Τέττιξ

Αγαπητέ πιτσιρίκο, θα γράψω αυτές τις λίγες γραμμές-προβληματισμούς με αφορμή τη δημιουργική τεμπελιά αλλά και τη δράση του τέττιγος (τζίτζικα) που απολαύσαμε στα τελευταία post (1,2,3). Άλλωστε, το feedback του blog σου είναι κάτι δεδομένο πλέον για πολλούς.

Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για να κατασυκοφαντηθεί ο τζίτζικας και να υμνηθεί ο μέρμηγκας, με την αναγωγή να γίνεται πάντα για τους τεμπέληδες του Νότου και τους εργατικούς του Βορρά.

Θεωρώ πως ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα του σύγχρονου κόσμου είναι ότι απομακρύνθηκε πλήρως από τη φύση, οπότε δεν μπορεί πια να διδαχτεί από αυτή, ούτε και να ερμηνεύσει τα σημάδια που πάντοτε του δείχνει.

Ας σκεφτούμε όλοι μας για παράδειγμα το εξής απλό:

Πόσο καιρό έχουμε να πατήσουμε χώμα και να μυρίσουμε χώμα; Τσιμέντο και πίσσα.

Οι περιβόητοι αρχαίοι ημών πρόγονοι που ζούσαν μέσα στη φύση ύμνησαν τον τζίτζικα για το τραγούδι του και τον αποκαλούσαν “θέρους γλυκό προφήτη”, ενώ εμείς τον αναφέρουμε ως αντιπαράδειγμα τεμπελιάς στα παιδιά μας.

Και για να μην κουράζω άλλο, να πω κι ένα τελευταίο.

Μήπως ο τέττιξ γνωρίζει πως το τέλος του καλοκαιριού σηματοδοτεί και το τέλος της ζωής του, οπότε τελικά δεν τραγουδά αλλά γελά με εμάς τους μ@λάκες;

Παραθέτω ένα ποίημα των αρχαίων Ελλήνων, για να δείξω πως αυτοί έβλεπαν αυτά που για εμάς είναι αόρατα:

Μακαρίζουμε εσένα τέττιξ,
όταν στην άκρη των δέντρων
λίγη δροσιά πίνοντας
σαν βασιλιάς τραγουδάς.

Σαν να σου ανήκουν τα πάντα.
Αυτά που βλέπεις στους αγρούς κι αυτά που θρέφει η ύλη (δάσος).

Εσένα τιμούν οι θνητοί
του θέρους γλυκέ προφήτη.

Σε αγαπούν οι μούσες,
σε αγαπά ο ίδιος ο Απόλλωνας, που σου έδωκε λυγερή τη φωνή,
το γήρας δεν σε φθείρει.

Σοφέ γηγενή, φίλυμνε απαθή και αναιμόσαρκε (σάρκα δίχως αίμα)
Είσαι σχεδόν σαν τους θεούς όμοιος.

Δημήτρης

Υ.Γ.1 Το κείμενο στα αρχαία Ελληνικά είναι απείρως πιο όμορφο· δυστυχώς, δεν έχω την πρωτότυπη μορφή του. Ουσιαστικά το απομαγνητοφώνησα· μάλιστα δεν είμαι φιλόλογος, οπότε οι συμπαθείς φίλοι ας με συγχωρήσουν για τυχόν λάθη και αστοχίες.
Υ.Γ.2 Ας το έχουμε όλοι υπόψιν μας, όταν ξανακούσουμε το τραγούδι του.

(Αγαπητέ Δημήτρη, πολύ όμορφο το κείμενό σου. Είμαι αυτές τις ημέρες ανάμεσα σε εκατομμύρια τζιτζίκια. Είναι, όντως, θεοί τα τζιτζίκια. Για εμένα είναι. Τα έχω για παράδειγμα προς μίμηση. Δημήτρη, με την ευκαιρία του μέιλ σου, σκέφτομαι πως είμαι περήφανος για τους αναγνώστες του μπλογκ. Επίσης, δεν με αφήνουν να νιώσω ποτέ μοναξιά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.