Η ελευθερία της αγχόνης

Η επιβίωση του pitsirikos.net εξαρτάται αποκλειστικά από τους αναγνώστες του. Γίνετε συνδρομητές εδώ.

Αγαπημένε αδερφέ πιτσιρίκο,
Ελπίζω να έχεις καταλάβει ότι το μπλoγκ σου είναι πλέον ένας ψηφιακός επικούρειος κήπος. Μια παρέα καλών φίλων που μοιράζονται τις σκέψεις τους, τις ανησυχίες τους, τους προβληματισμούς τους, το μαράζι στις καρδιές τους.

Άνετα το σηκώνουμε ένα συμπόσιο. Το επόμενο καλοκαίρι.

Δεν είχα σκοπό να σου γράψω. Είμαι στη φάση που διαβάζω. Διαβάζω και ακούω. Καμιά φορά χρειάζεται να σωπαίνεις, για να ακούς καλύτερα.

Πιτσιρίκο, όσο καλά και αν είναι τα φυσικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου, αν δεν εξασκούνται χάνουν την ισχύ τους και αφήνεται στο περιβάλλον να καθορίσει την ταυτότητα του.

Όταν αυτό το περιβάλλον είναι η σύγχρονη ελληνική καθημερινότητα, η ελπίδα να δημιουργηθεί κάτι θετικό, χάνεται σα καπνός.

Όταν έγραφα τα κείμενα (1,2,3) για το πώς ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την αξία επηρεάζει άμεσα την αντίληψή μας για τον κόσμο, για τη ζωή, για τους ανθρώπους γύρω μας, ακόμα και τις ιδέες μας για την ηθική, το τι είναι σωστό και τι λάθος, δεν περίμενα πως η αρρώστια της ιδιωτείας θα έφτανε τόσο γρήγορα στον φόνο.

Απ’ ότι φαίνεται, η βία δεν είναι καταδικαστέα όταν προέρχεται από “καθωσπρέπει” ανθρώπους. Όχι από όλους.

Όσοι, με αφορμή το περιστατικό, είχαν σκοπό να κάνουν σημαία την αύξηση της εγκληματικότητας και της “ανομίας” στο κέντρο της Αθήνας, δικαιολόγησαν φυσικά το λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου.

Η Τατιάνα έκανε και γκάλοπ, για να διαπιστώσει με τη βοήθεια του κοινού αν το να κλωτσάς το κεφάλι κάποιου ανήμπορου τοξικομανούς με μανία, επαναλαμβανόμενα, είναι κάτι δικαιολογήσιμο ή όχι.

Χωρίς να γνωρίζουν τι πραγματικά έγινε, αν ήταν όντως ληστεία, τους λόγους που μπορεί να οδήγησαν αυτόν τον άνθρωπο να μπει μέσα στο μαγαζί, βιάστηκαν να βγάλουν καταδικαστική απόφαση.

Τον καταδίκασαν σε θάνατο.

Είναι τοξικομανής, άρα προφανώς πήγε να ληστέψει. Και γι’ αυτό, αξίζει να πεθάνει.

Σιγά μην έχει και δίκιο το τελειωμένο το τζάνκι. Ο μαγαζάτορας δικαιολογείται, νοικοκύρης, να προστατεύσει την περιουσία του ήθελε.

Ενώ ήταν πασιφανές ότι δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, ο Ζακ Κωστόπουλος -γιατί έχει και όνομα- αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο για τους παρευρισκόμενους.

Δέκα άτομα εκεί γύρω, δεν μπορούσαν να τον ακινητοποιήσουν μέχρι να έρθει η αστυνομία.

Έπρεπε να του σπάσουν το κεφάλι.

Είναι περίεργο που κανένας από αυτούς που δικαιολογούν αυτόν τον φόνο, δεν καταδικάζουν με την ίδια μανία αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα.

Κανένας δεν απαίτησε την θανατική ποινή γι’ αυτούς που καταλήστευσαν τη δημόσια περιουσία και υποθήκευσαν ό,τι απέμεινε.

Είναι οι ίδιοι που δικαιολογούν τη βία των μνημονίων ως αναγκαίο κακό.

Αλλά αυτή η βία προέρχεται από “καθωσπρέπει” ανθρώπους, όχι από οροθετικούς τοξικομανείς. Από Βρυξελλιώτες, με φουσκωτό τραπεζικό λογαριασμό και ακριβή τέχνη στον τοίχο.

Αυτοί φορούν κοστούμια, έχουν πτυχία, κοινωνικό κύκλο. Είναι “καθωσπρέπει”.

Δεν είναι μόνο η ατομική ιδιοκτησία που μετατρέπει τους ανθρώπους σε βάρβαρα κτήνη.

