Μετά από δεκατέσσερα χρόνια οργανωμένης περιήγησης στην ενδοχώρα της ιταλικής χερσονήσου, ο Μπάμπης -γνωστός στους ευρύτερους κύκλους της επαρχιακής πόλης που ζει και ως Κανάρης, λόγω των θαυμαστών επιτευγμάτων του στη χαρτοπαιχτική τέχνη του μπουρλότ- επέστρεψε οριστικά στο Προτεκτοράτο, με σκοπό ίσως, να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του πάνω σε θέματα ντόλτσε βίτα στους αυτόχθονες ιθαγενείς. Διάβασε τη συνέχεια
«Καλά να πάθεις. Τι το ήθελες να τους κάνεις αναλύσεις εταιρικών διλημμάτων με την χρήση θεωρίας παιγνίων;» είπα στο Μάκη. Διάβασε τη συνέχεια
«Εγώ σε δεξιώσεις μετά από γάμους και βαφτίσια ξέρεις ότι δεν πηγαίνω. Πες με αντικοινωνικό, πες με αγοραφοβικό, πες με ό,τι θες. Εντάξει;» της είχα πει τότε της γυναίκας μου. Ήταν πριν από δέκα περίπου χρόνια και το θυμάμαι πολύ καλά. Σαν να ‘τανε σήμερα. Διάβασε τη συνέχεια
Στις εταιρείες τις μεγάλες, αλλά και τις μικρές, στους Οργανισμούς, τα Υπουργεία οπουδήποτε εργάζονται άνθρωποι, συνυπάρχουν άντρες και γυναίκες. Για πολλές μαζί ώρες. Και μέσα από αυτή την καθημερινή συναναστροφή, εκκολάπτονται φλερτ, αναπτύσσονται ειδύλλια και φυσικά πέφτουν και χυλόπιτες. Διάβασε τη συνέχεια
(Aπαιτείται η γονική συναίνεση για ανήλικους κάτω των 18 χρονών) Ο Αλέξης είναι φίλος μου. Έξυπνο παιδί, Πειραιώτης και αυτός, του αρέσει να διηγείται ιστορίες για τους παλιούς του έρωτες. Ειδικά, όταν η επικαιρότητα προσφέρει ανάλογα θέματα όπως αυτό με την Αμερικανίδα που ούρλιαζε στο σeξ και την μαντρώσανε οι αμερικανικές αρχές για ηχητική παρενόχληση […] Διάβασε τη συνέχεια
Είχε μόλις χωρίσει από την γυναίκα του ο Γιάννης, ο ταλαντούχος συμφοιτητής μου στο Πολυτεχνείο. Το μόνο πού πήρε, φεύγοντας από το σπίτι του Saint Johns Wood στο Λονδίνο, ήταν τον Πελοπίδα, τον παπαγάλο. Διάβασε τη συνέχεια
Γεια σου πιτσιρίκο. Το περιστατικό διαδραματίζεται σήμερα το πρωί στη Στοκχόλμη, όπου βγαίνω από τον σιδηροδρομικό σταθμό, ψιλοάυπνος αλλά αποφασισμένος να περπατήσω το ενάμισι χιλιόμετρο μέχρι το συνεδριακό κέντρο. Διάβασε τη συνέχεια
Το πρωινό της 6ης Αυγούστου του 1945, έμοιαζε να είναι το ίδιο με όλα τα υπόλοιπα του καλοκαιριού. Είχαν κυλίσει πολλοί μήνες ο ένας μετά τον άλλο– εκείνου του παράλογου -όπως στο τέλος αποδεικνύεται για κάθε νικημένο- πολέμου. Ο κομπασμός και η έπαρση των πρώτων χρόνων είχαν δώσει την θέση τους στην αγωνία ενός σίγουρου […] Διάβασε τη συνέχεια
Ο Πέτρος ήταν απογοητευμένος. Το μικρό καφέ που είχε στην Αθήνα δεν πήγαινε καθόλου καλά -αφού οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έβγαιναν πια ούτε για έναν καφέ- και τα χρέη άρχισαν να τον πνίγουν. Μέσα στην απελπισία του, θυμήθηκε το πατρικό του στο χωριό, και τα λίγα στρέμματα που θα μπορούσε να καλλιεργήσει. Διάβασε τη συνέχεια
Η Χριστίνα ήταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Ένα χρόνο άνεργη, με δεκάδες λογαριασμούς απλήρωτους και φως από πουθενά. “Αν δεν πληρώσεις μέχρι την επόμενη Δευτέρα και τα οκτώ νοίκια που μου χρωστάς, θα σου κάνω έξωση της είχε πει ξερά ο κύριος Γιώργος, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοίκιαζε. Διάβασε τη συνέχεια