Δύο ζωγράφοι που οι ζωές τους απέχουν 600 χρόνια. Ο Τζιότο, πατέρας της ευρωπαϊκής ζωγραφικής, εκφράζει την πνευματικότητα αποκλειστικά με ανθρώπινες μορφές σε ρόλους που αναδύονται μέσα από τη χριστιανική παράδοση. Η Χίλμα αφ Κλιντ, μητέρα της αφηρημένης τέχνης. Η πνευματικότητα στα έργα της εκφράζεται μέσα από αφηρημένα γεωμετρικά, συμβολικά σχήματα. Ο ένας αναγνωρισμένος ζωγράφος, […] Διάβασε τη συνέχεια
Διάβασα το προηγούμενο άρθρο μου, πιτσιρίκο, και διαφώνησα μαζί μου. Πώς είναι δυνατόν το καλλιτεχνικό μεγαλείο να θεωρείται ελαφρυντικό στοιχείο; Διάβασε τη συνέχεια
(Γεια σου, πιτσιρίκο) Πριν από λίγο καιρό, παρακολούθησα στην ΕΡΤ1 ένα ντοκιμαντέρ για τον Ηλία Καζάν. Για τον Καζάν γνώριζα μόνο ότι ήταν σημαντικός σκηνοθέτης. Και ότι, επί Μακάρθι, είχε καταδώσει πρώην συντρόφους του, για το οποίο ο Ζιλ Ντασέν (και άλλοι) δεν τον συγχώρησαν ποτέ. Το ντοκιμαντέρ το είδα κατά τύχη, αλλά, από τα […] Διάβασε τη συνέχεια
Μετά τον θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου, διαπιστώνω πως πολλοί Έλληνες που τον αγάπησαν και τον θαύμασαν για το αδιαμφισβήτητα σπουδαίο έργο του, θεωρούν πως συμβιβάστηκε και τους “πρόδωσε” καθώς η ζωή του προχωρούσε. Διάβασε τη συνέχεια
Η ‘’Επιστροφή του Ασώτου Υιού’’ είναι ένα από τα αριστουργήματα του Ρέμπραντ που ανήκει στην τελευταία φάση της καλλιτεχνικής του παραγωγής. Εικονογραφεί την πασίγνωστη βιβλική παραβολή. Διάβασε τη συνέχεια
Με αφορμή τη ληστεία στο Λούβρο, το δείπνο στην αίθουσα με τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο και την τροπολογία της ελληνικής κυβέρνησης για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, σκέφτομαι πόσο γελοία είναι η άποψη που κυριαρχεί για τα μουσεία, την Τέχνη και τα …ιερά. Διάβασε τη συνέχεια
Τί είναι αυτό που καταυγάζεται μέσα στην υποβλητική λευκότητα; Ο πόνος; Η απόγνωση; Η εγκατάλειψη; Η λύτρωση; Η απελευθέρωση; Διάβασε τη συνέχεια
Γεια σου, πιτσιρίκο! Καλές βουτιές! Με αφορμή τον θάνατο του Τζόρτζιο Αρμάνι, σκέφτηκα να παρουσιάσω την Αλεξάντρα Έκστερ, που τα έργα της με ενθουσιάζουν και δεν ήξερα ποια να πρωτοδιαλέξω για να …εκθέσω. Διάβασε τη συνέχεια
‘’Τίποτα στον αντικειμενικό κόσμο δεν είναι τόσο ‘’ασφαλές και ακλόνητο’’ όσο φαίνεται στο συνειδητό μας μυαλό. Δεν πρέπει να δεχτούμε τίποτα ως προκαθορισμένο ως συγκροτημένο για την αιωνιότητα. Κάθε ‘’σταθερά εδραιωμένο’’, οικείο πράγμα μπορεί να μετατοπιστεί και να τεθεί υπό μια νέα και, κυρίως, άγνωστη τάξη. Διάβασε τη συνέχεια
Η Katharina Bolesch και ο Alexander Reichardt γιορτάζουν τα 25 χρόνια δημιουργίας στη Νάξο, με την έκθεση “Cycladic Whispers”, που παρουσιάζουν -από σήμερα και έως τις 12 Οκτωβρίου- στην Fish & Olive Gallery, που ίδρυσαν το 2006 στο υπέροχο Χαλκί της Νάξου, και την οποία επιμελείται η ιστορικός τέχνης, κυρία Λουίζα Καραπιδάκη. Η Καταρίνα και […] Διάβασε τη συνέχεια
