Η αγάπη, η Ιταλία και ο συνδυασμός τους

Γεια σου πιτσιρίκο,
Διαβάζω, εδώ και δυο μέρες, στο μπλογκ σου τόσες ιστορίες τόσων πολλών ανθρώπων, και δεν ξέρω ειλικρινά αν φταίνε τα ορμονικά μου -έγινα πρώτη φορά μανούλα πριν ακριβώς 8 εβδομάδες- ή αν πραγματικά όλες αυτές οι ιστορίες είναι ο ορισμός της συγκίνησης που προκαλεί η τόσο ξεχειλισμένη νοσταλγία.

Εγώ έφυγα το 2007 για 5 μήνες.

Αυτό ήταν το πλάνο.

Πλέον, έκλεισε και ο ενδέκατος χρόνος και συνεχίζουμε· εδώ πάνε αποσιωπητικά αλλά δε τα βάζω, είδες ε;

Θα με έλεγες και ερωτική μετανάστρια τότε, αλλά ερωτευμένη με την έρευνα μέχρι τα μπούνια.

Ήξερα από την τρίτη γυμνασίου -που άκουσα πρώτη φορα τη φράση “μοριακή βιολογία”- πως αυτό θέλω να μάθω.

Μετά κατάλαβα πως αυτό δεν πρόκειται ποτέ να γίνει μια δουλειά σαν τις άλλες στην Ελλάδα, δηλαδή να μπορείς να ζήσεις αξιοπρεπώς αν αυτό αγαπάς να κάνεις, και είπα δεν πειράζει, θα το ζήσω μόνο για 5 μήνες με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής και μετά θα γυρίσω και θα κάνω κάτι άλλο – είμαι από τις τυχερές που δεν μου αρέσει να κάνω μόνο ένα πράγμα, στασώ δεν έχω έλεγε η γιαγιά μου-, οπότε πάμε να ζήσουμε το όνειρο σε ένα εργαστήριο που κάνουν πραγματική έρευνα και γυρνάμε.

Η Ολλανδία έγινε η δεύτερη χώρα μου.

Την αγαπώ και θα την αγαπώ για πάντα. Με τα καλά της και τα στραβά της.

Έχουν ήδη γράψει οι φίλοι αναγνώστες σου και για τα δύο, οπότε δεν θα σε κουράσω με λεπτομέρειες.

Θα πω μόνο πως την ειδοποιό διαφορά στο τι σου αρέσει και τι όχι, όταν φεύγεις στο εξωτερικό, είναι το πόσο χρονών είσαι!

Εγώ ήμουν 22 χρονών, ήθελα να φύγω, έφυγα μόνη μου, με δυο βαλίτσες και ένα laptop, γεμάτη ενθουσιασμό και περιέργεια, και πίστευα ότι θα γυρίσω σε 5 μήνες.

Ηταν το ιδανικό χρονικό διάστημα για να αποφασίσω ότι ήθελα να μείνω σε αυτή τη χώρα.

Έτσι και έγινε.

Πριν καν κλείσει ο τρίτος μήνας, ο καθηγητής μου μου είχε ήδη προτείνει να μείνω για διδακτορικό.

Αυτό ήταν.

Ακολούθησε ακόμα ένα επαγγελματικό συμβόλαιο και έτσι έζησα 6 χρόνια συνολικά σε δύο διαφορετικές πόλεις της Ολλανδίας και την αγάπησα ακόμα περισσότερο.

Δεν ήθελα να φύγω.

Όμως, η έρευνα βασίζεται σε χρηματοδοτήσεις κι αν δεν εγκριθούν, δεν ανανεώνεται το συμβόλαιό σου.

Όταν το δικό μου τελείωνε, όσο και να έψαχνα, δεν έβρισκα κάτι στην Ολλανδία κι έτσι ξεκίνησα να ψάχνω κι αλλού.

Κάπως έτσι, και με βαριά καρδιά, έφυγα για Αγγλία.

Βέβαια, άλλοι στη θέση μου θα έφευγαν τρέχοντας, μιας και η θέση ήταν στο πανεπιστήμιο του Cambridge, αλλά εγώ άφησα την Ολλανδία πίσω μου με μαύρο δάκρυ.

Πού να το ήξερα, βέβαια, τότε πως. μόνο φεύγοντας και μόνο μέσα από τις τεράστιες ήττες που έζησα στην προσωπική μου ζωή όσο ήμουν στην Ολλανδία, θα έβρισκα και την αληθινή αγάπη στην καρδιά του Ιταλούλη μου που ήταν κι αυτός στον Cambridge.