Είναι και η σημασία που της δίνεις. Η ιεραρχία της αξίας. Αυτή είναι που στο τέλος καθορίζει και την ιεραρχία των αξιών σου, ως άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος που ζει τη ζωή του με γνώμονα τις αξίες του ανθρωπισμού, που θεωρεί πως η ανθρώπινη ζωή είναι υπέρτατο αγαθό που δεν μπορεί να εκτιμηθεί, δεν θα κλωτσούσε με μανία το κεφάλι ενός ανήμπορου τοξικομανούς που κλειδώθηκε στο μαγαζί του.

“Καλά μας τα λες, ρε μάστορα, να σε δω στη θέση του ιδιοκτήτη τι θα έκανες.”

Τα λέω επειδή ήμουν στη θέση του ιδιοκτήτη, όταν ένα βράδυ που πήγα με την τότε κοπέλα μου να πάρω το αμάξι για να βγούμε έξω με φίλους, βρήκα το πίσω τζάμι σπασμένο και έναν τοξικομανή στο πίσω κάθισμα να ‘χει σουτάρει και να ξαπλώνει λιωμένος.

Κέντρο, Αχαρνών, στα 100 μέτρα από τη πλατεία Βάθης, εκεί έμενα. Εκεί που τα βράδια όταν ο καθωσπρέπει κόσμος κοιμόταν, έσκαγε το περιπολικό στη πλατεία για να μαζέψει το μερτικό.

Στην αρχή άναψα με την κακοτυχία μου, θύμωσα. Μετά θυμήθηκα πως εκείνες τις μέρες είχε πολύ κρύο και τα βράδια θα ήταν δύσκολα για κάποιον που δεν έχει πού να μείνει.

Φώναξα την αστυνομία γιατί δεν ήξερα αν οπλοφορεί ή αν είναι στα καλά του και δεν ήθελα να το ρισκάρω γιατί δεν ανταποκρινόταν όταν του μιλούσα. Τον έβγαλαν έξω και με ρώτησαν αν ήθελα να ασκήσω μήνυση για υλικές ζημιές.

“Πλάκα με κάνεις ρε συ; Μήνυση για υλικές ζημιές από άτομο που σουτάρει στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου;”.

Εκεί έληξε το θέμα.

Πιτσιρίκο μου, δε τα λέω για να το παίξω σωστός. Αδιαφορώ πλήρως για το πώς με βλέπουν οι άλλοι για να γίνω τόσο μπανάλ.

Τα λέω γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι οι ιδέες μας καθορίζουν τις πράξεις μας και οι πράξεις μας καθορίζουν το τι άνθρωποι είμαστε.

Μια υπεύθυνη κοινωνία μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από ανθρώπους που δέχονται να απολέσουν τα ένστικτά τους, ώστε να εξασφαλίσουν πως κανείς δεν θα καταλήξει να είναι θύμα ωμής βίας, είτε αυτή προέρχεται από το άλλα άτομα, είτε από ομάδες αυτής. Κανείς.

Δεν μπορεί να δημιουργηθεί από άτομα που βάζουν το πορτοφόλι τους πάνω από τη ζωή ενός ανθρώπου, ακόμα και ενός εγκληματία.

Άλλωστε, το έγκλημα δεν λαμβάνει ποτέ χώρα εν κενώ. Μια κοινωνία που σέβεται τους πολίτες της και έχει εξασφαλίσει τη διαβίωση και την ασφάλεια τους, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.

Η πιο δύσκολη μάχη για ένα καλύτερο μέλλον, είναι αυτή που θα δοθεί μέσα μας.

Δεν πρέπει να ενδώσουμε στις ορέξεις του μίσους, της βίας και των άλογων ενστίκτων που μας τυφλώνουν.

Αν επιτρέψουμε στον Ατομικισμό και τη λατρεία της Ιδιωτείας να μολύνει τις καρδιές μας, το μέλλον μας θα είναι σκοτεινό και βίαιο.

Η ζωή μας θα γίνει άχαρη και σκληρή και κανένα χάπι δε θα μπορεί να απαλύνει τον πόνο.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Αγαπητέ Κώστα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν τι είναι να είσαι άνθρωπος, ενώ δεν ξέρουν και γιατί ζουν. Απλά, υπάρχουν και περιφέρονται. Οπότε, αδυνατούν να καταλάβουν και τους άλλους γύρω τους. Γιατί το πιο δύσκολο πράγμα -αλλά και το ζητούμενο- είναι να νιώσεις πώς αισθάνεται ο άλλος. Αυτές τις μέρες σκέφτηκα την παροιμία “από της μυλωνούς τον κώλo ζητάς καλλιγραφία”. Είναι προφανές πως οι άνθρωποι που έχουν βουλιάξει στην ιδιωτεία δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα. Δεν μπορούν. Αυτοί είναι οι άνθρωποι με τις ακλόνητες βεβαιότητες. Και μας έχουν περικυκλώσει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.