Ευχαριστώ!

Φίλε μου, Πιτσιρίκο, τι ωραία ιδέα αυτή με τα κείμενα των μεταναστών. Χαίρομαι πολύ που είχε τόση ανταπόκριση.

Στην αρχή, την αντιμετώπισα ως μια ευκαιρία να ακουστούμε λίγο, να εκφράσουμε και τη δική μας οπτική γωνία, γι’ αυτό σου έγραψα κι εγώ το κείμενό μου.

Στη συνέχεια είδα, όμως, ότι είναι και πολύ περισσότερα.

Με πολλά κείμενα συγκινήθηκα, με πολλά ταυτίστηκα, άλλα τα διάβασα 2 και 3 φορές.

Σε κάποια είδα κομμάτια του εαυτού μου, ανακάλυψα πράγματα που δεν ήξερα ότι είχα στο μυαλό μου και γι’ αυτό το λόγο ευχαριστώ και εσένα και τους αναγνώστες.

Αυτό που με ενόχλησε είναι το τσουβάλιασμα και η κριτική των όσων έγραφαν οι άλλοι.

Όχι τόσο στα κείμενα, αλλά περισσότερο στα σχόλια που διάβασα.

Δεν μπήκα καν στον κόπο να κάνω το δεξί κλικ που λες κι εσύ, δε νομίζω ότι υπήρχε λόγος.

Η κριτική είναι πολύ χρήσιμη, όταν έχει λόγο ύπαρξης.

Δεν γράφουμε, όμως, επιστημονικές εργασίες για να έρθει ο άλλος να τις απορρίψει.

Γράφουμε σκέψεις και συναισθήματα.

Δεν ξέρω με ποιον τρόπο ή για ποιο λόγο μπορεί να κρίνεις τα βιώματα και τα συναισθήματα του άλλου.

Γενικά, το αποφεύγω γιατί ξέρω ότι μάλλον θα πέσω σε παγίδα.

Το ότι κάποιος έχει υπάρξει μετανάστης δε σημαίνει ότι μπορεί να κρίνει την εμπειρία ενός άλλου μετανάστη.

Ένας φοιτητής 20-25 χρονών στην Ολλανδία βιώνει τα ίδια πράγματα με εμένα που έχω εδώ οικογένεια και παιδιά;

Διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά προβλήματα, διαφορετικές εμπειρίες και συναισθήματα.

Μπορεί σε κάποια πράγματα να συμφωνούμε, σε άλλα όμως οι εμπειρίες μας είναι σίγουρα τελείως διαφορετικές.

Τρανταχτό παράδειγμα το σύστημα υγείας της Ολλανδίας που δεν έχω γνωρίσει κανέναν Έλληνα που να μην έχει τουλάχιστον ένα παράπονο, αλλά εγώ έχω, ως τώρα, μόνο θετικές εμπειρίες και μια φανταστική γέννα να διηγηθώ.

Κανενός η εμπειρία δεν ακυρώνεται.

Δεν είναι ότι δεν έχω συναντήσει ξανά τέτοιες αντιδράσεις, αλλά πραγματικά, ίσως επειδή το συγκεκριμένο θέμα είναι ευαίσθητο και, επειδή στα περισσότερα κείμενα διέκρινα μεγάλη αγωνία, προβληματισμό, θυμό, ένταση και άλλα συναισθήματα, νομίζω ότι η κριτική περισσεύει.

Ίσως φταίει το ότι ακόμη κι εγώ που δεν έχω στα άμεσα σχέδιά μου την επιστροφή στην Ελλάδα, ψάχνω έναν τρόπο να βοηθήσω, έστω από μακριά.

Δεν τον έχω βρει ακόμα, αλλά το παλεύω.

Όπως σου έγραψε και ένας αναγνώστης, η Ελλάδα είναι τα παιδικά μας χρόνια.

Πόσο δίκιο είχε σε αυτή του τη φράση.

Όποτε, σκέφτομαι Ελλάδα στο μυαλό μου είναι οι φίλοι μου, αυτά που κάναμε, τα μέρη που πηγαίναμε.

Όχι το κράτος, η εκμετάλλευση, η αβεβαιότητα, η γραφειοκρατία. Όχι.

Τώρα που είμαι μακριά, η Ελλάδα είναι η νοσταλγία των παιδικών μου χρόνων, αυτά έχω ως σταθερά, και αυτά δε μπορεί ποτέ κανείς να τα πάρει.

Μακάρι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σου έγραψαν να βρουν την άκρη τους. Και αυτοί που δεν σου έγραψαν επίσης.

Και μπορεί μαζί με όλους εμάς να βρει και η Ελλάδα το δρόμο της.

Σε λίγες μέρες κατηφορίζω.

Άρχισε τις τελευταίες μέρες να βρέχει και λέω να ψάξω για πιο θερμά κλίματα.

Φοβάμαι λίγο το τι θα συναντήσω, αλλά ελπίζω.

Τουλάχιστον θα έχει ήλιο και θάλασσα και τους δικούς μου ανθρώπους.

Αυτά.

Σε ευχαριστώ που δίνεις βήμα σε όλους εμάς τους αναγνώστες να γράψουμε τις σκέψεις μας. Για εμένα το γράψιμο είναι ψυχοθεραπεία, διέξοδος, τρόπος έκφρασης.

Σε ζηλεύω λίγο που το κάνεις επαγγελματικά, αλλά μη βγει παραέξω!

Ik hou van je ook, το ξέρεις.

Φιλιά,

Ελένη

Υ.Γ.1 Πέρασα λίγες μέρες εδώ στα ξένα, (συν)εργαζόμενη με Έλληνες. Άλλη κατηγορία Ελλήνων, από αυτούς που σου υπογράφω ότι δεν διαβάζουν το μπλογκ σου. Μπορεί να σου γράψω άλλη μέρα γι’ αυτούς. Τόσες πίπες μαζεμένες, καιρό είχα να ακούσω. Αλλά τώρα μπορώ να ελπίζω ότι είμαστε περισσότεροι.

Υ.Γ.2 Είχε στείλει ένας αναγνώστης μια φωτογραφία από μία ελληνική επιγραφή στην πόλη όπου ζει. Η φωτογραφία που σου στέλνω είναι από το Leiden, όπου σε έναν τοίχο μπορείς να διαβάσεις Καβάφη.

(Αγαπητή Ελένη, δεν υπήρξαν πολλές αρνητικές αντιδράσεις στα κείμενα των φίλων που έφυγαν. Αν σκεφτείς τι κυκλοφοράει στο Facebook -και με πόση ευκολία σχολιάζει τις ζωές και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων-, ήταν πολύ θετικά τα σχόλια. Επίσης, ποιος νοιάζεται για τις αντιδράσεις; Ελένη, είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που γίνεται με τα κείμενα των φίλων που έφυγαν από την Ελλάδα. Δεν περίμενα τόση ανταπόκριση. Μακάρι να προκύψει κάτι θετικό από αυτό. Πάντως, ας ακουστούν και οι προσωπικές ιστορίες και οι σκέψεις των ανθρώπων. Πήξαμε στα στατιστικά, στα οικονομικά και στους αριθμούς. Επίσης, να καταλάβουμε όλοι πως δεν μας χωρίζει κάτι με τους ανθρώπους που έφυγαν -τον ίδιο τόπο αγαπάμε- και πως μπορεί να ήμασταν, ή να είμαστε αύριο, εμείς στην θέση τους. Σε ευχαριστώ, Ελένη. Ik hou van je.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.