Mαμμόθρεφτο

Κομπανιέρο καλησπέρα,
Δεν σου κρύβω πως νιώθω λίγο άβολα, καθώς συνήθως σου γράφω με δική μου πρωτοβουλία. Ωστόσο, είναι πράγματι ιδιαίτερα προωθητικό στις σχέσεις το τιμόνι να αλλάζει χέρια τακτικά!

Όπως σου έχω ξαναπεί, εμένα από την Ελλάδα δεν με έδιωξαν τα μνημόνια και το “σάπιο πολιτικό σύστημα”.

Εμένα με έδιωξαν οι εξελίξεις που ακολούθησαν το δημοψήφισμα, και ιδιαίτερα ο τρόπος που η ελληνική κοινωνία παραδόθηκε αμαχητί στην “θέα του έρπη στα χείλη του Αλέξη”!

Όχι, δεν με πρόδωσε ο Τσίπρας!

Δεν θα μπορούσε άλλωστε.

Αφενός πήρα σχετικά νωρίς τις αποστάσεις μου, και αφετέρου προσεγγίζω κάπως διαφορετικά την πολιτική.

Κανένας ηγέτης, κανένα σοφό τοτέμ, δεν έσωσε ποτέ κάποιο λαό.

Οι λαοί αυτοπροσδιορίζονται με τις επιλογές τους.

Εκείνη την Παρασκευή, λοιπόν, πριν το δημοψήφισμα, ομολογώ πως εξαπατήθηκα.

Είδα στα πρόσωπα των ανθρώπων μια λάμψη πρωτόγνωρη, μια διάθεση να χαράξουν επιτέλους τα όρια της αξιοπρέπειάς τους.

Όμως, μάλλον έβλεπα αυτά που η ψυχή μου καρτερούσε να δει και όχι ότι πραγματικά συνέβαινε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως την επόμενη της κωλοτούμπας ήμασταν λιγότεροι από 300 να
…φυλάξουμε τις Θερμοπύλες.

Από εκείνο το βράδυ, άρχισα την αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό.

Ως υπάλληλος συστημικής τράπεζας, η κατάσταση διαρκώς δυσκόλευε αλλά, αναμφίβολα, παλευόταν.

Αυτό που δεν άντεχα ήταν η επιλογή του “και καλά” περήφανου ελληνικού λαού να περιορίζει τόσο τα όρια της προσωπικής μου αξιοπρέπειάς όσο -κυρίως- και τους ορίζοντες του τρίχρονου τότε γιου μου!

Κάθε φορά που το μυαλό μου επιστρέφει σε εκείνη την περίοδο, καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα.

Όχι, δεν ήταν ο Τσίπρας ο πιο φοβισμένος τότε.

Ούτε το “παλαιό πολιτικό σύστημα”.

Ούτε ακόμη και οι ίδιοι οι “μενουμευρώπηδες”.

Ισχυρίζομαι πως το πλέον φοβισμένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας εκείνο το φεγγάρι ήταν οι ψηφοφόροι του “περήφανου” Όχι.

Πρόκειται για μια “περηφάνια”, που στο μυαλό μου φέρνει τους τσαμπουκάδες του Ρίζου και του Χατζηχρήστου στις παλιές ελληνικές ταινίες.

Μαγκιά, κλανιά και εξάτμιση!

Ο ελληνικός λαός ψήφισε Όχι με την ελπίδα ο Τσίπρας να ΜΗΝ τηρήσει τον λόγο του και οι δανειστές να βάλλουν λίγο έστω νερό στο κρασί τους.

Μέσα σε δυο μήνες, ήρθε η προσφορά εργασίας.

Από την “Αθήνα των μνημονίων” στην “Αθήνα του Βορρά”.

Νομίζω πως η ζωή πάντα χαμογελά σε όσους επιχειρούν να την πιάσουν από τα μαλλιά.

Χωρίς να επιλέξω εγώ τον εν λόγω τόπο -θα πήγαινα οπουδήποτε στο Ηνωμένο Βασίλειο-, βρέθηκα στο πραγματικά υπέροχο Εδιμβούργο.

Ό,τι και να σου γράψω για τους ντόπιους, θα είναι λίγο.

Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν το διαφορετικό, ειλικρινά, με ξεπερνάει.

Στο γραφείο δουλεύω με μια ομάδα 25 συναδέλφων από 17 διαφορετικά εθνικά backgrounds.

Στην διπλανή ομάδα υπάρχει ένας συνάδελφος transsexual, ενώ στην ίδια διεύθυνση υπάρχει και ένας συνάδελφος gay, παντρεμένος, που, πρόσφατα, με τον σύντροφό του, απόκτησαν ένα γλυκύτατο μωράκι μέσω παρένθετης μητέρας.

Η τράπεζα στην οποία δουλεύω, στην αρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008, ουσιαστικά κατέρρευσε και, κυριολεκτικά, την έσωσαν οι Βρετανοί φορολογούμενοι.

Σήμερα, μια δεκαετία μετά, δεν υπάρχει ομιλία μεγαλοστελέχους που να μην ξεκινά από αυτή την επισήμανση.

Θέλεις από καθωσπρεπισμό; Θέλεις από υποχρέωση; Ε, και;

Προέρχομαι από ένα τραπεζικό σύστημα που στην καρδιά της κρίσης, μετά από 3 ανακεφαλαιοποιήσεις, εκείνο δάνειζε την Σπυράκη, τον Άδωνη και το Mega!

Η πόλη είναι πραγματικά στολίδι.

Ο τρόπος με τον οποίο παντρεύουν τα παρελθόν με το παρόν τους, την φύση με το άστυ, είναι αξιοθαύμαστος.