Και έτσι πέρασα 4 χρόνια και στην Αγγλία.

Πολύ όμορφα χρόνια μόνο χάρη σ’ αυτόν.

Η δουλειά μου ήταν καλή, αλλά στην Ολλανδία ήταν όλα πιο όμορφα.

Το Cambridge είναι ιδανικό μέρος για να γνωρίσεις ανθρώπους από όλο τον κόσμο σαν περαστικούς!

Έχεις πάντα αυτή την αίσθηση ότι όλοι είναι περαστικοί από εδώ.

Κανείς δεν πρόκειται να μείνει πολύ.

Το νιώθεις γιατί το πανεπιστήμιο τους έχει φέρει σχεδόν όλους εδώ.

Γι’ αυτό ξέρεις ότι, άμεσα, σε 3-4 το πολύ 5 χρόνια, θα φύγουν κι αυτοί.

Όπως έγινε και με εμάς· βλέπεις, το εγώ έγινε εμείς κι έτσι άρχισαν σιγά-σιγά τα κομμάτια στο παζλ του χάους που είχα ως τότε για ζωή να ενώνονται.

Ακαδημαϊκά, δεν ήθελε κανείς από τους δυο μας να συνεχίσει, οπότε μόλις εκείνος δέχτηκε προσφορά για μια πολλή καλή θέση στην Αυστρία, φύγαμε αμέσως.

Είμαστε εδώ σχεδόν ενάμιση χρόνο.

Λόγω γλώσσας -δεν αντέχω καν τον ήχο των γερμανικών-, δεν έχω καταφέρει ακόμα να νιώσω τίποτα από και για τους ανθρώπους εδώ.

Όμως, η ομορφιά της φύσης και το πόσο δεμένοι είναι όλοι τους με αυτή, πόσο τη σέβονται και πόσα κάνουν για να την προστατέψουν, μου αρκεί για να πω ότι μου ταιριάζει η ποιότητα της ζωής εδώ.

Ναι, εδώ νιώθω ξένη.

Στην Ολλανδία δε το ένιωσα, και στην Αγγλία, εκεί που ήμουν, ήταν όλοι ξένοι, οπότε ξεχώριζαν οι Άγγλοι ανάμεσά μας.

Τώρα δημιουργήσαμε μια ελληνοιταλική οικογένεια σε αυστριακό περιβάλλον.

Πώς θα είναι;

Δεν έχω ιδέα.

Όταν λέω πως θα’θελα να ζήσω στην Ιταλία, εκείνος μου λέει ότι η Ιταλία οδεύει εκεί που είναι η Ελλάδα τώρα.

Εγώ δεν το πιστεύω γιατί θεωρώ ότι έχουν πολύ πιο ισχυρή θέση από ό,τι εμείς πριν 8 χρόνια.

Οπότε, τον αναβάλλουμε τον νόστο για …αργότερα (εδώ δεν άντεξα να μη τα βάλω τα αποσιωπητικά, μιας και αυτό το αργότερα με ειρωνεύεται κατάμουτρα αυτή τη στιγμή).

Ξέρω ότι είμαι προσαρμοστική μετά από τέτοιο ευρωπαϊκό τουρ που έχω κάνει στα τόσα χρόνια, αλλά, με την ηλικία, παρατηρώ πως πέφτει η προσαρμοστικότητα.

Η Ελλάδα μου λείπει πάρα πολύ.

Η Θάλασσά μου.

Το “μου” είναι απαραίτητο γιατί μεγάλωσα ακριβώς δίπλα της -σε ένα χωριό κοντά στο Κάστρο της Κυλλήνης, με θέα τη Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά- και σπούδασα στην Αλεξανδρούπολη, με θέα τη λατρεμένη Σαμοθράκη.

Η Θάλασσά μου δεν γίνεται ποτέ να αντικατασταθεί από καμία άλλη θέα, από καμία άλλη μυρωδιά.

Όσα κουβαλάω εγώ από την Ελλάδα μέσα μου και όσα κουβαλάει εκείνος από την Ιταλία μέσα του, είναι αυτά που μας έκαναν να ταιριάξουμε τόσο και να νιώθω σήμερα πως, όπου και να πάμε, όπου και να ζήσουμε, αξίζει μόνο το να είμαστε μαζί.

Εύχομαι να καταφέρω να περάσω στο πλασματάκι που κοιμάται τώρα εδώ δίπλα μου, αυτήν την τεράστια αγάπη για τη χώρα μου, που, στην ουσία, είναι απλώς το σύνολο των αναμνήσεών μου και τίποτα από τη σημερινή κατάσταση.

