Πάνω απ’ όλα ειλικρίνεια

Χαίρετε.
Άλλη μια «επιτυχημένη Ελληνίδα του εξωτερικού» εδώ. Σπούδασα πολιτικός μηχανικός και χωρίς να είναι ο πατέρας μου.

Έφυγα πριν 6 χρόνια, λόγω κρίσης στον κατασκευαστικό τομέα.

Δεν υπήρχε έργο, ούτε για τα βύσματα.

Λίγο πριν με πιάσει η κατάθλιψη που αγνοούσαν παντού επιδεικτικά το βιογραφικό μου, αποφάσισα να αναζητήσω την τύχη μου αλλού.

Κάποιοι φίλοι με θεωρούν θαρραλέα.

Εγώ δεν νιώθω έτσι. Δεν είχα τίποτα να χάσω άλλωστε. Ο χαμένος τα παίρνει όλα.

Ήρθα κορίτσι χαρούμενο, με όνειρα λοιπόν στη Γερμανία και μου δόθηκε η ευκαιρία, ήμουν τυχερή και βρήκα κατευθείαν δουλειά στο αντικείμενό μου.

Ασφαλώς, τα γερμανικά δεν είναι μητρική μου, και δέχτηκα με χαρά τον αρχικά χαμηλό μισθό μου.

Γερμανός, με τις σπουδές μου, πιθανά να μη δεχόταν.

Όπως στην Ελλάδα, που οι Αλβανοί εύρισκαν αμέσως δουλειά γιατί ήθελαν να δουλέψουν και ήταν και οικονομικοί, έτσι.

Στην πορεία, τα γερμανικά μου και η αποδοτικότητά μου βελτιώθηκαν, όπως και ο μισθός μου, αλλά η διάθεσή μου γκρίζαρε λίγο.

Θες ο καιρός, θες οι ντόπιοι που αρέσκονται να σου κάνουν παρατήρηση για το οτιδήποτε ή το ότι ήμουν μόνη μου για καιρό…

Κρατούσα τον εαυτό μου συνεχώς απασχολημένο, για να μη σκέφτομαι πολύ και πέσω ψυχολογικά.

Αυτό που με ανέβαζε πάντα ήταν οι φίλοι μου, Έλληνες ή Νοτιοευρωπάιοι κυρίως, που πλήθαιναν με τον καιρό.

Με Γερμανούς προσπάθησα, αλλά δεν μας βγήκε.

Τελικά, βρήκα τον άνθρωπό μου -δεν έτυχε, πέτυχε- κι έχω μια όμορφη οικογένεια που με κάνει να χαμογελάω.

Αν θα γύριζα τώρα;

Στο μυαλό μου …θα γύριζα οικογενειακώς μόνο για να μείνω μόνιμα σε κάποιο νησί, ασκώντας άλλο επάγγελμα μάλλον κι όχι του μηχανικού.

Ίσως μάλιστα να δούλευα για κάποια εταιρεία στο εξωτερικό, μην «κλέψω» τη δουλειά των ντόπιων και με πάρουν με κακό μάτι.

Τι με τρομάζει και με σταματάει;

Η αβεβαιότητα, η διαφθορά, η πνευματική κρίση, η άνοδος του φασιστικού κόμματος (η βλακεία είναι ανίκητη).

Θαυμάζω τους νέους που έμειναν πίσω και παλεύουν, όπως μπορούν.

Μπορεί να μην το έκαναν όλοι απαραίτητα για τη χώρα, αλλά μόνο αυτοί μπορούν μάλλον να τη σώσουν· και οι Έλληνες του εξωτερικού που θα γυρίσουν για να επενδύσουν το know how που απέκτησαν ως μετανάστες.

Γυρνάμε λοιπόν; Τι λέτε; Όλοι μαζί.

Από απόψεις αφ’ υψηλού, νισάφι, χορτάσαμε.

Ένα γκράφιτι στο τείχος του Βερολίνου λέει:

“Vielen kleine Leute, die in vielen kleinen Orten, viele kleine Dinge tun, können das Gesicht der Welt verändern.”

“Πολλοί μικροί άνθρωποι, σε πολλά μικρά μέρη, που κάνουν πολλά μικρά πράγματα, μπορούν να αλλάξουν το πρόσωπο του κόσμου.”

Αυτά και συγγνώμη, αν σας κούρασα με το μακροσκελές κείμενο. Ήταν ειλικρινώς η ιστορία μου.

Να είστε δυνατοί, δημιουργικοί, ν’ αγαπάτε τον εαυτό σας και θα την βρούμε τη λύση.

Η μιζέρια δε μας ταιριάζει.

Έλσα

(Αγαπητή Έλσα, δεν γυρνάτε; Άντε, εγώ σας περιμένω. Όλους. Πολύ όμορφα τα γράψατε. Ανθρώπινα και αισιόδοξα. Σας ευχαριστώ. Καλή πατρίδα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.