιστές.

Αν του αρέσει το tango, τότε βρίσκεται στην κατάλληλη πόλη!

Για παράδειγμα, το καλοκαίρι κάθε Κυριακή απόγευμα στην Petersplatz, δίπλα από το πανεπιστήμιο, θα μπορεί να απολαύσει μια ωραία milonga που οργανώνει ένας φιλαράκος. Η πόλη είναι γεμάτη tangeros και με διάσημα αστέρια να την επισκέπτονται συνεχώς.

Τώρα τον χειμώνα του συστήνω να μη χάσει το μουσείο του Tinguely ή τo εστιατόριο blindekuh που τρως στο απόλυτο σκοτάδι και σε σερβίρουν τυφλοί σερβιτόροι (με εξελικτικό πλεονέκτημα σε περιβάλλον απόλυτου σκότους).

Το Fasnacht δεν πρόκειται να το χάσει είτε θέλει είτε δεν θέλει έρχεται σε ένα μήνα (χο χο χο!), είναι μια εμπειρία ανάλογη με το καρναβάλι της Κολωνίας.

Η βόλτα στον λόφο πάνω από το Margarethenpark αξίζει να γίνεται όλο τον χρόνο, ειδικά αν ανέβει πάνω και στο wasserturm και για να δει και τον δεινόσαυρο!

Το καλοκαίρι θα μπορεί όλη η οικογένεια να μαζέψει τις φράουλες που θέλει να αγοράσει από τις φραουλιές στην αρχή του λόφου, και το φθινόπωρο να μην χάσουν το kürbisfestival στα χωράφια πιο μέσα.

Αν δεν έχει ποδήλατο, να πάρει. Η πόλη και τα προάστια είναι διαφορετικά με ποδήλατο.

Για παράδειγμα, μπορεί να πάει μέχρι τη Γαλλία (Saint-Louis) στην τοπική αγορά δίπλα στην εκκλησία κάθε Σάββατο (ειδικά το καλοκαίρι) (τελευταία στάση του tram 11 μέχρι να πάρει ποδήλατο), όπου οι τοπικοί παραγωγοί της Αλσατίας πουλάνε τα προϊόντα τους.

Νόστιμα φρούτα, λαχανικά, ψωμί που θες να φας όλη τη φρατζόλα, τυρί, λουκάνικα -που δεν έχεις ξαναδοκιμάσει-, μανιτάρια εποχής όλα σε γαλλικές αντί για ελβετικές τιμές.

Με το ίδιο ποδήλατο, 30 λεπτά, ακολουθώντας τη ροή του Ρήνου, φτάνει στον παλιό Ρήνο που μοιάζει σαν μέρος βγαλμένο από τους τροπικούς. Ό,τι πρέπει για πικ-νικ και μπάνιο!

Αν θέλει να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα γερμανικών, ξέρουμε μια αξιαγάπητη κυριούλα που μιλάει και αγγλικά σαν δεύτερη γλώσσα.

Από τη Βασιλεία με 30 λεπτά δρόμο με το τρένο, μπορεί να φτάσει σε πανέμορφα βουνά και δάση.

Ένα από τα σπορ των Ελβετών είναι η περιπλάνηση (Wandern), υπάρχουν λεπτομερείς χάρτες που σου δείχνουν τα μονοπάτια που ούτως ή άλλως είναι επαρκώς σηματοδοτημένα.

Την χαιρετούρα “grüezi miteinander” που ανταλλάζουν στα συναπαντήματα πρέπει να μάθει να τη λέει χωρίς προφορά! Χε χε χε!

Καλή αρχή!

Φ.

(Αγαπητέ φίλε, το μόνο πρόβλημα που έχω με τους ραγιάδες είναι που νομίζουν ότι είναι γενναίοι και αδικημένοι. Είναι όλοι τους παρεξηγημένες μεγαλοφυίες. Αυτό μόνο. Ωραία η Βασιλεία. Θα περάσει καλά ο Ηλίας. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.