Όπως μου είπε και πρόσφατα ο γιος μου “Μπαμπά εδώ στο Edinburgh είναι λες και ένα δέντρο τρέχει διαρκώς για να μπει στην ματιά σου!”.

Μα το σημαντικότερο από όλα είναι οι ίδιοι οι Σκωτσέζοι.

Χαμογελαστοί, ευγενικοί, διαχυτικοί και μονίμως πρόθυμοι να σε βοηθήσουν.

Μια βόλτα στο κέντρο της πόλης κρατώντας έναν χάρτη, ή μια 10λεπτη διαδρομή οδηγώντας αυτοκίνητο, αρκούν για να με επιβεβαιώσεις.

Όχι, ρε κομπανιέρο, δεν άλλαξα ιδέες εδώ στον Βορρά.

Αυτό, όμως, που έπαθα, είναι πως επιβεβαίωσα μια σειρά από προγενέστερες πεποιθήσεις μου.

Αυτό που κατέρρευσε πρωτίστως στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η οικονομία, ούτε το “πολιτικό σύστημα”.

Αυτό που κατέρρευσε -και μάλιστα εκκωφαντικά- είναι το μοντέλο του Έλληνα πολίτη.

Πόσοι στην Ελλάδα ασχολήθηκαν με τα κοινά της πολυκατοικίας τους;

Πόσοι γονείς συμμετέχουν ενεργά στους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων στο σχολείο των παιδιών τους;

Πόσοι νοιάστηκαν για τα κοινά της γειτονιάς τους;

Πόσοι γνωρίζουν τα προβλήματα του άνεργου γείτονα;

Του κυνηγημένου μετανάστη;

Του εγκαταλελειμμένου υπερήλικα;

Μια γενικόλογη μπανανοθεωρία που μας επιτρέπει να μην αισθανόμαστε όσο τομάρια είμαστε και να πάει να γ@μηθεί το σύμπαν.

Είτε παροικεί τον βούρκο των “ιερών και των όσιων” του ελληνικού εθνικισμού, είτε αισθάνεται πρωτοπαλίκαρο του Βελουχιώτη μπροστά στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή του, ο Έλληνας έχει πάντα λύση για κάθε νόσο και κάθε μ@λακία.

Απλά, δυστυχώς, πότε οι ξένοι, πότε οι Τούρκοι, πότε οι “πουλημένοι πολιτικοί”, πότε οι “μεγάλοι” και πότε ο “ιμπεριαλισμός” τον εμποδίζουν να την εφαρμόσει.

Εκεί είναι η μήτρα του προβλήματος.

Ο Έλληνας δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη των πράξεών του.

Σαν το μαμμόθρεφτο που για όλα φταίει πάντα κάποιος άλλος.

Σαν το μαμμόθρεφτο που όλα του τα προβλήματα τα λύνει πάντα η “μαμά”.

Και τώρα που η μαμά έχει πεθάνει, η ζωή φαντάζει βουνό.

Κι εκείνος βουτά είτε στην κατάθλιψη, είτε στα σκατά.

Το χειρότερο δε είναι πως αυτή ακριβώς η εικόνα και η οσμή καθίστανται ολοένα και πιο αποκρουστικές κάθε φορά που τον βλέπω από κοντά.

Είμαστε αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε, κομπανιέρο.

Και ο Έλληνας, παρά τον προκρούστη των μνημονίων, δεν έκανε απολύτως τίποτα για να αλλάξει αυτό που είναι.

Αν αποφάσιζα μόνο για το τομάρι μου, αδυνατώ να σκεφτώ ένα σενάριο επιστροφής που θα με έκανε χαρούμενο.

Ως μέλος οικογένειας, όμως, καλό θα ήταν να αποφύγω τέτοια μεγαλόστομα σχήματα.

Το σίγουρο είναι πως πλέον οι δεσμοί μου με το Εδιμβούργο έχουν γίνει ιδιαίτερα ισχυροί.

Άλλωστε, πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια και το βλαστάρι μου ανθίζει αντράκι σε τούτο τον φιλόξενο τόπο.

Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου.

Πλωτίνος Ροδοκανάκης

Υ.Γ. Ωστόσο, ας μην έχουμε και εμείς αυταπάτες. Όσα χιλιόμετρα μακρυά της και να είμαστε στοιχειώνει πολλές αν όχι τις περισσότερες των συζητήσεών μας, όπως και εκείνες που κάνουμε παρέα με τον Σταύρο Σταυρίδη, κάθε Πέμπτη βράδυ, στο φιλόξενο διαδικτυακό κανάλι της Φωνής (μια εξαιρετική πρωτοβουλία του κοινού μας φίλου, του Jo Di).

(Αγαπητέ φίλε, η φυγή των Ελλήνων είχε ξεκινήσει από πριν την χρεοκοπία αλλά ο Τσίπρας έδωσε τη χαριστική βολή με το δημοψήφισμα. Δεν τον κατηγορώ. Βλέποντας πόσο λούμπεν και υποτελής είναι η ελληνική κοινωνία, μπορεί και να τον εκτελούσαν, αν δεν προσκυνούσε. Βέβαια, το θέμα είναι ότι δεν παραιτήθηκε. Ε, οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν μπορεί να είναι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους Έλληνες. Από την άλλη, μπορεί η Ελλάδα να πήγε στον διάολο -και η ελληνική κοινωνία να αναβιώνει πια τα ήθη και τα έθιμα της δεκαετίας του ’50-, αλλά διαπιστώνω πως πολλοί από τους Έλληνες που έφυγαν, περνάνε υπέροχα. Αν βρουν και τον τρόπο να κάνουν δυο μήνες διακοπές στην Ελλάδα -σαν τουρίστες-, θα έχουν πετύχει το ιδανικό. Άρα, προέκυψε και κάτι καλό. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.