Θα σου πω ότι έχω 5 φίλους.

Και οι 5 είναι στο εξωτερικό, σε διαφορετικές χώρες ο καθένας.

Μιλάμε μέσω ίντερνετ και βλέπω τα μωράκια τους και τις ζωές τους στο κινητό.

Συναντιόμαστε στην Ελλάδα δυο -το πολύ τρεις- φορές το χρόνο, στη Θάλασσα.

Χειμώνα ή καλοκαίρι. Στη Θάλασσα.

Θα σου πω, επίσης, ότι η μία φίλη μου από αυτούς τους 5, άφησε μόνιμη θέση στο δημόσιο για να φύγει έξω, γιατί η δουλειά της ήταν στον τομέα της παιδικής ψυχικής υγείας και, όσο κι αν προσπάθησε να βοηθήσει αυτά τα παιδιά, με τεράστια αγάπη και αφοσίωση σε αυτό που τόσο πολύ θέλει να κάνει, οι “ανώτεροί” της έλεγαν “άσ’ τα μωρέ, τι θες και προσπαθείς, παρατημένα παιδιά είναι, χαμένα από χέρι, τι θες και ασχολείσαι;”.

Και έφυγε. Όταν τη ρώτησα γιατί, μου είπε πολύ απλά “γιατί φοβήθηκα μη γίνω σαν κι αυτούς που έχουν αυτή τη θέση 20 χρόνια”.

Πιτσιρίκο, σ’ ευχαριστώ πολύ που σκέφτεσαι. Καλό καλοκαίρι να έχεις με τους ανθρώπους που αγαπάς.

Υ.Γ.1 Μέσω του blog, να ευχαριστήσω τα απίθανα μυαλά που μεσουρανούν στο blog σου, Hλία, Βασίλη, Γ.Κ και η αδυναμία μου είναι η Ελένη από την Ολλανδία που, για ευνόητους λόγους, νιώθω σαν να ΄ναι φίλη μου από το σχολείο. Στέλνω σε όλους την αγάπη μου. Και μια ευχή: να βρεθούμε κάποτε, σε μια παραλία ένα ηλιοβασίλεμα, μέσα Μάη ή μέσα Σεπτέμβρη.

Υ.Γ.2 Εννοείται πως δεν έχω καταφέρει να βγάλω ακόμα ελληνικό διαβατήριο στη μικρή μας. Κι ούτε το βλέπω να γίνεται άμεσα με την γελοιότητα του ληξιαρχείου που ανέφεραν και τα άλλα παιδιά. Ιταλίδα λοιπόν προς το παρόν. Σιγά μη θυσιάσουμε και τα 10 μπάνια μας για χάρη της ελληνικής γραφειοκρατίας.

(Αγαπητή φίλη, είναι πολλοί οι Έλληνες που κάνουν έρευνα ή έχουν κάποιες ειδικότητες, που δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθούν με αυτό στην Ελλάδα, επειδή δεν υπάρχει. Δηλαδή, μπορεί στο εξωτερικό να δουλεύουν στο πανεπιστήμιο ή σε κάποιες πολύ ειδικές δουλειές -βγάζοντας πολλά χρήματα-, και στην Ελλάδα να είναι άνεργοι. Τέλειο; Η λογική λέει πως τους μαζεύεις και κάνεις ειδικά τμήματα για έρευνα στην Ελλάδα αλλά σας βλέπω που γελάτε, οπότε το …κόβω. Με αποσιωπητικά!!! Και θαυμαστικά!!! Άλλο σημείο στίξης που δεν μπορώ. Στον τομέα της παιδικής ψυχικής υγείας -και στα ιδρύματα με παιδιά- γίνεται μια προσπάθεια. Το γνωρίζω. Και είναι από τους λίγους τομείς, που αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει -ή προσπαθεί να κάνει- πέντε σωστά πράγματα. Για την ακρίβεια, προσπαθούν κάποιοι άνθρωποι μέσα στην κυβέρνηση, όχι όλη η κυβέρνηση. Ίσως, η φίλη σας θα ήταν καλύτερα να είχε μείνει. Για τα παιδιά. Αυτά τα παιδιά εξαρτώνται από άλλους ανθρώπους. Και βιώνουν τη φυγή των ανθρώπων από κοντά τους, με πολύ έντονο και τραυματικό τρόπο. Το βλέπουν πάντα σαν μια νέα απόρριψη. Γιατί το έχουν ζήσει και με τους ανθρώπους που τους έφεραν στη ζωή. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου. Και να σας ζήσει!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.