Μια κάμπια όμορφη σαν πεταλούδα

Σίγουρα κάποιος άλλος στην θέση του μερικές εκατονταδες χρόνια νωρίτερα θα είχε σταθεί απέναντί τους και θα τους έφτυνε κατάμουτρα. Μπορεί πάλι να μην τους κοίταζε καν. Να περνούσε μπροστά τους χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά, να τους περιφρονήσει με όλη την δύναμη της ψυχής του.

Κι ακόμα καλύτερα, να το σκεφτόταν αυτό και το χαμόγελο να σχηματιζόταν με μιας στα χείλη του, να τους κοιτούσε και το βλέμμα του να περνούσε από μέσα τους, σαν να μην υπήρχαν καθόλου.

Κι αυτοί να το ένιωθαν! Να ένιωθαν το πόσο ανύπαρκτοι είναι.

Καταπληκτικό, ε;

Με ένα του βλέμμα, να μπορούσε να τους οδηγήσει στην αυτογνωσία, χωρίς να χρειαστεί μια λέξη να ξεράσει από το στόμα του. Με ένα βλέμμα.

Για φαντάσου, σκέφτηκε. Πόσο γρήγορα και πόσο απότομα άλλαξαν τα πράγματα.

Ή μήπως όχι;

Αν το καλοσκεφτείς, όλα ίδια έχουν μείνει, απλά μοιάζουν και φαίνονται χειρότερα.

Έχει φύγει το γυαλιστερό περιτύλιγμα, τα φανταχτερά τα ρούχα, τα αρώματα και τα επαγγελματικά μακιγιάζ.

Άσε που ανάψανε ξαφνικά όλα τα φώτα και δεν μπορεί πια κανείς να κρύβεται μέσα στα σκοτάδια και να προσποιείται ότι δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Ή μήπως μπορεί ακόμα και τώρα; Ανεξάρτητα από το πόσο γελοίος μοιάζει;

Μια πεταλούδα που ξανάγινε κάμπια, ή μάλλον μια κάμπια που έμεινε κάμπια αλλά κάποτε νόμιζε πως ήταν όμορφη σαν πεταλούδα.

Τώρα η αυταπάτη πάει διαλύθηκε στον πρωϊνό αέρα.

Κι όπως έγραψε κι ο Βασίλης -και είπες κι εσύ χθες- η αποδοχή της αλήθειας, η αποδοχή των ορίων και των δυνατοτήτων που ο καθένας από εμάς έχει, μπορεί -υπό προϋποθέσεις- να γαληνέψει την ψυχή του ανθρώπου.

Η «αποδοχή» είναι μια λέξη που μπορεί να κρύβει από κάτω της μεγάλη σοφία ή και μεγάλη παραίτηση και υποταγή.

Εκείνο που πάνω από όλα μετράει είναι το τι ακριβώς αποδέχεσαι.

Πόσο πολύ το αποδέχεσαι είναι μια άλλη αρκετά ενδιαφέρουσα πτυχή αυτής της διαδικασίας.

Από την άρνηση της απώλειας και της ήττας, στον θυμό και στην διαπραγμάτευση, και μετά στην συνειδητοποίηση της κατάστασης και στην θλίψη που αυτό το γεγονός γεννά, και τελικά στην αποδοχή της νέας κατάστασης που έχει διαμορφωθεί.

Μαθαίνουμε δηλαδή να ζούμε με την νέα κατάσταση, αυτό είναι η αποδοχή και μπορεί να μοιάζει με έναν επώδυνο συμβιβασμό μα είναι συνάμα και μία λύτρωση, ιδίως αν σκεφτείς πόσοι και πόσοι κολλούν στις λάσπες της άρνησης και του θυμού ή βουλιάζουν μέσα στους βάλτους της θλίψης χωρίς να μπορέσουν να βγουν ποτέ από εκεί.

Γνωρίζω και αποδέχομαι αυτό που είμαι, αυτό που μπορώ να κάνω κι αυτό που μπορώ να αλλάξω.

Κάποιες φορές είναι συνώνυμο με το συμβιβάζομαι, κάποιες φορές όχι.

Αν και συχνότερα τα δύο αυτά συνυπάρχουν εντός σου.

Σαν να υπάρχουν κομμάτια του εαυτού που έχουν μείνει πιο πίσω και κάποια άλλα κομμάτια που ταξιδεύουν μίλια μπροστά από εκείνο που μπορείς να καταλάβεις και να αποδεχτείς.

Μερικές φορές, φίλε μου Πιτσιρίκο, φαντάζομαι ότι η μοίρα ενός ευτυχισμένου ανθρώπου μοιάζει με εκείνη της μέλισσας.

Επικονιάζει και μεταφέρει ζωή, από το ένα λουλούδι στο άλλο, ακούραστα και δίχως να βαριέται με αυτό που κάνει.

Μεταφέρει ζωή χωρίς να το ξέρει, κυνηγώντας απλά την ηδονή, ψάχνοντας μονάχα να ρουφήξει τους χυμούς από τα άνθη.

Μερικές φορές, φίλε μου Πιτσιρίκο, σκέφτομαι όλα αυτά κι αποκοιμιέμαι γλυκά στον καναπέ και ξυπνώ το πρωί πιασμένος.

Για σένα, σκέφτομαι να παραφράσω μια πάρα πολύ γνωστή παροιμία: Αν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει η παραλία στον Μωάμεθ.

Καλή συνέχεια του καλοκαιριού Πιτσιρίκο. Εδώ στην Εσπερία, όλοι προβλέπουν πως θα κρατήσει μέχρι το τέλος του Οκτώβρη.

Φιλιά πολλά

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, πολύ όμορφο το κείμενό σου. Και χρήσιμο -και ενθαρρυντικό- για εμένα. Όσο χρήσιμη ήταν και η “Αποδοχή” του Βασίλη, ένα κείμενο που εγώ τουλάχιστον είχα μεγάλη ανάγκη να διαβάσω την εποχή που ζήτησα από τον Βασίλη την γνώμη του για το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να διαχειριστεί την ανημπόρια του να αλλάξει μια άθλια κατάσταση. Μπορεί να έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που ο Βασίλης έγραψε το κείμενο, αλλά θυμάμαι καλά πως, όταν διάβασα τη “συμβουλή” του Βασίλη για την αποδοχή, σκέφτηκα πως μοιάζει κάπως σαν αυτό που νιώθεις, όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος που αγάπησες και νιώθεις την απελπισία του “ποτέ πια” να σε πλημμυρίζει από την κορυφή ως τα νύχια και τα σπλάχνα. Ποτέ δεν ξεπερνάς τον χαμό του -κι ας λένε για τον χρόνο που τα γιατρεύει όλα- αλλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Ηλία, μακάρι το καλοκαίρι να κρατήσει μέχρι τα Χριστούγεννα. Θα κάνω μπάνια και για σένα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.