Η πτώση του Ίκαρου [1975] του Μαρκ Σαγκάλ Μια ονειρική απεικόνιση της πτώσης του Ίκαρου. Με φτερά φλεγόμενα και απελπισμένο βλέμμα πέφτει απ’ τον ουρανό. Διάβασε τη συνέχεια
Ο κλασικός χαρακτήρας του Μαγκρίτ: Άντρας με επίσημο κοστούμι, κόκκινη γραβάτα κι ένα κεφάλι ‘’πειραγμένο’’ που έλκει την προσοχή μας με ό,τι συμβαίνει σ’ αυτό. Το σώμα αδιάφορου ανθρώπου, συμβατικά ντυμένου -μπορεί να είναι ταυτόχρονα όλοι και κανείς. Οι μικρές και μεγάλες αμαρτίες που ορίζουν οι συμβάσεις, σιδερωμένες κάτω απ’ το κοστούμι που σβήνει κάθε […] Διάβασε τη συνέχεια
Η Τζόρτζια Ο’Κιφ έζησε σχεδόν εκατό χρόνια και είδε τον κόσμο πάνω απ’ τα σύννεφα. Στη δεκαετία του ‘50 και στις αρχές του ‘60 ταξίδεψε πολύ με αεροπλάνο. Πέταξε σ’ όλον τον κόσμο Κάθε φορά που πετούσε, έβλεπε μια διαφορετική όψη τ’ ουρανού. Διάβασε τη συνέχεια
Φίλες και φίλοι του καλύτερου blog, καλησπέρα! Ε λοιπόν, δεν καταλαβαίνω τίποτα. Πιτσιρίκο, τα ‘χεις πει όλα, ακόμα κι αυτό: ότι δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Παράνοια μόνο. Διάβασε τη συνέχεια
Γεια σου, πιτσιρίκο! Ο αγαπημένος μου πίνακας του Βελάσκεθ, η «Παράδοση της Μπρέντα». Απαθανατίζει την παράδοση του ολλανδικού φρουρίου της Μπρέντα από τον υπερασπιστή του στους Ισπανούς, στις 5 Ιουνίου του 1625. Διάβασε τη συνέχεια
Ο σουρεαλισμός γνέφει στην κλασική Αναγέννηση και ο Νταλί αναπαριστά σε καμβά το εμβληματικό γλυπτό του Μιχαήλ Άγγελου. Μόνο που εδώ οι μορφές δεν είναι μαρμάρινες, αλλά βραχώδεις, μια γεωλογική ηχώ του αναγεννησιακού έργου. Το μάρμαρο της Pieta μετατρέπεται σε διάτρητο βράχο. Διάβασε τη συνέχεια
Αγαπητέ Πιτσιρίκο, παραθέτω μερικές σκέψεις με αφορμή μια αγαπημένη ταινία. Υπάρχει φως στο σκοτάδι; Μπορούν οι αχτίδες της αλλαγής και της επαναστατικής αντίστασης να διαπεράσουν το ζοφερό σκότος της κατασταλτικής μανίας ενός αντιδραστικού, σκληροπυρηνικού καθεστώτος; Σε συνθήκες απόλυτης απάθειας και υποταγής, υπάρχει χώρος για δράση, για εξέγερση; Διάβασε τη συνέχεια
Ο Αντόνι Πίτξοτ [1934-2015] ήταν Καταλανός ζωγράφος, στενός φίλος και συνεργάτης του Σαλβαδόρ Νταλί. Μαζί σχεδίασαν την κατασκευή του μουσείου Νταλί στη Φιγκέρες, του οποίου υπήρξε ο ίδιος διευθυντής μετά τον θάνατο του Νταλί. Διάβασε τη συνέχεια
‘’Πού πας με τόση ομορφιά; Στο βάθος θάνατος.’’ Αντιστρέφω τον υπαρξιακού στοχασμού στίχο του Νίκου Καρούζου. ‘’Πού πας με τόσο θάνατο; Στο βάθος ομορφιά’’ ως απάντηση στο εγκληματικό ιστορικό παρόν. Διάβασε τη συνέχεια
Ένα ακόμη από τα 80 χαρακτικά της σειράς ‘’Τα Καπρίτσια ‘’ [ Los Caprichos] του Φ. Γκόγια, έργα εντυπωσιακά μοντέρνα, που δημοσιεύτηκαν το 1799. Διάβασε τη συνέχεια